Without U-Turn بدون دوربرگردان

آینده شغلی

2012-03-07T14:40:00.001-08:00

در مورد آینده شغلی خودم به طور جدی دارم فکر می‌کنم. چیزی که تا الآن فهمیدم اینه که بعد از مدتی باید مدیر بشم. یعنی بتونم چند نفر دیگه رو مدیرت بکنم. روال ارتقاء شغلی اینجا خیلی ساده است. اول که وارد میشی و تازه وارد هستی هیچکس رو مدیریت نمی‌کنی مگر اینکه چندتا تازه‌کار و انترن. اما بعد از مثلا ۵ سال به مرور ارتقاء پیدا می‌کنی و دو سه نفر رو مدیریت می‌کنی و اگر همینطور به خوبی پیش بره می‌تونی یک مدیر میانی بشی.

برای مدیر شدن نیاز به زبان خوب دارم. زبانم خوب نیست. تعارف که نداریم. خیلی چیزها رو بلد نیستم. باید بیشتر وقتم رو به یادگیری زبان اخصاص بدم. من اعتقاد دارم زبان یک دانشه و مثل همه دانشهای دیگه کسی نمی‌تونه خود به خود اون رو یاد بگیره. من همکارهام رو مجبور می‌کنم برام چیزهایی که متوجه نمی‌شم توضیح بدن که خیلی برای یادگیریم خوبه. یک همکار پر حرف هم دارم که بهترین شخص برای تمرینه.

چیز دیگه که خیلی خوبه انجام بدم یک برنامه MBA تو دانشگاهه. احتمالا خیلی سخت خواهد بود که بتونم همزمان کار کنم و به دانشگاه برم اما نیاز به این کار خواهم داشت. به محض اینکه تافل قبول بشم تو یک برنامه شرکت می‌کنم.

برای اینکه بدونم بازار کار برای شغلهایی که رشته خودم نیاز به تخصص مدیریتی دارند برای این شغل‌ها فرم پر کردم و به مصاحبه می‌رم. مصاحبه‌ها خیلی با اون چیزی که قبلا برای کار جاریم انجام دادم متقاوته. تنها دلیل انجام مصاحبه‌ها اینه که بدونم چه چیزی رو باید یاد بگیرم. این هفته میرم سن‌فرانسیسکو برای یک مصاحبه در شرکتی که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بتونم واردش بشم. مصاحبه تلفنی مفصلی انجام دادند و راضی بودند اما احتمالا با این زبان و مهارت من رد خواهم شد. اما من برای قبول شدن نمیرم،‌ میرم که چیزی یاد بگیرم.

محسن

سفر به ایران

2012-01-24T20:38:00.000-08:00

تازه از ایران برگشتیم. به نظر من سفر خوبی بود. خانواده ها رو دیدیم و خاطراتمون رو با دوستامون تاره کردیم. طی دو هفته که ایران بودیم با اینکهخیلی چیزها تغییر کرده بود من هیچ وقت احساس نکردم که جای دیگری هستم. خاصیت عجیب وطن اینه که هیچ وقت برای کسی که اونجا به دنیا اومده تازه نیست.

من طی دو هفته دندونهام رو درست کردم. با اینکه اینجا(آمریکا) بیمه دندونپزشکی دارم اما بازهم هزینه دندونپزشکیم در ایران ۲۰ درصد هزینه اینجا هم نشد.

من در خیابانهای تهران تمام مدت رانندگی کردم. با رانندگی با آمریکا خیلی فرق داره و باید خیلی مراقب باشی اما برای من کار سختی نبود. به نظر من بیشتر از اینکه مردم مقصر بی نظمی خیابانها باشند سازنده آنها مقصر هستند. خیلی از تقاطع ها بد و غیر استاندارد طراحی شده بودند.

‍محسن

سفر

2011-11-23T16:40:00.001-08:00

فردا با برو بچه‌ها میریم آریزنا و از اونجا وگاس. حتما کلی خوش می‌گذره. آخر هفته روز شگرگزاریه و ۴ روز پشت سر هم تعطیل هستیم.

دو هفته پیش رفته بودیم پالم اسپرینگ برف بازی خیلی خوش گذشت. این هفته هم حتما خیلی خوب خواهد بود. شاید این هفته ماشین اجاره کنیم که هزار مایل رو با ماشین راحت تری بریم. هیچ کدوم از دوستان ماشین بزرگ(SUV) ندارند. مجبوریم یکی اجاره کنیم اگر همه موافق باشند.

مزیت سفر گروهی اینه که هزینه‌ها خیلی کم میشه. تقریبا یک پنجم میشه. برای پول بنزین و هتل و غیره. مزیت دیگه‌اش هم اینه که دور هم هستیم و باهم میگیم می‌خندیم. ما ایرانی‌ها عادت نداریم سفر‌های دونفره زیاد بریم. برعکس این آمریکایی‌ها براشون معنی نداره که وقتی ازدواج کردند با دوستانشون به سفر برن. اصلا بخاطر همین دختر پسر‌ها قبل از عروسی یه دل سیر با دوستاشون مجردی میرن سفر. بهش میگن بچلر پارتی (ٰBachelor Party) و تو این سفر یا جشن پسر یا دختر هر غلطی که دلش بخواد مجردی می‌کنه و دیگه با اون دنیا خداحافظی می‌کنه که بره سراغ زندگی متاهلی.

گفتگوی تمدن‌ها

2011-11-21T19:40:00.001-08:00

زک تو ماشین من بود و داشتیم میرفتیم باشگاه. آهنگ فریبرز لاچینی داشت پخش می شد. بهم گفت این آهنگ خیلی خوبه. بهش نوازنده‌اش رو معرفی کردم. بعد از چند روز دیدم تو اسپاتیفای نزدیک ۲۰ از آهنگهای فریبرز لاچینی رو ستاره زده و گوش میده. من خیلی خوشحال شدم دیدم از یک نوازنده ایرانی خوشش اومده.

این تبادل موسیقی یکطرفه نیست. زک من رو با گروه پشن پیت (PASSION PIT) و سبک الکترونیک پاپ و تکنوپاپ آشنا کرده. من نسبت به این سبک احساس خیلی خوبی دارم.

2011-11-21T11:38:00.001-08:00

چی؟ کم پیداییم؟ خیلی وقته خبری ازمون نیست؟! درسته و به خاطر کم کاری تو گذاشتن پستهای جدید تر؛ از طرف جفتمون معذرت میخوام. می خواستم دلیل و بهونه بیارم که درگیر زندگی هستیم و کار داریم و سرمون شلوغه... اما بعد که فکر کردم دیدم همه همینطورند.... پس دیگه نمیگم که سرمون شلوغه و درگیریم و کار داریم!

من بالاخره وبلاگ جدیدم رو راه انداختم و دیگه بیشتر وقتم رو اونجا میگذرونم (شرمنده!)، نمیدونم چرا یک دفعه هر دوی ما تو نوشتن پست جدید تنبلی میکنیم و اینه که این بلاگ مدتیه که سوت و کوره.

راستی! حالا که دارم عذرخواهی میکنم بذارید یک تشکر هم بکنم از دوست عزیزی به نام sean که با همتی مضاعف تک تک نوشته های ما رو خوندند و کامنت گذاشتند و بی نهایت خوشحالمون کردند. آقا دست مریزاد! خیلی مردی!

قول میدم به زودی با یک پست جدید بیایم و تاخیرمون رو جبران کنیم.

مرسی از همه شما دوستان عزیزم که همیشه همراه ما هستید.

سحر

بسکتبال

2011-10-26T00:42:00.000-07:00

از وقتی اومدم تو این شرکت بخاطر جوی که همکارام میدن ورزش می‌کنم. بعضی روزها وقت نهار میریم بستکتبال بازی می‌کنیم. من بدترین بازیکن بین همکارا هستم. دلیلش اینه که در مدارس ما همه فوتبال بازی می‌کردند و کمتر کسی بستکتبال یاد میگیره. اما در آمریکا بعد از فوتبال آمریکایی بسکتبال مهمترین ورزشیه که در مدارس آموزش میدن و یا بچه‌ها بازی می‌کنند. با این حال همکارام سعی می‌کنند همه چیز رو به من یاد بدن. از ابتدایی ترین قوانین مثل اوت یا شروع بازی تا نحوه شوت زدن یا دریبل کردن. منم علاقه نشون میدم و دارم کم کم یاد می‌گیرم.

امروز بالاخره تونستم سه امتیازی در حین بازی بزنم. خیلی از پیشرفت خودم راضی هستم. چون قدم بلنده رو دست بازیکن‌های کوتاه قد تر میرم و توپ رو می‌گیرم. بیشتر از اینکه گل بزنم گارد می‌کنم و ریباند می‌گیرم.

روزهایی هم که بستکتبال نمی‌رم میرم رو تریدمیل می‌دوم. با انجام ورزش هر روز هفته احساس سلامتی دارم ولی همچنان اضافه وزن دارم و نیاز به ورزش بیشتر دارم.

وبلاگ نویسی

2011-10-24T13:57:00.000-07:00

جدیدا با چند تا وبلاگ که نویسنده هاش خانومهای آمریکایی هستند آشنا شدم. از اونجایی که اکثریت قریب به اتفاق خوانندگان وبلاگ "بدون دور برگردان" آقایون هستند من هم هیچ رفرنس و آدرسی از این وبلاگها نمیذارم، چون محتوای وبلاگها موضوعات جذابی برای آقایون نیست. موضوعات این وبلاگها از حراج فروشگاههای زنجیره ای لباس و لوازم آریش گرفته تا ایده های جدید برای درست کردن یه وسیله برای خونه و حتی نکات آرایشی هستش (دیدین گفتم چیز جذابی برای آقایون ندارن؟). خوندن این وبلاگها برای من تبدیل به یک تفریح بزرگ شده و خیلی چیزهای جدید دارم میبینم. مثلا من تا الان نمیدونستم که وبلاگ نویسی چطور میتونه یک شغل محسوب بشه؟ در حالیکه تو ایران، طبق قانون، وبلاگ نویسی کار خیلی پسندیده ای نیست. قبلتر وبلاگهای ایرانی رو دنبال میکردم و تقریبا همه اونهایی که داخل ایران بودند نگران بودند که نکنه براشون دردسری درست بشه. علاوه بر این، چه کسانی که از داخل و چه کسانی که از خارج ایران مینوسند، همه سعی دارند شخصیتشون و هویت اصلی شون رو پنهان کنند. خود ما هم همینطوریم، با اینکه بحثها کاملا غیر سیاسی هست اما میخوایم هویتمون مجهول بمونه.اما بعد از خوندن این وبلاگها فهمیدم که چه تفاوت بزرگی هست بین وبلاگهای ما و اغلب مردم دنیا! اینها هیچ ترسی از شناخته شدن ندارند، به تناسب موضوع مطرح شده گاهی عکسای خودشون و اعضای خانواده شون و تمام سوراخ سنبه های خونه شون رو هم به بقیه نشون میدن. هیچ دلیلی برای قایم شدن ندارند، هیچکس براشون مشکلی درست نمیکنه و تازه اگر هم بکنه؛ قانون به کمک وبلاگ نویسها میاد. علاوه بر این، این که فرد ناشناسی از زندگی اینها اطلاع پیدا کنه و همه جای خونه شون رو با تمام وسایل و خرت و پرتهای توش ببینه اصلا براشون ناراحت کننده نیست و این رو نوعی فضولی تو زندگی شخصیشون نمیبینند (خود من هم از افرادی ام که مثل اینها نیستم).

حالا برگردیم به شغل وبلاگ نویسی. همیشه برای من جالب بود که چطور میشه به وبلاگ نویسی به عنوان یه حرفه نگاه کرد. تمام وبلاگهایی که من خونده بودم یا درباره خاطرات گذشته بود، یا خاطرات روزمره، یا اتفاقات جالب زندگی شون رو مینوشتن، یا داستان بود، یا درد دل، یا.... اما موضوع هیچکدوم از اینه نمیتونست باعث شه که نویسنده پولی بدست بیاره. همه برای دل خودشون مینوشتن نه برای پول دراوردن. تا اینکه اولین وبلاگ غیر فارسی رو خوندم. نویسنده اش خانومیه که به زودی اولین فرزندش به دنیا میاد و تصمیم داره تو خونه بمونه و فقط از فرزندش مراقبت کنه و به نظر من سراغ وبلاگ نویسی رفته تا در مدتی که قراره مامان خونه باشه یه منبع درآمد کوچیک هم داشته باشه.

این خانوم از گوشه گوشه خونه اش عکس میندازه و از فرش زیر پا تا رنگ دیوارها رو به خواننده هاش معرفی میکنه و میگه که از کجا خریده و گاهی هم قیمت رو میگه. از طرف دیگه، گاهی شبها که با همسرش میرن بیرون؛ یه عکس قدی از خودش میندازه و لباسهایی که پوشیده و زیورآلاتش(!) رو تبلیغ میکنه..... وبلاگهای دیگه هم تقریبا همین طورند. مورد خاصش هم خانومیه که کاملا حرفه ای این کارو میکنه و حتی با ضبط و آپلود یه ویرئو از خودش؛ اجناس فروشگاهها رو تبلیغ میکنه و گاهی هم از حراجی ها خبر میده. شاید اینها موضوعات جالبی براش شما نباشند اما من با همین ها سرگرم میشم و همچنین فهمیدم که چطور میشه از طریق وبلاگ نویسی پول درآورد.

خیلی برام جالبند، گاهی به این فکر میکنم که چرا ما ایرانیها نمیتونیم همچین کارهایی بکنیم؟ به نظر من همه اش هم به خاطر سختگیریهای داخل کشور نیست. ما ایرانیها از هم میترسیم و به هم اطمینان نداریم، اکثرمون از اینکه عکسهامون رو تو اینترنت پخش کنیم میترسیم . دلیلی نمی بینیم که غریبه ها از ما چیزهایی بدونن درحالیکه ما چیزی ازشون نمیدونیم. تو فیسبوک هم همینطوریم، خود من زمانی که ببینم کسی از دوستانم فعالیتی نداره و یا مثلا عکسهاش رو نمیتونم ببینم؛ یا حذفش میکنم یا براش محدودیتهایی در نظر میگیرم. این بدبینی و عدم اطمینان ما به همدیگه از کجا ناشی میشه؟ با این اوضاع چطور میتونیم خودمون رو ملتی با فرهنگ غنی معرفی کنیم؟

موسیقی

2011-10-14T16:33:00.000-07:00

نمی‌دونم چه‌جور موسیقی باید گوش بدم!‌ ایران که بودم از سبک متال گاهی‌ هم هوی‌متال خوشم می‌اومد. آرزوم این بود که مثلا یه روز کنسرت متالیکا یا مثلا نیکل‌بک برم. اما حالا دیگه اون حس رو ندارم. اینجا کنسرت‌های این بند‌ها میان و میرن و من هیچ‌وقت علاقه هم نداشتم برم. می‌گم شاید علاقه‌ام به این طور موسیقی ناشی از خشمی بود که اون موقع‌ها همیشه تو وجودم بود. الان دیگه خیلی آروم‌تر شدم. به موسیقی کانتری علاقه پیدا کردم. کانتری موسیقی دهاتی ایرلندیه که تو آمریکا بزرگ شده. بیشتر وقتها شاده و از چیزای روزمره زندگی میگه. خیلی نمیره تو عمق مفاهیم عجیب و غریب. مطمئن نیستم اگه این سبکیه که من عاشقش باشم. دارم کنکاش می‌کنم خوبای این سبک رو پیدا کنم. یه مقدار هم به امبینت (Ambient) علاقه پیدا کردم. این طور موسیقی آدم رو آروم میکنه. تو این سبک هم دارم تحقیق می‌کنم خوبهاش رو پیدا کنم.

امروز همه آهنگ‌های تو آی‌فونم رو پاک کردم. می‌خوام از اول آهنگ‌های خوب و تر و تمیز توش بریزم. مشکل اینه که وقت ندارم. همه وقتم میره صرف کارای دیگه میشه. موزیک هم از این سایت‌های پخش مستقیم از اینترنت مثل این گوش می‌کنم. قدیمها مجبور بودم دانلود کنم. اونطوری حداقل آرشیوی از موسیقی‌ها داشتم. اما حالا هرچی دارم یک سری لیست پخشه.

سفر به مکزیک

2011-10-02T13:57:00.000-07:00

بالاخره یک سال شد که در آمریکا هستیم. سال گذشته همین موقع‌ها بود که هواپیمای ما به زمین نشست. سال گذشته ما بعد از عروسی فقط چند روز ایران بودیم و بعدش پرواز کردیم و اومدیم لس‌آنجلس. بخاطر همین ما «ماه عسل» هیچ جایی نرفتیم. امسال تصمیم گرفتیم برای سالگرد عروسی‌مون یه سفر خارجی بریم. من از همکارهام پرسیدم و اونها گفتند که سفر با کشتی‌های تفریحی یا همون کروز خیلی خوبه. یه کروز پیدا کردم برای شهر انسنادا، مکزیک. مدت سفر به یک آخر هفته از شب جمعه بود تا صبح دوشنبه. برای همین من نیاز نداشتم مرخصی بگیرم. جمعه زودتر رفتم شرکت و دوشنبه دیرتر اومدم خونه. روزی از کار رو از دست ندادم در حقیقت. فقط یه کنفراس تو تگزاس در همین آخر هفته برگزار می‌شد و شرکت برای ما بلیط گرفته بود بریم که من نرفتم و بجاش رفتم مکزیک. کنفرانس خوبی هم نبود از قرار.

خلاصه ما جمعه ساعت ۵ عصر رفتیم بندر لانگ بیچ و سوار کشتی شدیم. کشتی به نام پارادایس خیلی بزرگ و مجهز بود. کشتی ۱۲ طبقه بود و داخلش همه چیز داشتند. از زمین بسکتبال و گلف گرفته تا استخر و قمارخونه و آمفی‌تئاتر و غیره.

ما سه روز داخل کشتی بودیم و سعی می‌کردیم از همه امکانات استفاده کنیم. غذاهای رستوران‌ها و بوفه خیلی خوب‌ بود. برای گرفتن غذا دیگه لازم نبود پولی بدیم، به همین خاطر خیلی خوردیم. تقریبا همه خیلی خوردند طی سفر.

به خاطر اینکه مسیر سفر تا انسنادا کوتاه بود کشتی مدت زیادی وسط اقیانوس ثابت مونده بود تا مردم حسابی داخل کشتی تفریح کنند.

شب اول موقع شام یکی از گارسن ها یه کیک برامون آورد و بهمون سالگرد ازدواجمون رو تبریک گفت. بعد همه گارسن‌ها اومدند و در حالی که با هم Happy Anniversary می‌خوندند از ما خواستند که شمع رو فوت کنیم. این کارشون خیلی ما رو خوشحال کرد.

یکشنبه صبح به انسانادا رسیدیم. شهر ساحلی انسانادا یه جورایی مثل کیش خودمون بود. خیلی تمیز بود و پر بود از توریست. مکزیکی ها خیلی مهربون بودند و اکثراً انگلیسی حرف می‌زدند. ما سه ساعت در شهر بودیم و مشغول دیدن از جاهای دیدندی شهر و خرید شدیم. سحر هم چند‌تا یادگاری از مکزیک خرید.

موقع برگشت انگار هوا کمی طوفانی شده بود و کشتی تکون‌های زیادی می‌خورد. تکون‌ها اونقدر زیاد نبود که حال کسی بد بشه مگه اونها که سه برابر حجم معده‌شون خورده بودند! شب برگشت خیلی خوب بود، ما یک شو رقص آمریکایی در آمفی تئاتر تماشا کردیم و تو رستوران عجیب و غریب ترین غذاهای عمرمون رو امتحان کردیم.

دوشنبه ساعت ۸ کشتی مسافر‌ها رو پیاده کرد و من تونستم ساعت ۱۰ سر کار باشم.

کار در منزل

2011-09-18T08:23:00.000-07:00

از وقتی به خونه جدید اومیدیم همیشه به فکر این بودم که دفتر در خونه (Home Office) رو راه اندازی کنم. خیلی وقتها میشه همکارها ایمیل می زنند که سرم درد می کنه یا با اسکیت خوردم زمین و پام درد می کنه و من امروز از خونه کار می کنم... این روزهایی که از خونه کار می کنند هم به هیچ عنوان مرخصی حساب نمیشه. حالا که اینطوره من چرا نباید از این نعمت شرکت دادی (به وزن خدا دادی) بهره مند نشم؟ هوم آفیس چیزی بیشتر از یه کامپیوتر، میزش و اینترنت تو خونه نیست. من کامپیوتر دارم. یه لپ تاپ دارم. میز و صندلی کامپیوتر هم دارم. اینترنت هم خونه داریم. مشکل اینه که لپ تاپم کوچیکه و من نیاز به مانیتور بزرگ دارم تا بتونم از خونه به کامپیوتر سر کارم وصل بشم. علاوه بر اون باید یه کیبرد هم بگیرم. خدارو شکر ماوس تو خونه به اندازه کافی داریم!

از طرف دیگه احساس می کنم به غیر از کار شرکت هیچ کار جدیدی نمی کنم. می خوام خیلی چیزهای جدید یاد بگیرم. برای همین هر وقت که از سرکار میام سعی می کنم برم سراغ یک چیزی و ته و توش رو دربیارم بلکه بتونم چیز جدیدی یاد بگیرم. اما چون لپ تاپم کوچیکه حوصله ام سر میره. کامپیوتر محل کار بد عادتم کرده دیگه نمی تونم تو مانیتور کوچیک کار کنم. از این نقطه نظر هم من یه مانیوتور لازم دارم.

پ.ن. (این قسمت توسط سحر اضافه شده): محسن در روز تولدش و به لطف کادوهایی که گرفت تونست میز کارش رو همونطوری که دوست داشت تکمیل کنه. دلم نیومد حالا که خواسته اش براورده شده این پست تکمیل نشده بمونه....

کشمکش

2011-08-22T14:44:00.000-07:00

می خوام در اینجا خاطراتی از دوران کودکی ام رو بنویسم.

کوچیک که بودم علاقه زیادی به ورجه وورجه و فعالیت داشتم. حتی تا سنین نوجوانی گاهی با بابام کشتی میگرفتم. شیطون بودم و بازیگوش تا حدی که معلم کلاس سومم که به طور مشخصی دوستم داشت مجبور شد یکبار منو از کلاس بندازه بیرون. مودب و حرف گوش کن بودم اما خیلی وقتا فکر میکردم اگه فلان شیطنت رو بکنم ایرادی نداره. اغلب اوقات معلم ها از شیطنت من شاکی میشدند اما چون درسخوان بودم و مودب کسی با من مشکل جدی پیدا نمیکرد. شیطنت من از نوع اذیت و آزار نبود. همیشه با دوستام خوب و مهربون بودم، اما دلم بازی میخواست. انرژی زیادی داشتم که باید تخلیه میکردم و نشستن پشت نیمکت های مدرسه بهم حس انفجار میداد. پس هی وول میخوردم و سرم این ور و اون ور کلاس میچرخید تا کسی یا چیز جذابی پیدا کنم که از سکون درم بیاره. مامانم اون موقع ها در مورد بیش فعالی چیزی نمیدونسته اما اخیرا که در این مورد با هم مطالب زیادی خوندیم و شنیدیم میگه من هم بعضی از علائمش رو داشتم. احتمالش هست که به طور خفیفی بیش فعال بوده باشم.

اواخر سالهای دبستان و بعد از اون در دوران راهنمایی به پیشنهاد معلم هام من مامور مدرسه میشدم. هر سال هم یه ماموریتی داشتم. یه سال مامور آبخوری بودم! یه سال مامور توی راهروهای مدرسه، یکسال مامور در ورودی مدرسه و .... تا با این روشها بتونم مفداری از انرژی ام رو تخلیه کنم.

اما اصل داستان من برمیگرده به سن 11-12 سالگیم که کلاس چهارم بودم. برخلاف اینکه الان هیکلم متوسط یا حتی شایدم بشه گفت ریزه، اون موقع ها نسبت به اغلب همکلاسی هام درشت و قد بلند بودم و همیشه منو ردیف آخر یا یکی مونده به آخر کلاس مینشوندند. خلاصه اینکه یک زمانی معلم ورزش ما تصمیم گرفت که از طرف مدرسه ما یه تیم والیبال بفرسته به مسابقات منطقه. اون موقع ها(!) تیم نوجوانان؛ برخلاف جوانان و بزرگسالان؛ سه نفره بود، زمین هم کوچیکتر بود البته. معلم ما تونسته بود تو مدرسه 2 نفر که سابقه ای تو بازی والیبال داشتند و پیدا کنه اما نتونسته بود نفر سوم رو هم پیدا کنه. نمیدونم چی شد که یهو اومد سراغ من و گفت "بلدی والیبال بازی کنی؟" گفتم نه! گفت "تا حالا بازی کردی؟" گفتم نه! با این حال من رو برد یه طرف حیاط و بهم یاد داد که چطور باید پنجه و ساعد و سرویس بزنم. میگفت قدرت دستام خوبه، قدم هم که بلند بود.

این شد که من با "ورزش" آشنا شدم و زنگهای ورزش به جای وسطی بازی کردن یا آلیسا آلیسا؛ با 2-3 تا از دوستام میرفتیم یک طرفی و والیبال بازی میکردیم. تیم ما به مرحله استانی رسید و یک دانش آموز دیگه هم از منطقه وارد جمع سه نفره ما واسه مسابقه شد. با توجه به اینکه اون سه نفر از قبل با والیبال آشنا بودند من نیمی از زمان بازی ها رو روی نیمکت ذخیره مینشستم اما از همین موضوع هم تا حد ذوق مرگ شدن خوشحال بودم. دویدن تو زمین، جیغ زدن و ضربه به توپ بیشتر انرژی اضافی من رو خالی میکرد. البته تیم ما مقام اول استانی رو هم بدست آورد (همچنان از یادآوریش ذوق مرگم!).

بعد از اون دیگه کار خونواده من در اومده بود. هر شب باید میرفتیم پارک تا من با بابام یا داییم یا دوستانمون والیبال بازی کنم و آخر شب همبازی من هن هن کنان از اینکه چرا من خسته نمیشم شکایت کنه :دی

بعد از اون قهرمانی دیگه وارد تیم والیبال دبستان نشدم؛ اگرچه هیچوقت کاملا رهاش نکردم. 2 یا 3 سال بعد از اونجایی که میخواستم همچنان ورزش کنم رفتم سراغ تکواندو!! چند ماهی با این رشته مشغول بودم تا بالاخره به ابن نتیجه رسیدم که دوستش ندارم. هیچ رقابت و استرسی درش نبود. نهایت رقابتی که داشت این بود که باید یه چیزایی به خودمون میبستیم و همدیگه رو میزدیم و هی میفتادیم زمین. اَیییییی! خیلی خشن بود! ولش کردم.

نمیدونم چرا تا مدتها سراغ والیبال نرفتم! چند باری رفتم سراغ نقاشی اما نقاشی رشته ایه که باید ساکت و بی حرکت یکجا نشست و هنر خلق کرد! قسمت آخرش خوبه اما من با قسمت قبلش مشکل اساسی داشتم یعنی همون ساکت و بی حرکت بودن.

اول دبیرستان بودم که دوباره وارد تیم والیبال مدرسه شدم اما اینبار تو همون مسابقات اولیه باختیم و خب عجیب نیست اگه بگم که چقدر گریه کردم :))

بعد از اون دیگه ورزش رو ول کردم (متاسفانه) و با تمام قوا که نه! با اکثریت قوا مشغول درس خوندن برای کنکور شدم. تو خونواده ما درس مهمترین چیز برای بچه هاست. اصلا مایه ی فخر و مباهات خوانواده هاست. اگه رشته ی تحصیلیت بهتر و دانشگاهت معتبرتر باشه تو فامیل سر بلندتری و همه با به به و چه چه باهات صحبت مبکنند و در همون حین سعی میکنن به طور کاملا زیر پوستی رشته تحصیلی و دانشگاه بچه خودشون رو بهت بفهمونن و به راست یا دروغ اونو بزرگ جلوه بدند! اینجوریه که ما انواع دکتر و مهندس رو در فامیل داریم. از دکتر متخصص نمیدونم چی گرفته تا دامپزشک و دندان پزشک و مهندس معمار و عمران و حسابدار و انواع مدیریت! اینها همه در شرایطیه که ما (منظورم فامیل ماست. جسارت نشه!) برای ریاضیات و زیست و دبیری و امثال این رشته ها ارزش زیادی قایل نیستم واسه همین تو بحثها کمتر از آشنایانی با این مدارک صحبت میشه (بنده شرمنده ام). شعار اینه: "مهندس یا دکتر!" حالا این حسابداری و مدیریت رو هم چون بچه های بنیانگذار این تفکر در فامیل ناغافل در این رشته ها قبول شده اند وارد رشته های خوب شدند وگرنه که همون "دکتر یا مهندس ولاغیر!".

خلاصه جونم براتون بگه که ما هم بعد از دوسال درس خوندن برای کنکور که یکسال اون همراه با به دوش کشیدن انگ "پشت کنکوری" بود بالاخره زد و از غذای روزگار و به لطف ائمه و شانس و غیره و ذلک مهندسی پزشکی قبول شدیم و صد حیف که در دانشگاه آزاد. اما این رشته انقدر در بین فامیل ترکوند که کمتر کسی در مورد دانشگاهم صحبتی میکرد. اوفففف.

دیگر بماند که من برای اینکه در کنکور قبول شوم و مایه ی سرافکندگی خودم و خانوادم نشوم چه ها که نکشیدم و چه افسردگی و درد و مرضها که نگرفتم. که البته بعضی ها رو هنوز هم به یادگار دارم (چه ادبیاتی! به به!).

هنوز دوسال از تحصیل من تو این رشته نگذشته بود که هم من و هم خونوادم فهمیدیم این رشته به درد من نمیخوره، شایدم برعکس من به درد اون رشته نمیخوردم. به هر حال اون رشته پر بود از درسهای فیزیک و الکترونیک و ماشینهای الکتریکی و..... کلا همش برق بود دیگه. و من هرگز نتونستم حتی با یکیشون ارتباط برقرار کنم. درسها رو چند بار می افتادم و از خجالت بعضی ها رو به خونوادم نمیگفتم. پدرم میگفت پشیمونه که منو تو راهی انداخته که نمیتونم ادامه ش بدم و حتی پیشنهاد کرد برم سراغ یه رشته دیگه. اما من نتونستم اونها رو از سربلندی تو فامیل به خاطر رشته تحصیلیم محروم کنم! الان فکر میکنم بزرگترین اشتباه زندگیم هدر دادن چهار سال از عمرم برای خوندن رشته ای بود که ازش متنفرم و حتی فرصت نکردم تمومش کنم و... اومدم آمریکا.

{ناگفته نمونه که یکسال و نیم قبل از اومدنم به اینجا و رها کردن درس و خونواده دوباره رفتم سراغ والیبال و به طور نیمه حرفه ای! میتونم بگم اون یکسال و نیم که تو باشگاه والیبال بازی کردم از بهترین دوران زندگیم بود. با اینکه دیگه مثل بچگی انرژی زیاد ندارم اما اون روزها از همیشه شادتر بودم}

و اومدم آمریکا..........اینجا احساس آزادی و رهایی دارم. دیگه کسی رو نمیبینم که با شنیدن رشته تحصیلیم گوشه چشمش رو تنگ کنه و سرش و بالا بگیره و بگه بچه من فلان رشته رو خونده و من آب شم برم تو زمین! به جهنم که فلانی شده مهندس فلان رشته در حالیکه خودش با میل قلبی انتخابش نکرده؟ بعد از چند ماه کلنجار رفتن با خودم؛ تصمیم گرفتم رشته م رو عوض کنم و چیزی که دوست دارم بخونم. البته با شناختی که بعد از 10 ماه مکاشفه از خودم پیدا کردم میدونم که علاقه ای به تحصیل ندارم اما از طرف دیگه از اونجایی که همه عمرم فقط درس خوندم؛ کار دیگه ای هم بلد نیستم، از خانه دار بودن هم متنفرم. پس باید تا حدی که تو رشته مورد علاقه م با سواد حساب بشم درس بخونم.

رشته مورد علاقه؟! یعنی چی؟ من تا حالا به این که چی دوست دارم فکر نکرده بودم. همیشه گروهی از رشته های از پیش تعیین شده وجود داشت و من فقط باید سعی میکردم تا به یکیشون برسم. یکی بهم گفت برو سراغ والیبال، مگه دوستش نداری؟ -یعنی رشته تحصیلی و کاریم بشه ورزش؟!.....(چهره مامان و بابا و فامیل جلو چشمام رژه رفتند.)....نهههههه! خیلی ضایس!

از انیمیشن شنیدم. به نظرم جالب اومد. یه چیزی میسازی و از دیدنش لذت میبری. من هم که کار با کامپیوتر رو دوست دارم. شاید هم ندارم و چون محسن کارش با کامپیوتره و من از کارش لذت میبرم میخوام کارم مثل اون باشه. خلاصه رفتم دنبال انیمیشن. محسن برام برنامه هاشو نصب کرد. دانشگاهم رو انتخاب کردم. واحدهایی که باید بردارم رو برداشتم. به عالم و آدم هم گفتم تصمیمم چیه اما......... میدونم که از ته قلبم دوستش ندارم. قبل هر چیز باید هنرمند باشم، باید کاراکترهام رو با نقاشی خلق کنم. چیزی که میدونم دوستش ندارم.

چند هفته ایه که با خودم تو جنگم. نه منِ اینوری میبره نه منِ اون وری. مثل طناب کشی شده، یه کم این میره جلو یه کم اون یکی. محسن میگه باید برم سراغ چیزی که از ته قلبم دوستش دارم. باید دغدغه م باشه، باید همیشه بهش فکر کنم تا موفق شم توش. انیمیشن دغدغه من نیست. دغدغه من اینه که مثلا الان که چند ساعتی پای کامپیوتر نشستم و نرفتم تو فضای ورزشی مجتمع (fitness center) ورزش کنم عذاب وجدان گرفتم. میدونم چی رو دوست دارم اما نمیدونم چی رو برای رشته و کار آینده م انتخاب کنم. این کشمکش مدتهاست باهامه...

انگلیسی

2011-08-18T23:07:00.000-07:00

از شرکتی که توش کار می کنم خیلی راضی‌ام. محیط خیلی خوب و خانوادگی‌ای داره. همه با هم دوست هستیم و روابط خارج از کار داریم. حتی از اینکه به شرکت‌های بزرگتر جواب رد دادم و اومدم اینجا خوشحالم.

اینجا با همکارها میریم رستوران برای هم جشن تولد می‌گیریم و بعضی وقت ها میریم خونه یکی باهم ‍‍پوکر بازی می‌کنیم. من تازه دارم پوکر یاد می‌گیرم اما استعدادم خوب بوده و تا الان کلی یاد گرفتم. ریک؛ رییسم هم سن منه و خیلی با من خوبه. نوع دیدگاهمون به تکنولوژی تقریبا یک جوره و هردو تو سن ۲۴ سالگی متاهل هستیم! حرفهای زیادی داریم که باهم بزنیم. بهترین قسمتش اینه که به من اصطلاح های آمیانه رو یاد میده.

کلا برخورشون با من تازه مهاجر اونقدر خوبه که من هیچ وقت احساس نمی‌کنم غریبه‌ام. هیچ وقت احساس نمی‌کنم که زبانم فاجعه‌است! ریک متخصص شنیدن انگلیسی درب و داغونه! معمولا وقتی دیگران نمی‌فهند من چی میگم اون براشون دوباره تکرار می‌کنه. اگر بخوام رفتار اینها رو با من با رفتار خودم با مهاجرهای افغانی که زبان فارسی رو کامل بلد بودند و فقط لحجه داشتند مقایسه کنم از خودم خجالت می‌کشم. تازه من فکر می‌کنم از خیلی از دوستام بهتر با افغانی‌ها برخورد می‌کردم. در ایران من چند دوست افغانی که علاقمند به کامپیوتر بودند داشتم.

ندونستن انگلیسی گاهی باعث میشه که سوتی‌هایی بدم که حتی با یادآوری اونها هم خنده‌ام میگیره. اولیش تو شرکت قبلی بود. اونجا من مهندس تست بودم. کارم این بود که تست های اتوماتیک بنویسم و خروجی‌هاش رو ذخیره(لاگ) کنم. خلاصه کارم کلا درمورد تست بود. من دایما با مدیر پروژه در سن‌فرانسیسکو از طریق چت در تماس بودم. نمی‌دونم رو چه حسابی من فکر کردم جمع کلمه تست(test) میشه تستس(testes)؟ من یک هفته همیشه می‌نوشتم تستس(testes) تا اینکه یک روز رییس برام نوشت «دیگه نمی‌تونم مقاومت کنم» و این لینک رو فرستاد. بعد از این ماجرا هروقت همدیگر رو می‌دیدیم می‌خند‌یدیم و داستان رو برای همکار‌های دیگه می‌گفتیم.

چند روز پیش هم قرار بود بعد از کار همگی بریم خونه همکارم که پوکر بازی کنیم. من ازش پرسیدم که آیا کارت‌های خوب داره یا نه؟ چون من دو دست کار خیلی خوب خریده بودم گفتم شاید لازم باشه من هم کارتهام رو ببرم. اینجا به یک دست کارت دک(deck) می‌گویند. من هم سوالم رو اینطوری پرسیدم: (Do you have a good deck for tonigh?). اما در تلفظ دک اشتباه کردم. اینها کلمه‌ای مثل دِک رو تقریبا دَک می‌گویند و دِک معنی بدی میده که خودتون یا می‌دونید یا می‌تونید گوگل کنید. حالا حساب کنید من از همکارم پرسیدم که دِک خوب داره برای امشب یا نه؟!

چند روز قبل‌تر با همکار‌ها رفته بودیم رستوران تایلندی ناهار. یک همکار بریتانیایی به نام کریس داریم که همه به لحجه‌اش گیر میدن. در اصل از حسودیشون مسخره‌اش می‌کنن. لحجه بریتانیایی در آمریکا خیلی باکلاس حساب میشه. طوری که مجری‌های تلویزیون سعی می‌کنند با این لحجه صحبت کنند. کریس لحجه خیلی غلیظ بریتانیایی داره. مثلا به دِی(روز) میگه دَی و... من ازش خواستم که کلمه های شمارش(count) و نمی‌توانم(can't) رو با لحجه بریتانیایی تلفظ کنه. چون از نظر من تلفظ این دو کلمه با لحجه بریتانیایی یکجوره. اماهمین که سوالم رو پرسیدم همه از خنده قرمز شدند و در حین خنده می‌گفتند که این کلمه رو نگو! من با تعجب می‌پرسیدم مگه کانت چه کلمه بدیه؟ بعد که از رستوران اومدم بیرون فهمیدم که من با اون تلفظ داشتم کلمه (cunt) رو می‌گفتم!

خلاصه که ندونستن انگلیسی هم برای‌ خودش داستانیه تو این کشور!

تولد

2011-08-08T15:01:00.000-07:00

با عرض معذرت پست قبلى رو پاك كردم. امروز تولد مامانمه. نميدونم اون پست رو خونده يا نه (فكر كنم نه!) اما نميخوام با خوندنش ناراحت شه.
امسال اولين ساليه كه نميتونم بهش هديه بدم. هميشه يكى از تفريحات من خريدن هديه براى مامان بود. هميشه ميدونستم چى ميخواد و چى خوشحالش ميكنه. البته از اونجايى كه نيازهاش اغلب گرون قيمت بودند تا زمانيكه بچه بودم و پول تو جيبى ام فقط كفاف خريد تنقلاتم رو ميداد نميتونستم چيز بدرد بخورى بهش بدم در عوض ميشستم پيش بابا و آروم بهش ميگفتم چى بخره. باباى من هم مثل اكثر آقايون خيلى از اون وسايل رو غيرضرورى ميدونست و من و خواهرم بايد يه ليست از چيزايى كه مامان دوست داره رو نام ميبرديم و براى بعضى هاشون دليل مياورديم كه چقدر چيز مهمى هستند و بالاخره بابا يكى رو از تو ليست انتخاب ميكرد.
اما اواخر كه پول تو جيبى من و خواهرم كمى بيشتر از نيازمون براى خريد هله لوله شده بود كارمون راحتتر بود. گاهى خودمون يه چيزى رو جدا ميخريديم و به بابا هم پيشنهاد ميداديم چى بخره، گاهى هم با بابا شريك ميشديم و چيز باارزش ترى ميخريديم. من شراكت با بابا رو دوست داشتم. چون بيشترِ پول رو خودش ميداد و مبلغ ناچيزى رو ما ميداديم، حتى گاهى همون مبلغ ناچيز رو هم نميداديم اما مصرانه كادو رو از طرف هر سه تامون معرفى ميكرديم!
امسال كه نتونستم هديه اى براى مامان بفرستم. دلم رو به اين خوش كردم كه چند وقت ديگه كه رفتيم ايران جبران ميكنم و فعلا با يه تماس تلفنى تولدش رو تبريك ميگم تابدونه چقدر دوستش دارم.

روزگار نامه!

2011-07-22T15:11:00.000-07:00

خیلی وقت بود که اینجا پستی از من منتشر نشده. احساس میکنم بعد از کلی فراز و نشیب و پیمودن راههای ناشناخته داریم به یک زندگی عادی و نرمال میرسیم و شاید به خاطر همین؛ دلیلی برای نوشتن نمیبینم. انگار که هیجانات زندگی در حال تموم شدن است و چیز جذابی برای گفتن به دیگران نیست. البته خودم هم میدونم که اینطور نیست. هر روز اتفاق جدیدی می افتد و خبر جدیدی میشنویم، با افراد جدیدی آشنا میشویم و در موقعیت های جدیدی قرار میگیریم و ....

درست 10 ماه از زمانی که پا به امریکا گذاشتیم میگذرد. دوستان زیادی پیدا کرده ایم و از طرف دیگر رابطه مان با برخی پایدار نبوده و تمام شد. با بعضی دوستان صمیمی تر شدیم و فاصله مان از برخی کمی بیشتر شد. از اینکه مثل روزهای اول تنها نیستیم و دوستانی داریم که از بودن با ما خوشحال به نظر میان و اهل گشت و گذار و خوشگذرانی هم هستند خوشحالیم.

از درگیری هایی که در زندگی داریم لذت میبریم چون زندگی را از یکنواختی خارج میکنند. اثاث کشی درپیش داریم و برای چندین سال آینده هم برنامه ریخته ایم. در فکر یک سفر به ایران و حتی ایجاد یکسری هیجانات در زندگی هستیم. تصمیمات جدیدی گرفته ایم. گاهی شخصی اند مثل تغییر در رشته تحصیلی و غالبا غیر شخصی مثل جابجایی خانه.

تو این 10 ماه خیلی تغییر کردیم. هر دو بزرگ شدیم. اگر در گذشته رشد عادی ما به ازای هر ماه یک پله بود در این مدت به یکباره 50 پله را طی کردیم.

این رشد ناگهانی انقدر برایمان جالب است که دلمان میخواهد تمام چیزهایی که آموخته ایم به سرعت به دیگران خصوصا تازه واردها بگوییم. برای دوست تازه رسیده مان انقدر حرف زدیم و نصیحت کردیم و راه و چاه نشان دادیم و از خرج کردنهای اضافی منصرفش کردیم که بنده ی خدا اگر کلاهش هم سمت ما بیفتد دیگر سراغش را نخواهد گرفت.

آن اوایل که ما هم تازه وارد بود کلی خرج اضافه کردیم که باعث شد بعدها برای مدتی زندگی کمی سخت تر شود. مثل خرید سرویس تلویزیون. برای یک تازه وارد دیدن حتی 15 شبکه تلویزیونی هم کفایت میکند تا هم با محتوای برنامه ها آشنا بشود هم از طریق آنها زبانش بهتر شود، که این کار با پرداخت 10 دلار برای خرید یک آنتن و پرداخت مبلغی برای خود تلویزیون انجام میشود. اما ما به دلیل ناآشنایی و تحقیق نکردن؛ از شرکتی سرویس را خریداری کردیم که کلاه گشادی بر سرمان گذاشته و هر کاری میکنیم نمی توانیم برش داریم، بدجوری گیر کرده! خوشبختانه این اشتباه انقدر بزرگ نبوده که خریدن یا نخریدنش مارا بدبخت یا خوشبخت کند اما دادن پول زور هیچوقت جالب نیست. حالا هم حس انساندوستی مان حسابی غلیان کرده و میخواهیم به هر زور و فشاری که شده تجاربمان را در اختیار دیگران قرار دهیم.

حالا که فکر میکنم میبینم انگار بعضی از این تجارب خیلی هم الکی و شخصی نیستند. شاید من هم به زودی؛ بعد از رهایی از مصائب جابجایی(!) شروع به نوشتن تجربه ها کنم. این طوری هم درمانی برای غلیان حس انساندوستی ام پیدا میکنم هم کسانی که ممکن است مثل ما تازه وارد باشند میتوانند استفاده کنند.

تنوع فرهنگی

2011-07-15T16:30:00.001-07:00

امروز کریس یک ای-میل کاری رو بجای انگلیسی به فرانسه نوشت و به همه بچه های تیم فرستاد. خودش انگلیسیه اما برای شوخی این کار رو کرد. با گوگل به راحتی ترجمه می شد. بعد از یه مدت دیدم به ایمیل مذکور جواب دادند. اولی سرگِی بود که با زبان خودش، روسی جواب داده بود. بعدی هیاک به کره ای و بعد چینی، هندی، ویتنامی، اسپانیولی و چند تا زبان دیگه هم به زبانهای این مکاتبه اضافه شد! جالب این بود که مکاتبه در مورد کار بود و همه منظور همدیگه رو می فهمیدند! آخرش هم من ای-میل دادم که «لطفاً به انگلیسی بنویسید! :دی»! دقیقا همینطوری به فارسی!

یعنی لذت می برم از این تنوع فرهنگی اینجا! کالیفرنیا تو این زمینه از همه جای دنیا بهتره. از همه نوع مردمی پیدا می شه و همه هم بلد هستند چطور باید با این تنوع نژادی/فرهنگی زندگی بکنند.

خرید تلویزیون در آمریکا

2011-07-08T15:37:00.000-07:00

چکیده: در این نوشته من قصد دارم شما را با نحوه خرید سرویس تلویزیون در آمریکا آشنا کنم.

سارا در وبلاگش مطلب خوبی درمورد محتوای تلویزیون های آمریکا نوشته. اینجا می تونید بخونید. من اینجا بیشتر می خواهم درباره نحوه خرید تلویزیون و سرویس محتوای اون صحبت کنم.
سرویس
اگر یک تلویزیون بخرید و به برق بزنید تصویر هیچ شبکه ای را نشان نخواهد داد! (مثل ایران). برای مشاهده تصاویر شبکه های تلویزیونی چند راه حل وجود دارد
1. آنتن
کاملا مانند ایران، شما می توانید یک آنتن پشت بام نصب کنید و تصاویر شبکه های تلویزیونی محلی را ببینید. سیگنال های تلویزیون به مراتب قوی تر از آنچه در ایران داشتیم است. اگر حتی یک آنتن های کوچک داخل آپارتمان(مثل این) داشته باشید می توانید چند شبکه محلی را دریافت کنید. بعضی شبکه ها کیفیت اچ دی دارند و اگر تلویزیون و آنتن سازگار با کیفیت اچ دی باشند به راحتی می توانید آن را دریافت کنید. برای انتقال تصاویر اچ دی از تکنولوژی دیجیتال(DVB-T) استفاده می شود. مانند همانی که در ایران در حال راه اندازی است. با داشتن آنتن های بزرگ پشت بام شبکه های بیشتری می توانید دریافت کنید. آنتن های داخل آپارتمان پایداری کمتری دارند.
2. ماهواره
بازهم مثل ایران می توانید یک نفر را بیاورید برایتان ماهواره نصب کند. اینجا ماهواره های زیادی مثل اینتلست9 یا گلکسی19 قابل دریافت هستند. نسبت به آنتن شبکه های بیشتری قابل دریافت هستند اما شبکه های زیادی هم ققل هستند. برای دیدن شبکه هایی که قفل هستند باید حق اشتراک آن شبکه رو پرداخت کنید. در این سناریو شما یک کارت اشتراک می خرید که شامل اشتراک یک پکیج از شبکه های مختلف است. راه هایی هم برای شکستن یا هک کردن قفل شبکه ها وجود دارد. اما من راجع به ماهواره های این طرف کره زمین تحقیقات نکردم اما هاتبرد و ماهواره های آن طرف رو می شد با استفاده از یک سری سخت افزار و ارتباط اینترنت رمزگشایی کرد و دید.
ایرانی های زیادی خودشان ماهواره نصب می کنند. چون شبکه های فارسی زیادی از این طریق قابل دریافت است که البته رایگان هم هستند. من دقیقا اطلاع ندارم کدام شبکه ها قابل دریافت هستند، اما PMC و چند شبکه موسیقی دیگر را مطمئن هستم.
هزینه نصب دیش و خرید رسیور حدود 250 دلار است. برای دیدن شبکه های اچ دی نیاز به دیش، رسیور و تلویزیون مخصوص دارید.
3.تلویزیون کابلی
در برخی از محله ها شبکه کابلهای هم محور (Coaxial) وجود دارد. این شبکه ها توسط شرکت های خصوصی راه اندازی شده اند. برای خرید تلویزیون کابلی باید به شرکتی که در آن منطقه خدمات تلویزیون کابلی را می دهد مراجعه کنید. شرکتهایی مثل Time Warner Cable و Verison - FiOS این خدمات را می فروشند. از سایت های این شرکت ها می توانید سفارش تلویزیون کابلی خود را بدهید. بسته به نوع سرویسی که می خرید شبکه های مختلف را دریافت می کنید. مثلا با سرویس ابتدایی همان شبکه های محلی که با آنتن می توان گرفت را می گیرید بعلاوه چند شبکه دیگر مانند شبکه های خبری و خانواده. اما با سرویس های گران تر شبکه های ورزش و پخش فیلم(بدون تبلیغات) هم برایتان باز خواهد بود. مبلغ ماهانه این سرویس ها از 30 دلار تا 150 دلار است. اگر قرارداد های بلند مدت ببنید ممکن است به شما تخقیف داده شود. برای دیدن تصاویر اچ دی باید سرویس مخصوص اچ دی را خریداری کنید که گران تر است. اخیرا شرکت ها سرویس اچ دی را رایگان ارائه می کنند.
بعد از ثبت سفارش، شرکت یک تکنسین به خانه شما می فرستد و نصب انجام می شود. یک رسیور مخصوص نیاز است. شرکت این رسیور را به شما می فروشد. اگر قرارداد بلند مدت ببندید ممکن است آن را به شما رایگان یا به اجاره بدهد.
هزینه راه اندازی تلویزیون کابلی حداقل 150 دلار است. اگر رسیور اچ دی بخواهید یا دستگاه ضبط ویدئو شخصی (DVR) بخواهید گران تر می شود.
نکته منفی تلویزیون کابلی این است که اگر مستاجر هستید و قصد جابجا شدن داشته باشید ممکن است نتوانید سرویس تلویزیون خود را به محل جدید انتقال بدهید. چون همه خانه ها مجهز به کابل نیستند.
3. تلویزیون ماهواره ای از شرکت های ارائه دهنده
بجای اینکه خودتان رسیور و دیش بخرید می توانید از یک شرکت ارائه دهنده ی تلویزیون ماهواره ای تجهیزات و سرویس را خریداری کنید. مزیتش این است که همه کار نصب و راه اندازی را آنها انجام می دهند و با یک دیش همه شبکه ها را می توانید تماشا کنید. اما همانند تلویزیون کابلی باید مبلغی را ماهانه بابت هزینه سرویس به شرکت ارائه دهنده بدهید. اگر با شرکت قرارداد طولانی مدت ببندید ممکن است رسیور، دیش و هزینه نصب را به شما رایگان بدهند. مانند شرکتهای ارائه دهنده تلویزیون کابلی؛ برای هر پکیج شبکه های تلویزیونی قیمت خاصی وجود دارد. سرویس اچ دی و سه بعدی هزینه های جداگانه دارند (سه بعدی فقط از طریق ماهواره قابل دریافت است -- تا آنجا که من دیدم).
اگر مستاجر هستید ابتدا باید از صاحب خانه سوال کنید آیا امکان نصب دیش در خانه وجود دارد یا نه؟ برخی از صاحب خانه ها اجازه نصب دیش را نمی دهند. برای نصب دیش آن را به سقف یا دیوار پیچ می کنند و این ممکن است به ساختمان آسیب بزند.
4. تلویزیون از طریق اینترنت
شبکه های زیادی سرویس پخش آنلاین دارند. این شبکه ها را می توانید از کامپیوتر یا کامپیوتری که به تلویزیون شما وصل شده ببینید. برای دیدن تصاویر اچ دی حداقل اینترنت به سرعت 2 مگابیت بر ثانیه نیاز دارید(این سرعت حتی در گوشی موبایل هم قابل دسترسی است). اما تعداد شبکه هایی که پخش اینترنتی دارند کم است و معمولا کیفیت خوبی هم ندارند.
برای دیدن شو های تلویزیونی می توانید از Hulu استفاده کنید. این سایت شوهای تلویزیونی را به صورت رایگان پخش می کند. مزیت استفاده از این سرویس این است که هر وقت که دوست داشتید شروع به دیدن یک شو تلویزیونی کنید. شو های زنده معمولا از هلو قابل دریافت نیستند. این بزرگترین مشکل هلو است. همچنین برخی از شوهای محبوب (برای من Top Gear) در هلو موجود نیست. این سرویس را می توانید یک ماه مجانی امتحان کنید. دقت کنید که اگر فقط می خواهید امتحان کنید و بعد از یک ماه نمی خواهید ادامه دهید باید آن را کنسل کنید.
برای دیدن فیلم های سینمایی می توانید از سرویس Netflix استفاده کنید. با پرداخت 8 دلار در ماه می توانید به تعداد زیادی فیلم دسترسی پیدا کنید که آنلاین پخش می شوند. برخی از فیلمها آنلاین پخش نمی شوند. اما می توانید از طریق دیسک آنها را ببینید. Netflix برای شما دیسک فیلم (DVD یا Blu-ray) را می فرستد و شما بعد از تماشای آن با پاکتی که درون پاکت اصلی تعبیه شده آن را پس می فرستید تا فیلم بعدی را برای شما بفرستد. کل هزینه پست به عهده Netflix است. معولا همه فیلم هایی که در شبکه های تلویزیونی پخش می شوند از طریق Netflix قابل دیدن هستند. فیلمهایی که به تازگی به بازار آمده اند را فقط باید از مغازه ها بصورت دیسک بخرید. این سرویس را می توانید یک ماه مجانی امتحان کنید. دقت کنید که اگر فقط می خواهید امتحان کنید و بعد از یک ماه نمی خواهید ادامه دهید باید آن را کنسل کنید.
آمازون سرویس مشابه Netflix دارد. هزینه اشتراک آن مانند Netflix است با این تفاوت که باید یک سال را یکجا بدهید. این سرویس را نیز می توانید یک ماه مجانی امتحان کنید. دقت کنید که اگر فقط می خواهید امتحان کنید و بعد از یک ماه نمی خواهید ادامه دهید باید آن را کنسل کنید. مزیت دیگر آمازون این است که به شما امکان اجاره فیلمهایی که به تازگی به بازار آمده اند را هم می دهد. برای دیدن فیلمهای جدید باید مبلغ بیشتری بابت اجاره بدهید.

سخت افزار

اینکه تلویزیون در چه اندازه ای بگیرید کاملا بستگی به هزینه ای که میخواهید بکنید و اندازه خونه تون داره. اما اشتباه نکنید و تلویزیون خیلی کوچیک مثل 32 یا 37 اینچ نخرید. بهترین کار اینه که قبل از خرید تلویزیون از سایت هایی مثل این اندازه تلویزیون مناسب خونتون رو پیدا کنید.

سه نوع تکنولوژی صفحه نمایش غالبا شنیده میشه. پلاسما، ال سی دی و ال ای دی. به نظر من تصویر تلویزیون هایی که نور پشتی ال ای دی دارند (به اختصار ال ای دی) بهتره و طول عمر بیشتر و مصرف برق کمتری دارند.

دو نوع تفکیک پذیری یا رزولوشن وجود داره. 720p یا 1080i. این اعداد تعداد پیکسل ها در راستای عمودی هستند. مسلما 1080 ها بهتر هستند. محتوای شبکه های اچ دی بیشتر 1080 است.

شبکه های پولی

شبکه های پولی معمولا شبکه های پخش مسابقات زنده ورزشی یا فیلم سینمایی بدون تبلیغات هستند. برای داشتن این شبکه ها باید پول پرداخت کنید. شبکه هایی مثل گروه شبکه های HBO و استارز فیلم پخش می کنند و شبکه هایی مانند شبکه های ورزشی فاکس یا شبکه جام قهرمانان اروپا مسابقات ورزشی نمایش می دهند.
مسابقه های خیلی مهم مثل فینال جام جهانی یا مسابقه نهایی فدراسیون غرب NBA را شبکه های محلی (که رایگان هستند و با آنتن قابل دریافت هستند) پخش می کنند. البته حجم تبلیغات شبکه های محلی نسبت به شبکه های تخصصی بیشتر است.

امیدوارم این متن برای شما مفید باشد. توصیه من به شما این است که اگر تازه وارد آمریکا شده اید تلوزیون کابلی یا ماهواره ای با پرداخت ماهیانه نخرید. همان شبکه های محلی برای شروع از کافی هم بیشتر هستند. همه سریالهای معروف مانند Friends و How I met your mother در این شبکه ها پخش می شوند.

ما خارج نشین ها

2011-06-16T01:15:00.000-07:00

ما خارج نشین ها شاید تضاد زیادی بین زندگی جاری خودمان با آنچه قبلا در ایران داشتیم می بینیم و آن را غمگین می یابیم. اخباری که از رسانه های عمدتا غیر ایرانی دریافت می کنیم باعث می شود غممان بیشتر شود.عمدتا خبر خوشی از ایران از مجرای بی بی سی و رادیو فردا و مثل اینها نمی توان شنید. هرچه می شنویم اخبار تحریم و تبعیض و گرفتاری است.

خودمان که آنجا زندگی می کردیم اینطور نبودیم. اینقدر بدبین و نا امید نبودیم. اینطور فکر نمی کردیم. من خیلی سعی کردم اینطور نشوم، با جو و حال و هوای ایران فاصله نگیرم. اما انگار چاره ای نیست. زمان که بگذرد شاید بدتر هم بشود.

به قول سایه، ما از گود به بیرون افتادیم.

همه چیز درباره کردیت کارت و سیستم اعتبار بانکی در آمریکا

2011-04-05T14:01:00.000-07:00

من این مطلب رو با توجه به اطلاعاتی که تا حالا تو مدت شش ماه در آمریکا بدست آوردم نوشتم. ممکن اطلاعاتی که من اینجا نوشتم دقیق یا درست نباشند.
بانک در آمریکا

بانکها در آمریکا دولتی نیستند و فقط از قوانین دولتهای فدرال و ایالتی طبیعیت می کنند. در چنین شرایطی هر بانک می تواند خدمات خاص خودش را با شرایط خاص خودش بدهد. در آمریکا بانکها می توانند برای نگه داشتن پول شما هم از شما هزینه طلب کنند. بانکها خدمات بانکی از قبیل حسابهای پس انداز (Saving)، حسابهای جاری (Checking)، وام و قرض دادن پول را انجام می دهند.

شرکتهای خدمات اعتباری

در کنار بانکها شرکتهای خدمات اعتباری نقش مهمی در گردش پول در آمریکا بازی می کنند. این شرکتها به مشتریان خدمات اعتباری می دهند. بر اساس یک نظام پیچیده امتیاز دهی این شرکتها به مشتریانشان اعتبار بانکی می دهند.
چک
عملکرد چک در آمریکا بسیار شبیه به ایران است. برای دریافت دسته چک نیاز به داشتن ضامن یا سابقه نیست. به محض اینکه در بانکی حساب جاری افتتاح کنید به شما یک دسته چک داده می شود. چک ها را می توانید برای خرید یا پرداخت اجاره و سایر قبوض استفاده کنید. شما می توانید بیشتر از موجودی حساب چک بنویسید. در این صورت چک شما Overdraft می شود. در چنین شرایطی معمولا بانک چک را برای حامل چک نقد می کند اما بعدا از شما مبلغ بیشتری بابت چک Overdraft شده خواهد گرفت. مبلغ ممکن است نرخ ثابت (Flat Rate) یا بر حسب درصد (Percentage Rate) یا ترکیبی از هر دو باشد که از طرف بانک هنگام باز کردن حساب تعیین می گردد و به اطلاع شما هم رسانده می شود. چون بانک اطلاعات شخصی شما را دارد به شما اعتماد می کند و چک را پاس می کند. برای تعداد و مبلغ Overdraft هم محدودیت هایی وجود دارد که در قراردادی که هنگام افتتاح حساب به شما می دهند ذکر شده است.
اگر شما از کسی چک دریافت کنید، آن را می توانید در دستگاه های عابربانک به حساب واریز (Deposit) کنید. در گوشه کنار شهر هم مغازه هایی این خدمات را ارائه می دهند که معمولا هزینه ای را برای این کار از شما دریافت می کنند. این مغازه ها می توانند برای شما چکهایی که برای بعد نوشته شده را با نرخ بهره مشخصی نقد بکنند. معمولا در آمریکا چک مدت دار کمتر استفاده می شود.
کارت نقدی
بانک به دارندگان حساب جاری علاوه بر دسته چک یک کارت بانکی می دهد. به این کارت Debit Card گفته می شود. عملکرد این کارت دقیقا مانند کارتهای بانکی داخل ایران است. هر مقدار که شما در حساب جاری پول داشته باشید می توانید از این کارت استفاده کنید. معمولا به دلایل امنیتی این کارتها محدودیتهای مبلغی و روزانه دارند.

کارت اعتباری
کارت اعتباری یا Credit Card از طرف شرکتهای اعتباری مثل Visa و Master Card به مشتری داده می شود. باید دقت داشت این کارتها از سوی بانک ارائه نمی شوند. انتخاب کارتهای اعتباری یکی از پیچیده ترین مسائل پیش روی افراد و به خصوص تازه واردها است.

نحوه عملکرد کارت اعتباری
شرکت های اعتباری مانند Visa یا Master Card با توجه به سابقه اعتباری مشتری های خود به آنها یک کارت اعتباری می دهند. مشتری ها می توانند با کارت اعتباری خود خرید کنند، پرداخت کنند و هزینه کنند بدون اینکه از قبل پولی داده باشند. شرکت اعتباری در پایان هر ماه یک صورتحساب(Statement) برای اونها ارسال می کنه و مشتری ها فرصت مشخصی دارند که مبلغ صورتحساب رو پرداخت کنند. پرداخت معمولا از طریق نوشتن چک انجام میشه. شرکتهای اعتباری معمولا دقیقا مبلغی که خرج شده رو بازخواست می کنند. در برخی مواقع به شما بابت خرج کردن از کارت اعتباری جایزه (Reward)، معمولا برحسب درصد (یک یا نیم درصد غالباٌ) می دهند. در ادامه اینکه شرکتهای اعتباری چگونه از این فرایند گردش پول درآمد دارند رو آورده ام.
محدوده اعتبار
کارتهای اعتباری دارای محدوده اعتبار (Credit Line Limit) هستند. بر اساس سابقه اعتباری مشتری شرکت های اعتباری به هر مشتری محدوده اعتباری مشخصی رو می دهند. اگر قبل از پایان ماه مشتری به حد محدوده اعتباری خود برسد دیگر نمی تواند از آن کارت استفاده کند مگر اینکه از شرکت اعتباری بخواهد موقتا یا دائما محدوده اعتباری اش را افزایش دهند. به تازگی قانونی تصویب شده که شرکتهای اعتباری حق ندارند بدون درخواست مشتری محدوده اعتباری مشتری را افزایش دهند.
کارت اعتباری امن
کارت اعتباری امن یا Secure Credit Card معمولا توسط افرادی که دارای سابقه اعتباری بد (Bad Credit History) یا بدون سابقه اعتباری هستند استفاده می شود. تفاوت این کارتها با کارتهای اعتباری معمولی در این است که شما باید از قبل مبلغ محدوده اعتبار کارت رو پرداخت کرده باشید. تقریبا مانند کارت نقدی است با این تفاوت که استفاده از آن باعث ساختن سابقه اعتباری می شود.
تقاضای کارت اعتباری
همه افرادی که در آمریکا شهروند هستند می توانند از شرکتهای اعتباری تقاضای کارت اعتباری کنند. شرکت های اعتباری از شما می خواهند که شما اجازه بررسی سابقه اعتباری را به آنها بدهید. به همین دلیل هنگام پر کردن درخواست ممکن است با درخواست اطلاعات شخصی مهم مثل SNN و تاریخ تولد مواجه شوید.
اگر تقاضای شما برای کارت اعتباری مردود شود، یک گزارش در سابقه اعتباری شما ثبت می شود. این گزارش برای سابقه اعتباری شما مضر است.
شرکتهای مختلفی کارتهای اعتباری عرضه می کنند. حتی شرکتهای خرده فروشی(Retail) مثل والمارت، تارگت، شل، بست بای، گپ و.... کارتهای اعتباری ارائه می دهند. معمولا کارتهای اعتباری مخصوص یک فروشگاه برای خرید از همان فروشگاه تخفیف های خوبی می دهند درحالی که با همان کارت می توانید از جاهای دیگر هم خرید کنید.
نرخ های بهره
اگر مشتری نتواند مبلغی که در طی ماه از طریق کارت اعتباری خرج کرده رو طی مدت زمان مشخص شده پرداخت کند شرکت اعتباری از مشتری بابت دیرکرد نرخ بهره درصدی سالیانه (Annual Percentage Rate - APR) می گیرد. این نرخ بهره بصورت سالیانه حساب می شود. به عنوان مثال APR یک کارت می تواند 17درصد باشد، مشتری در صورت عدم پرداخت 100 دلار به موقع باید 117 دلار بازپرداخت کند. اگر این بازپرداخت بیش از یک سال طول بکشد 17 دلار دیگر به آن 117 دلار اضافه می شود.
نرخ بهره هر مشتری به میزان زیادی به سابقه مشتری بستگی دارد. برای تازه واردها ممکن است تا 30 درصد باشد و برای کسانی که سابقه خیلی خوب دارند ممکن است تا 4درصد یا پایین تر هم باشد. نرخ بهره کارت شما هنگامی که بخواهید کالایی رو بصورت قسطی خرید کنید هم استفاده می شود. به عنوان مثال اگر بخواهید یک اتومبیل قسطی بخرید و بخواهید از کارت اعتباری خود استقاده کنید این نرخ بهره منظور می شود.
هزینه ها
هزینه های(Fees) داشتن کارت اعتباری شامل هزینه سالانه (Annual Fee) و هزینه های دیگر می شود. هزینه سالانه معمولا بین 15 تا 50 دلار است و برخی شرکت ها این هزینه رو دریافت نمی کنند(Zero Annual Fee). برخی از شرکتهای کارت اعتباری ممکن است هزینه های دیگری مانند پنالتی فی(Penalty Fee) هم دریافت کنند. پنالتی به هزینه ثابتی گفته می شود که برای دیرپرداخت علاوه بر نرخ بهره باید پرداخت کنید گفته می شود. معمولا شرکتهای اعتباری طرح های مختلفی دارند که شما هنگام امضای قرارداد به اختیار می توانید آنها را انتخاب کنید. طرح هایی مثل بیمه سابقه اعتباری (Credit Defense) و غیره که این طرح ها هزینه جداگانه دارند. شرکت های اعتباری تلاش زیادی برای مخفی کردن این هزینه ها می کنند و هنگام امضای قرارداد باید با دقت زیاد مواظب این نوع هزینه ها بود.

سابقه اعتباری
سابقه اعتباری (Credit History) و کارت اعتباری دو مقوله کاملاً جداگانه هستند. سابقه اعتباری هر فرد در ایالات متحده(و بیشتر کشورهای دیگر) توسط شرکتهای غیر از شرکت های ارائه دهنده کارت اعتباری جمع آوری و گزارش داده می شود. سابقه اعتباری شامل تمام عملیات های پولی فرد از قبیل مبلغ بدهکار به وام دهندگان و غیره و همچنین سابقه بازپرداخت قسط ها و کردیت کارتها است. در سابقه اعتباری حتی تعداد دفعاتی که فرد برای کارت اعتباری اقدام کرده هم قید شده است.

زبان مادری

2011-03-31T18:28:00.000-07:00

دیروز رفتم داروخونه نزدیکای محل کارم، طبق طبقه بندی که کرده بودن فهمید باید برم تو قسمت سرما خوردگی و سرفه. بعد که قفسه رو نگاه کردم دیدم اووووواَه! چقدر دارو و شربت و کوفت و زهر مار هست واسه همین سرما خوردگی ساده که من دارم. شربت سرما خوردگی واسه شبا با طعم پرتقال، قرص سرماخوردگی واسه صبح زود که بخوری دوپینگ کنی بری سرکار، شربت سرماخوردگی برای آدمهای چاق و الخ...

خلاصه ما دیدیم اطلاعات علمی سحر بیشتر تو این زمینه زنگ زدیم سحر گفتیم حاج خانوم کدوم اینا بهتره؟ گفت فیلان دارو. ما هرچی گشتیم پیداش نکردیم. رفم سمت اون خانوما که پشت شیشه اند داروهای با نسخه ای می فروشند ازشون کمک خواستم. دیدم رو سینه زنه نوشته فرناز نمدونم چی چی. به انگلیسی گفتم فارسی بیلیر سن؟ اونم به انگلیسی برگشته میگه یِس! منم هرچی سوال فارسی می کنم دو کلوم فارسی میگه بقیه رو انگلیسی میره. از کلمه هایی که گفت تابلو بود فارسی زبان اول یا مادریشه. از لهجه سنگین فارسیش موقع انگلیسی حرف زدنش هم معلوم بود تو انگلیسی جدیده.

آخه مگه مجبوری؟ چرا می خوای زوری بگی زبان مادریت یادت رفته؟ مگه فیلم رقص با گرگ ها رو ندیدی؟ اون دختره دو سال پیش سرخ پوستا بود تا آخر عمر یادش نرفت زبونشونو! میشینی همش تپش می بینی همین میشه دیگه! بشین چهار تا کتاب بخون، فیلم ببین. وبلاگ بخون. می دونم انگلیسی واست سخته حوصله نداری. تو فارسی بخون، فارسی ببین. قول می دم انگلیسی هم به مرور یاد میگیری. قول میدم.

ملالی نیست

2011-03-30T12:28:00.000-07:00

شیش ماهی میشه که فرود اومدیم. تو این شیش ماه اتفاقای زیادی افتاده. اتقاق بد خیلی کم افتاده و تقریبا هرچی بوده خوب بوده.

دوست دارم یه کار بهتر پیدا کنم. کاری که الان دارم کمتر از چیزیه که می تونم انجام بدم.

کارایی که براشون اقدام می کنم هم معمولا بیشتر از چیزیه که من می تونم انجام بدم.

نمی دونم کی بالاخره یه کاری می گیرم که بتونم دیگه به جابجا شدن به کار دیگه ای فکر نکنم و سرم رو بندازم پایین سعی کنم مهارتهام رو بیشتر و بیشتر کنم؟ اما خیلی دنبالشم.

از خونه و محله ای که توش هستیم خوشم میاد. خیلی سرسبزه و بعضی روزها که هوا به صورت وحشتناکی خوبه مستقیما از خدا تشکر می کنم. می گم خدا جون دستت درست، لطفا مدت این برنامه رو زیاد کن...

من از اون آدمهایی نیستم که گذشته خودم رو فراموش کنم. یادم نمیره تو تهران چقدر زندگی برام سخت بود. از همه بی نظمی ها و بی عدالتی ها و بی کفایتی ها داشت حالم بهم می خورد. نه دانشگاه محل تولید یا اقلا تعلیم علم بود نه من دانشجو بودم. نه کاری که می کردم لایق اون درآمدی بود که داشتم نه کارم به من کمکی می کرد که پیشرفت کنم. همه چیز پوشالی و الکی بود.

امروز اون فیلم آمبولانس قاتل که تازگی ها از ایران درومده رو دیدم. شانسی بعدش تو خیابون که بودم یه آمبولانس داشت چراغ خاموش می رفت که یهو انگار بهش خبر دادند و آژیر کشید و شروع به حرکت کرد. منم وسط خیابون بین خطوط زرد بودم که بپیچم کوچمون. این آمبولانسا معمولا از همین بین خطوط زرد میرن. من فقط همونجا که بودم واستادم. درستش این نبود. باید راه رو براش باز می کردم. اما آمبولانس بدون اینکه منو بترسونه اومد و با سرعت خیلی معقولی از کنارم رد شد. اصلا اینجا صدای آژیر که میاد همه ماشینا سر جاشون یخ می زنن و اگر وسط چهار راه باشن سریع از چهار راه خارج میشن. با همه این حرفها آمبولانسا و پلیسا و آتیش نشانیها سر چهار راه ها خیلی آروم می رن که اگر کسی حواسش به آژیر نبود و اشتباه کرده بود به اون صدمه ای نرسه. اینو که با اون صحنه که تو فیلم دیدم مقایسه می کنم می بینم جون آدمها چقدر می تونه مهم و یا بی ارزش باشه. تو اون صحنه تصادف ایران انگاری یکی کشته شده و آمبولانس هم برای مانور حرکت می کرده. دلیل فیلمبرداری هم همین بوده. اما اینجا حواسشون هست. بخاطر نجات کسی دیگری رو نمی کشن.

از این اختلاف ها خیلی زیاده. برای من که تازه اومدم خیلی هم پررنگه. از صف های خرید یا خودپرداز گرفته تا لب ساحل و تو جاهای تفریحی و حتی دیسکو همه رعایت حال دیگرون رو می کنند. همه جا قانون هست. همه چیز از قبل پیش بینی شده و بی نظمی تقریبا وجود نداره.

یادمه تو ایران کنار خیابون ها دو حالت برای پارک وجود داشت. یا می تونستید پارک کنید یا تابلو «توقف مطلقاً ممنوع» نصب کرده بودند. یعنی حد وسط وجود نداشت. دلیلش هم این بود که مثلا اگر این تابلو رو نصب نیمی کردن همه اونجا ماشین ها رو صبح تا شب پارک می کردند و راه رو بند می آورند. بعد کسی هم که مثلا می خواست از مغازه کنار خیابان خرید کند چاره ای نداشت. اما این مشکل رو اینجا این مشکل رو خیلی راحت حل کردند. به نسبت شلوغی، تعداد و صنف مغازه ها یا ساختمانها برای پارک کردن کنار خیابان محدودیت زمانی گذاشتند. از 15 دقیقه تا 9 ساعت. اینطوری کسی از کنار خیابان به عنوان پارکینگ شبانه روزی استفاده نمیکنه و از طرفی کسی بخواد مدت کوتاهی بره جایی کار داشته باشه بی پارکینگ نمی مونه.

با همه این اوصاف من راضی ام. همه چیز خوبه. ملالی نیست. خداروشکر

جشن نوروز در لس آنجلس

2011-03-26T11:24:00.000-07:00

چند روز قبل از عید موسسه فرهنگ یه جشنی به مناسبت نوروز تو موزه هنر لس آنجلس برگزار کرد. از قبلش هم تو خیابون وست وود آگهی زده بودن که آی ملت پاشین بیایین اینجا جشنه. کار خیلی خوب و قشنگی هم بود. یعنی برگزاری جشن واسه نوروز خیلی خوبه ، مخصوصا اینجا که تعداد ایرانی ها زیاده یه طورایی لازمه. برنامه به این شکل بود که قرار بود یک سری فیلم های کوتاه موسسه فرهنگ رو نمایش بدن و در کنارش موسیقی محلی روز عید رو بزنند. در نهایت هم گروه دنگ شو قرار بود که برای مردم موسیقی بنوازند.

ما از وجود همچین جشنی بسیار خرسند شدیم و گفتیم بریم اونجا حتما خوش میگذره. وارد محوطه موزه که شدیم تعداد زیادی از هموطنان محترم رو دیدیم که با سرعت زیاد داشتن تو هم می لولیدند. غرفه هایی برای بچه ها وجود داشت که به بچه ها رسم و رسوم عید رو یاد بدن و ازشون بخوان نقاشی بکشن یا صورتشون رو رنگی می کردند و از این داستانها. تو موزه سالن سینما در حال اکران فیلمهای موسسه بود. طبق انتظار کسی از جمله خودمون استقبالی از فیلمها نکرده بود. گروه موسیقی محلی که شامل یک سورنا و دوهل بود گاهی یک قطعه نوروزی رو سعی می کرد بنوازه. اما اونقدر بد می زد که ما حتی نتونستیم باهاش دست بزنیم و همراهیشون کنیم.

میانگین سنی مردم اونجا قبل از ورود ما 98 سال بود که بعد از ورود ما چند سالی کاهش پیدا کرد. اصولا ایرانی های لس آنجلس، خصوصا اونهایی که تو همچین مراسم هایی شرکت می کنند اغلب خیلی سنشون بالاس. از همون ایرانی هایی که اطلاعاتشون واسه سال 57 به قبله وهیچ علاقه ای ندارن قبول کنن تو ایران همه چیز عوض شده.

مراسم به قدری یخ بود که ما از کرده خودمون پشیمون شده بودیم. آخر هقته رو تلف کرده بودیم برای همچین جشنی، عملا هیچ چیز هیجان انگیزی تو مراسم وجود نداشت و اصلا خوش نمی گذشت. بالاخره بعد از ساعتها انتظار ساعت 3 شد و وقت هنرنمایی گروه ناشناخته دنگ شو بود. رفتیم روی صندلی های جلوی سن بشینیم دیدیم تا 8 ردیف همه ی صندلی ها یا پر هستند یا توسط کیف، پالتو، کلاه، دستمال کاغذی، در خودکار و... علامت گذاری شده که یعنی اینجا نشینید قراه یکی بیاد. رفتیم عقب تر نشستیم. جلوی ما بین صندلی ها فاصله ای برای راهرو ایجاد کرده بودند که مردم رد بشن. بعد از 45 دقیقه تاخیر که اصلا تاخیر به حساب نمیاد یواش یواش یه صداهای خیلی ضعیفی شنیده می شد. یه خانمی داشت گروه رو معرفی می کرد. به کل انگلیسی حرف میزد. من نمی دونم واقعا نیازه که اینجور جاها انگلیسی حرف بزنن وقتی همه ایرانی هستند و قراره موسیقی فارسی گوش کنند؟!! به هر حال شاید مراعات اون بچه تخسایی رو کرده که بابا ننه شون ابا دارن بهشون فارسی یاد بدن.

صدای موسیقی به ضعیفی هرچه تمام تر شنیده می شد و بیشتر از آن صدای همهمه مردمی که داشتند آمار مال و اموال همدیگر رو به دقت می گرفتند شنیده می شد. عملا هیچ کس به موسیقی گوش نمی کرد و ما هم که سعی می کردیم بفهمیم این گروه از زیر کدام بته درآمده به نتیجه نرسیدیم. چهره شون هم که دیده نمی شد چون تو اون قسمت راهرو ده ها نفر سر پا و پشت به عده زیادی که نشسته بودند مثلا کنسرت ببینند ایستاده بودند! ما به ناچار دست به دامن یوتوب شدیم و در یوتوب یک آهنگی ازشون پبدا کردیم و شنیدیم. دیدم اتقاقا بد هم نمی خونن و من هم قبلا تو ماشین آهنگشون رو شنیده بودم. به ناچار رفتیم جلوتر و کنار سن سرپا سعی کردیم بشنویم. اما انگار یادشون رفته بود تقویت کننده بیارن و صدا اصلا شنیده نمی شد.

وسط نوازش سازها یکهو قطع کردند گفتند هوا سرده ما انگشتامون یخ کرده. بعد رفتن جلوی اون بخاریه مثلا انگشتاشون رو گرم کردن. خواننده گروه اومد گفت«هه هه، شما هنوز نوروز نشده دارید نوروز رو جشن می گیرید. اما یادتون باشه سالای دیگه این کار رو نکنید. موزیشن (موزیسین خودمون) تو سرما نمیتونه کار کنه» این بود از بیانات ایشون و احترام به شنونده ای که خودش هم برای شنیدن نیامده بود.

اینطوری بود که با سر افکنده شده رو به خانه شدیم و تنها لطفی که داشت تو راه رفتیم فروشگاه 99 سنتی یه دو تا کابل واسه DVDای که امید به من مفتی داده بود گرفتیم (دستت درد نکنه امید راستی.) اگر چه بعدا تو کارتن تلویزیون دو تا کابل پیدا کردم و اون هم به درد نخورد.

حالا این یکشنبنه هم تو خیابون وست وود می خوان این مسخره بازی ها رو تکرار کنند. من که پایه نیستم برم دیگه...

دل مشغولی

2011-03-24T12:57:00.000-07:00

ماهی قرمز هفت سینمون افسرده شده..... تنگش کوچیکه و تا وقتی خودمونیم و مهمونی نیست میذارمش تو یه ظرف پلاستیکی بزرگ که راحت بتونه نفس بکشه و ورجه وورجه کنه اما همش میره تو صدف بزرگی که تو تنگش گذاشتم و خودشو قایم میکنه. گاهگاه آروم کله شو میاره بیرون و اگه مارو نبینه زودی خرده نونای کف ظرف رو که براش ریختم میخوره و فوری برمیگرده تو لونه ش!

اما عجیبه که امروز اصلا تو صدفش هم نمیره! همین جوری یه گوشه ی تنگ کز کرده و هیچ تکونی نمیخوره. گاهی یه ضربه ی کوچیک به ظرف میزنم تا ببینم باله هاش تکون میخورن یا نه؟ خرده نونای کف ظرف دست نخورده موندن. خیلی ریز و کوچولو دهنش باز و بسته میشه...

دلم براش میسوزه. تنهاس و افسرده شده. نمیدونم چیکار کنم براش. به محسن میگم بندازیمش تو دریا! میخنده و میگه این که جاش تو دریا نیست.....این ماهی رو باید انداخت تو حوض.

حالا حوض از کجا پیدا کنیم؟ حوضهای تو پارک اینجا که اصلا ماهی ندارن...نکنه مرغای دریایی بیان بخورنش؟....

آدمها

2011-03-18T11:06:00.000-07:00

من از بچگی تو یه فضای بسته، پاستوریزه و حتی هموژنیزه بزرگ شدم. و بعد از این همه سال تازه دارم میفهمم چه آدمهایی تو دنیا هستند و چقدر باید تو انتخاب دوستان و اطرافیان سختگیر بود. یکی مشکل داره، یکی دنبال مشکل میگرده، یکی......

کی خوبه این وسط؟ سخته، نه؟

عمری کار!!!

2011-03-15T15:47:00.000-07:00

بیشتر از یک هفته است که رییس محسن رفته مسافرت و کارمندها به بهونه این که میخوان تو این مدت از راه دور کار کنند شرکت رو ول کردند و تو خونه هاشون تفریح میکنند. یادم نیست قبل از اینکه بیایم اینجا کیا بودند که میگفتند "آمریکا یعنی کار و کار و کار..."! والا چیزی که ما میبینیم همچین کار و کار و.... نیست. اینها هم به وقتش تنبلی میکنند و از زیر کار در میرند و ... البته وقتی هم بخوان کار کنند تنبلی و کم کاری و... ندارند.

خلاصه الان یک هفته ای هست که روال عادی زندگی از دستمون در رفته و چون محسن از نشستن تو خونه بدش میاد هر روز از صبح تا شب بیرونیم و در حال تفریح. تو همین یک هفته دلم برای اینکه یه گوشه بشینم و هیچ کاری نکنم تنگ شده! یادش بخیر! تا همین چند روز پیش چقدر تو خونه پای کامپیوتر یا تلویزیون وقت میگذروندم!!!

رانندگی در لس آنجلس

2011-02-28T15:33:00.000-08:00

من از اولش هم راننده خوبی نبودم! کلا آمار تصادفاتم اونقدر بالا بود که تو ایران هیچ وقت تخفیف بیمه شامل احوالات من نشد. هر بار که می رفتم ماشینم رو بیمه کنم یکی دو تا کوپن از بیمه قبلی ام کنده شده بود و مسول بیمه می گفت که شما شامل تخفیف نمی شوید. فکر کنم یک بار هم گفتند اینطوری ادامه بدی بیمه ات بیشتر هم می شود!!

از وقتی اومدیم آمریکا من خیلی به حرکت ماشین ها تو خیابون دقت می کردم. مدتی که پیاده بودیم و من هنوز این ابوطیاره رو نخریده بودم خیلی متوجه نحوه رانندگی این آنجلسین ها نشده بودم، چون اینها به عابر که می رسند انگار که جن دیدن و دو پایی میرن رو ترمز. در همون مدت پیاده هم شاهد یک تصادف بودم و یک بار هم با سحر که داخل اتوبوس بودیم اتوبوس تصادف شدیدی کرد و یک نفر هم مصدوم شد. کلا آمار تصادف در لس آنجلس از هر شهری در آمریکا بیشتر است. آمار تصادفات مرگبار به این شهر تعلق ندارد. رفتار راننده ها با عابر پیاده در لس آنجلس بعد از نیویورک بدترین رفتار بین شهر های آمریکاست.

از وقتی که من ماشین خریدم تازه متوجه شدم که مردم اینجا چقدر قانون رو زیر پا می گذارند. مهمترین تخلف سرعت بیش از حد مجاز است. یعنی مثلا در اکثر خیابانها سرعت مجاز نهایتا 35 مایل در ساعت است که همه حداقل 40 مایل در ساعت رانندگی می کنند و اگر کمی فرصت پیدا کنند سرعت را تا 50 مایل در ساعت بالا می برند. در بزرگراه ها معمولا حداکثر سرعت مجاز 65 مایل در ساعت است که سرعت ماشین ها اکثر مواقع بیشتر از 75 مایل در ساعت است. جالب اینجاست که همه باهم به توافق رسیده اند که سرعت مثلا 75 مایل در ساعت باشد. یعنی همگی باهم و به صورت همزمان با این سرعت رانندگی می کنند. طبق قانون شما باید هم اندازه سرعت دیگر اتوموبیل ها در خیابان یا بزرگراه رانندگی کنید تا باعث راه بندان نشوید. البته هیچ جای کتاب رانندگی کالیفرنیا ننوشته است که اگر سرعت همه بالای حد مجاز بود هم این قانون صادق است. اما چیزی که الآن اینجا عرف شده این است.

البته اگر به تنهایی با همان سرعت 75 مایل در ساعت که همه و همیشه در بزرگراه رانندگی می کنند رانندگی کنید به راحتی ممکن است که جریمه بشوید. اینجا در بزرگراه ها یک سری سمیر و کبرا 11 به نام Highway Patrol وجود دارند که می گردند به دنبال این دوستان پر سرعت که جرمیه شان بکنند. در بزرگراه ها رادار و دوربین هم باری ثبت تخلف وجود دارد. البته من شنیدم اینجا یک سری وسایل ضد رادار هم فروخته می شود که بعضی هاشون قانونی و بعضی هاشون غیر قانونی هستند.

در خیابانها تخلفهایی به سبک خیابانهای تهران به تعداد فراوان دیده می شود. مخصوصا اگر دم غروب باشد و همه بخواهند به خانه برگردند. در ساعات پایانی روز خیابانهای لس آنجلس (و حتی بزرگراه ها) ترافیک وحشتناکی می شود. در این ساعات همه جور خلاف رو می تونید مشاهده کنید. از رد کردن چراغ قرمز در ثانیه های نخستین قرمز شدن تا ایستادن روی خط عابر پیاده یا مسدود کردن چهارراه ها. به نظر من اگر یک جایی شلوغ بشود قانون گریزی هم زیاد می شود. چون هر انسانی اگر دو ساعت در ترافیک بماند کلافه می شود و شاید یک بار هم روش های غیر قانونی را امتحان کند.

مسدود کردن چهارراه به این معنی است که شما هنگامی که چراغ شما سبز از به وسط چهار راه بروید و تا هنگامی که چراغ قرمز می شود فرصت نکنید که به آن طرف چهار راه بروید. طبق قانون شما باید فضای خالی به اندازه ماشین خودتان رو آنطرف چهار راه ببینید و بعد از آن اقدام به حرکت کنید. در غیر اینصورت باید باسیتید تا آن طرف جا باز شود. حتی اگر هفتاد بار چراغ سبز و قرمز شد و آنطرف جا باز نشد شما باید منتظر بمانید.

اما در لس آنجلس راننده ها گاها چهارراه ها را مسدود می کنند. به همین دلیل دوربین هایی در بیشتر چهارراه های شلوغ نصب کرده اند که علاوه بر انداختن عکس از ماشینهایی که از چراغ قرمز عبور می کنند از ماشینهایی که چهارراه را مسدود می کنند هم عکس می اندازند. به طور کلی هیچ چهار راهی را نباید مسدود کرد اما برای چهارراههایی که خیلی شلوغ هستند یا جریمه بیشتر از حد معمول برای مسدود کردنشان در نظر گرفته اند یک تابلو نصب می کنند که مقدار جریمه را یاد آور می شود.

یکی دیگر از خلافهایی که به کررات دوستان لس آنجلس انجام می دهند عبور از خط ممتد است. برای دور برگردان زدن یا رفتن به لین هایی که مخصوص گردش به چپ و راست است معمولا این کار را انجام می دهند.

البته باید منصف بود و گفت که در لس آنجلس اکثر مواقع افراد تابلو ایست را ایست کامل می کنند و هرگز حق تقدم رو زیر پا نمی گذارند. البته علت اینکه حق تقدم را خیلی رعایت می کنند این است که اگر نکنند راننده ای که حق تقدم دارد به دیگری به هیچ عنوان راه نمی دهد و به احتمال زیاد تصادف رخ می دهد. چون برای راننده های اینجا عادی نیست که کسی بخواهد با جلو انداختن ماشینش از کس دیگری راه بگیرد.

جریمه های رانندگی در کل کالیفرنیا کمرشکن هستند و اگر کسی تعداد مشخصی جریمه دریافت کند گواهینامه اش باطل می شود یا اینکه باید دوباره در کلاسهای رانندگی به طور اجباری شرکت کند و مجددا امتحان بدهد.

قوانین احمقانه آمریکا: تگزاس

2011-01-27T11:31:00.000-08:00

ایندفعه قوانین احمقانه ایالت تگزاس رو ترجمه می کنم. تگزاس کلا ایالت خاصیه. آخرین ایالتی بود که به ایالات متحده پیوست و همون موقع هم شرط کردند که تگزاس هر وقت که دلش خواست می تونه بدون جنگ و خونریزی از آمریکا اعلام استقلال کنه. این قانون هنوز هم هست!

تگزاس

شخص قبل از اینکه یک دفترکار عمومی راه بیاندازد باید این را به یک مقام عالی برساند.

فروختن چشم یک نفر ممنوع است

برنامه ای در ایالت ساخته شده که آب و هوا را کنترل کند.

وقتی دو ترانوا در تقاطع همدیگر رو می بینند هردو باید ایست کامل کنند و هیچ یک نباید قبل از عبور دیگری شروع به حرکت کنه.(معلوم نیست بعد از ایست کامل بالاخره کدوم باید حرکت کنه؟!!)

گرفتن بیشتر از سه استکان آبجو هنگامی که فرد ایستاده است ممنوع است.

تیراندازی به یک بوفالو از بالکن طبقه دوم یک هتل ممنوع است.
دوشیدن شیر گاو دیگری غیر قانونی است.
اخیرا یک قانون ضد جرم وضع شده که به جنایتکاران می گوید باید 24 ساعت قبل از انجام جرم به صورت شفاهی یا کتبی به قربانی خود نحوه انجام جنایت را شرح دهد.
کل دانشنامه بریتانیکا در تگزاس ممنوع است، چون شامل فرمول ساخت آبجو در خانه است.
بیکار ماندن یا به کندی راه رفتن از روی عمد در هر نقطه از محدوده شهر برای جلب توجه یک زن یا عشق ورزیدن غیر قانونی است.(شهر آبیلنه)
سیم چینها نباید در جیب حمل شوند.(شهر آستین)
فوتبال دانشگاهی در دانشگاه لامار ممنوع است(شهر بین مونت)

قوانین احمقانه آمریکا

2011-01-22T16:57:00.000-08:00

این قوانین واقعی هستند. فعلا وقت کردم همین چند ایالت رو ترجمه کنم. اگر استقبال خوب بود ادامه میدم.

منبع این قوانین قوانین ایالتی و شهری ایالات و شهرهای آمرکیا است. اما برای اینکه همه قوانین را یکجا بتونید به زبان انگلیسی و با ارجاع به شماره قانون ببینید می تونید اینجا را نگاه کنید. خواندن قوانین به انگلیسی برای من حداقل راحت نبود و ترجیح میدم که فارسی بخونمش. دلیل ترجمه هم همینه. چون متون حقوقی هستند به راحتی قابل فهم نیستند.

دلیل وجود چنین قوانینی نظام حقوقی آمریکا است که دادگاه ها می توانند قانون وضع کنند و اکثر این قوانین حاصل شکایت های شخصی است. اما بعضی از قوانین برخلاف صورت خنده دارشون دلیل خیلی محکمی دارند، مثل ممنوعیت حمام های عمومی در کالیفرنیا که به دلیل شیوع بیماری ایدز در آنها بوده. من امروز قوانین بیشتری رو ترجمه می کنم و اینجا قرار می دم. امیدوارم که خوشتون بیاد.

آلاباما

· کشتی گیری خرسها غیرقانونی است

· جا زدن خود بعنوان یک روحانی غیر قانونی است.

· خود زنی برای فرار از انجام وظیفه غیرقانونی است.

· باز کردن چتر در خیابان از ترس ارواح جرم اطلاق می شود.

· فروختن بادام زمینی بعد از غروب چهارشنبه در شهرستان Lee غیرقانونی است.

· کسی نباید یکشنبه ها دومینو بازی کند.

· داشتن سبیلی که باعث خنده در کلیسا شود غیرقانونی است.

· قرار دادن نمک سر راه ریل آهن ممنوع است.

· آب بینی را نباید هنگام وزش باد خالی کرد.

· رانندگی در جهت مخالف در یک خیابان یکطرفه در حالی که یک فانوس جلوی اتومبیلتان نصب دارید غیرقانونی است.

· داشتن برف پاک کن در اتومبیل اجباری است.

· شما هیچگاه نباید یک بستنی قیفی در جیب پشتتان داشته باشید.

· در اماکن عمومی نباید ماسک زده شود.

· زنها می توانند تمام دارایی قبل از ازدواج خود را هنگام طلاق بازخواست کنند. اما این برای مردها صادق نیست.

· رانندگی در حالی که راننده چشم بند دارد غیر قانونی است.

آلاسکا

· هیچکس نباید سگ خود را به سقف ماشینش ببندد.

· اشخاص نباید در تریلی که میان شهر ایستاده زندگی کنند.

· برای همه افرادی که قصد شوخی کردن داردند: بستن نخ سر هر راهی غیر قانونی است.

· دلقکها مواظب باشید!

· دادن مشروبات الکلی به موشها جرم اطلاق می شود.

· یک شخص در صورتی که گواهینامه مناسب داشته باشد فقط می تواند یک تیرکمان بچگانه به صورت پنهان با خود حمل کند.

· صاحبان فلامینگو نباید آنها را به آرایشگاه ببرند.

· کسی نباید با تیر و کمان در شهر بگردد.

آریزونا

· شکار شتر ممنوع است.

· هر گونه قانون شکنی هنگامی که فرد ماسک قرمز زده باشد تبه کاری محسوب می شود.

· بریدن یک کاکتوس تا 25 سال زندان می تواند داشته باشد.

· الاغ ها نمی توانند در وان حمام بخوابند.

· تولید کوکایین تقلبی غیرقانونی است.

· هنگام مورد حمله قرار گرفتن از سوی ارازل و اوباش فقط از سلاحی می توان استفاده کرد که آنها هم استقاده می کنند.

· رد کردن درخواست یک لیوان آب از سوی یک شخص غیر قانونی است.

· کارت بازی در خیابان با یک آمریکایی بومی ممنوع است.

· اگر یک خرگوش یا وزغ را آزار بدهید ممکن است جریمه شوید.

· نباید بیشتر از 6 دختر در یک خانه زندگی کنند.

· سیگار کشیدن تا فاصله 15 فوت از یک مکان عمومی ممنوع است مگر شما یک گواهینامه کلاس 12 لیکور داشته باشید.

· اگر کسی را هنگام دزدی صابون دستگیر کنند او باید با آن صابون خود را بشورد تا آن صابون تمام شود.

· هیچ کس نباید با اسب از پله های دادگاه شهرستان بالا بیاید.(شهر تمپه)

· برای مردان و زنان بالای 18سال داشتن بیش از یک دندان افتاده هنگام خنده ممنوع است.(شهر تامبستون)

· زنها نباید شلوار بپوشند(شهر توکسان)

آرکانساس

· رود آرکانساس نباید بیشتر از طول پل خیابان اصلی در لیتل راک رشد کند.

· معلم مدرسه هایی که موهای خود را کوتاه می کنند و به کنار می ریزند(Bob cut) ترفیع نخواهند گرفت.

· یک مرد به طور قانونی می تواند زن خود را بزند. اما نباید بیشتر از هر ماه یک بار این کار را بکند.

· تمساح ها نباید در وان حمام نگهداری شوند.

· بوق زدن در یک ساندویچ فروشی بعد از 9 شب ممنوع است.(شهر لیتل راک)

· هیچ کس نباید ناگهان اتومبیل خود را در مک دونالد نگه دارد یا به راه بیاندازد. (شهر لیتل راک)

· سگها نباید بعد از 6 عصر پارس کنند.( شهر لیتل راک)

· عشق ورزی بین زن و مرد در خیابانهای لیتل راک می تواند تا 30 روز حبس داشته باشد(شهر لیتل راک)

· یکشنبه ها بعد از 1 ظهر کسی نباید گاوش را به خیابان اصلی بیاورد(شهر لیتل راک)

کالیفرنیا

· Sunshine is guaranteed to the masses.(خودتون ترجمه کنید)

· حمام های عمومی خلاف قانون است.

· شلیک به هر گونه بازی از یک خودرو در حال حرکت ممنوع است مگر اینکه هدف یک وال باشد.

· زنها نباید در پوشش یک اسب رانندگی کنند.

· هیچ خودرو بدون راننده ای نبای بیشتر از 60 مایل در ساعت سرعت برود.

· طاووس های می توانند از عرض خیابانها عبور کنند.(آرکادینا)

· هیچکس نباید در استخر شنا دوچرخه سواری کند(بالدین پارک)

· شما حق نداری چکمه های گاوچرانی بپوشید مگر اینکه اقلا دو گاو داشته باشید(بلیت)

· یک مرد حق ندارد بیرون برود مگر اینکه ژاکت و شلوارش جور باشد. (کارمل)

· ایستادن و خوردن بستی در پیاده رو ممنوع است. (کارمل)

· زنها در محدوده شهر نباید پاشنه بلند بپوشند(کارمل)

· خوابیدن در اتومبیل پارک شده ممنوع است(کاتدرال سیتی)

· بردن سگ به مدرسه ممنوع است(کاتدرال سیتی)

· زباله های سگها باید از حیاط طی یک هفته برداشته شود.(سریتوس)

خم و چم: رانندگی با گواهینامه ایران در کالیفرنیا

2011-01-14T15:37:00.000-08:00

شما می توانید با گواهینامه ایران در کالیفرنیا کنید. برای این کار باید به اداره DMV بروید و امتحان کتبی آیین نامه را بدهید و پس از قبول شدن در امتحان آیین نامه می توانید از اداره DMV درخواست گواهینامه موقت بکنید. برای درخواست گواهینامه موقت ترجمه گواهینامه ایران و نامه قبولی در آیین نامه (در حقیقت Permit) شما ضروری است.

این گواهینامه موقت به مدت دو ماه قابل استفاده است و شما می توانید به تنهایی در اتومبیل خود رانندگی کنید.

برای نمونه من اینجا گواهینامه موقت خودم آپلود کردم.

سوسک!!!!!

2011-01-10T15:16:00.000-08:00

اییییییییی! هیچ وقت فکر نمیکردم این هیولای زشت و بدترکیب و شاخدار و کوچولو موضوع یکی از نوشته هایم بشود (انصافا ظاهرش هم چندش آور است). دلیلش هم برمیگردد به همان هود بی ریخت خانه مان. چند روز پیش که داشتم آشپزی می کردم و کلی بخار (و دود!) راه انداخته بودم، برای اینکه صدای آژیر خطر بلند نشود هود را روشن کردم. نمی دانم چه شد که نگاه من به داخل هود افتاد و.....

دیدم یک فقره سوسک سیاه و نسبتا بزرگ روی لامپ نشسته و شاخهایش را در باد رها کرده (حال شما هم بد شد، نه؟). خودتان این قسمت را حدس بزنید که چطور به آرامی(!؟) محسن را صدا زدم. فکر می کنید ادامه داستان چه می شود؟ محسن با سینه ستبر، همچون سوپرمن به آشپزخانه آمده و مرا از چنگال سوسک بیرون میکشد؟

در حقیقت محسن فاصله ایمنی را تا آشپزخانه حفظ کرده و از من که نزدیک در خروجی آماده فرار بودم می پرسید "کو؟"!!! بگذریم که درنهایت به هر ترتیبی که بود دست "آقای سوسک" را با احترام گرفت و از خانه بیرون انداخت اما این عکس العملی نبود که من و شاید شما انتظارش را داشتیم. این را میخواهم بگویم که آقایون هم به اندازه ی خانم ها از سوسک میترسند. ولی نمی دانم چرا نمی خواهند این موضوع را بپذیرند و از بس خلافش را گفته اند خودشان هم باورشان شده. فقط محسن نیست، با اطمینان می گویم که اکثریت قریب به اتفاق آقایان این گونه اند (و مطمئنم که همه شما آقایون این را تکذیب می کنید).

اصلا برای اینکه همه این موضوع را قبول کنند داستان دیگری را به شیوه دیگری تعریف می کنم:

جوانتر که بودم روزی سوسکی به سرای ما تشریف همی آورد. من و خواهرم شیون کنان به کنجی گریختیم. مادرم به پدر همی گفت "سوسک به خانه آمده، کاری میکن" و پدر همان گونه لمان (لم داده بود-مؤلف) و کشتی کج بینان فرمودندی "گودزیلا که نیامده است. با لنگه ی دمپایی ضربتی بر فرق سرش فرود آر و خود را برهان" خواهر همی گفت "لطفا آن ضربت را شما نثار کنید و پندی به باقیشان بدهید". و پدر وجود مبارک را از تک و تا نینداختی و فرمودندی "خجالت دارد والا! سوسک که ترس ندارد" اما نفرمودندی که چرا علاقه ای به دیدن آن کوچکِ بدترکیب نداشتندی.

حالا اگر دلیل جلو نیامدن بابا و محسن ترس نیست پس چیست؟ چندش؟ آها از همان هایی که خانم ها هم نسبت به سوسک دارند؟....

فقط این دو نفر نیستند که از سوسک میترسند. به جرات می گویم اکثر آقایان همین طورند اما عکسش را که نشان میدهند هیچ، با گفتن "سوسک، سوسک" خانم ها را میترسانند و با پررویی تمام می خندند!

{در آخر اینم بگم که رعایت "نگارش صحیح" خیلی سخته و من دارم کم میارم. از این به بعد عامیانه می نویسم. گفتم از الان بگم که بعدا کسی نپرسه چرا}

موفق باشید و سوسک از خانه هاتان دور باد

مشکلات خانه

2011-01-04T11:57:00.000-08:00

از روز اولی که به این خانه آمدیم متوجه شدیم که اجاق گاز برقی ما مشکل دارد و دو شعله(!) از چهار شعله اش به درستی کار نمی کند. موضوع را به منیجر (همان مدیر!) اطلاع دادیم و قرار شد فردی را بفرستد تا مشکل را حل کند. بیشتر از یک ماه از نقل مکان ما به این خانه می گذشت. یک روز که داشتیم از جایی بر می گشتیم، به محض ورود به خانه متوجه کیف بزرگی شدیم که روی یکی از صندلی ها گذاشته شده بود و پر از ابزار بود، مثل آچار و پیچ گوشتی و......

مات و مبهوت به کیف زل زده بودیم. یک لحظه فکر کردیم به اشتباه وارد خانه ی دیگری شدیم! جلوتر که رفتیم دیدیم قسمت هایی از گاز باز شده و معلوم بود کسی مشغول کار بوده. بعدها فهمیدیم که این اتفاقات اینجا عادی است!! وقتی مشکلی را به مدیر ساختمان اطلاع میدهیم و فرد مورد نظر برای حل مشکل آپارتمان شما حاضر می شود، اگر شما در خانه حضور نداشته باشید مدیر اجازه دارد درب آپارتمان شما را در غیاب شما (با کلیدی که دارد) باز کرده و مشکل را حل کنند.

به هر حال آنروز آن آقا که برای خودش آچار فرانسه ای بود مدت زمان زیادی با اجاق گاز کلنجار رفت و همچنین شیر ظرفشویی را عوض کرد (که با این کار دعای خیر من را نیز نصیب خود کرد!)

بعد از گذشت چند روز متوجه شدم که اجاق گاز ما هنوز ایراد دارد و با اینکه قطعاتی را عوض کرده بودند مشکل هنوز حل نشده بود. بنابراین دوباره به سراغ مدیر ساختمان رفتیم.

امروز دوباره تکنسین ساختمان اینجا بود، با این تفاوت که خودمان در را برایش باز کردیم. من و محسن از قبل نقشه کشیده بودیم که خرابی و کهنه گی گاز را بهانه کرده و اینها را راضی کنیم که یک اجاق گاز صفر کیلومتر را جایگزین اجاق گاز قراضه ی ما کنند. اما خودمان هم بهتر از شما می دانستیم که این نقشه ها عملی نخواهند شد و آقای "آچار فرانسه" همه کاره بودن خود را به رخ کشید و لب و لوچه ما را آویزان کرد.

در پروژه بعدی قصد داریم اینها را راضی کنیم که لااقل هود بی ریخت آشپزخانه را عوض کنند. هر چند که احتمالا این پروژه هم ناکام می ماند، ولی داریم یک فکرهایی برای از کار انداختن هود محترم می کنیم! باشد که رستگار شویم!

ایرانی های لس آنجلس

2010-12-25T22:28:00.000-08:00

شاید برای من خیلی زود باشه که بخوام راجع به ایرانی های لس آنجلس بنویسم اما من در این نوشته می خوام هرچیز که تا الآن به دستم اومده رو با دیگران به اشتراک بگذارم.

لس آنجلس شهر نیست بلکه یک منطقه شهری (Metropolitan Area) است که در آن شهرهای بسیاری (89شهر) وجود دارد. بیشتر این شهرها در شهرستان لس آنجلس (Los Angeles County) قرار دارند. شهرهای این منطقه مثل شهرهای شمال ایران خیلی مرز مشخصی ندارند و وقتی از یک شهر به شهر دیگر می روید متوجه تغییر شهر نمی شوید. اما هر شهر برای خودش نظام اداری خودش را دارد. مثلا هر شهر یک شرکت اتوبوسرانی یا شهرداری جداگانه دارد. جمعیت کل شهرستان لس آنجلس کمتر از 10 میلیون نفر است و این باعث شده لس آنجلس دومین شهر پرجمعیت آمریکا باشد. آب و هوای لس آنجلس به هیچ جای ایران شبیه نیست و با اینکه شهرهایی مثل سانتا مونیکا نزدیک اقیانوس هستند به هیچ عنوان شرجی نیستند و دمای هوا در اکثر روزهای سال معتدل است. در لس آنجلس به ندرت برف می بارد اما گاهی هوا برای چند روز خیلی گرم می شود.

از پیش از انقلاب اسلامی در ایران، ایرانی ها در لس آنجلس زندگی می کردند. بیشتر افسرهای نظامی که با مقدار زیادی پول از ایران فرار می کردند. بعد از انقلاب اسلامی تعداد مهاجرانی که به لس آنجلس می آمدند بیشتر شد. از وابستان به رژیم پهلوی که جان خود را در خطر می دیدند تا سرمایه دارانی که از ترس از ایران خارج می شدند. بعد از سال 1979 به طور ناگهانی جمعیت ایرانی های لس آنجلس افزایش یافت. بعد از آن هم ایرانی های زیادی از راههای پناهندگی دینی و سیاسی و همچنین داشتن نسبت با آنهایی که در آمریکا بودند به لس آنجلس آمدند و این روند همچنان ادامه دارد.

بعد از سال 1979 که ایرانی ها به طور ناگهانی در لس آنجلس زیاد شدند مثل اکثر ملیت های دیگه برای خودشان یک همسایگی (Community) قوی در لس آنجلس براه انداختند و در محله وست وود (Westwood) متمرکز شدند. آن سالها که سالهای اوج حضور ایرانی ها در لس آنجلس بود متاسفانه مقارن شد با بحران گروگانگیری کارمندان سفارت آمریکا در ایران. در آن زمان مردم آمریکا به شدت دیدشان به ایرانی ها منفی شده بود و اصطلاح I-ran (به معنی گریختم) محصول موج تنش بین دولتها و مردم ایران و آمریکا در آن زمان بود. این یکی از دلایل بسیاری بود که جامعه ایرانی را در لس آنجلس منزوی کرد و باعث شد که حتی بعضی از ایرانی ها خود را غیر ایرانی معرفی کنند. این کار حتی در سرشماریهای سراسری آمریکا هم تاثیر داشت و اعداد نتیجه سرشماری هرگز با واقعیت جمعیت ایرانیان لس آنجلس تطابق نداشت.

بعد از گذشت سالها و حضور نسل دوم مهاجران ایرانی در لس آنجلس دوباره ایرانی ها در لس آنجلس حضور چشمگیری پیدا کردند. نسل دوم مهاجران برخلاف تصور حس میهن پرستی قوی تری نسبت به پدر و مادرهای خود داشتند و کارهای بیشتری در راستای معرفی ایران و ایرانی به لس آنجلس کردند. (مثلا ببینید bebin.tv ). حتی نسل دوم مهاجران ایرانی قصد داشتند نتایج سرشماری سال 2010 را با تبلیغ و دادن آگاهی به مردم ایرانی لس آنجلس واقعی کنند و در نهایت بتوانند برای ایرانی ها موقعیت های سیاسی و اجتماعی بیشتری فراهم کنند. نتایج کلی سرشماری در حال حاضر منتشر شده اما نتایج جزئی فعلا منتشر نشده. من احتمالا یک تحلیل راجع به نتایج این نظرسنجی در وبلاگم قرار می دهم.

ایرانی های زیادی در لس آنجلس صاحب مشاغل هستند و اگر در خیابانهای اصلی که ایرانی ها در آن بیشتر سکونت دارند (مثل وست وود) قدم بزنید مغازه های بسیاری را می بینید که محصولات ایرانی می فروشند. کسب و کار ایرانی ها فقط محدود به محصولات ایرانی نیست و شرکت های بسیاری در لس آنجلس منشا ایرانی دارند. نسل دوم مهاجران ایرانی در لس آنجلس معمولا خیلی موفق هستند و اگر شما برای یک کار خاصی در چند اداره رفت و آمد کنید افراد زیادی را می بینید که فامیلی ایرانی دارند.

بچه های ایرانیان لس آنجلس (و احتمالا کل آمریکا) معمولا دو اسم کوچک دارند. یکی اسم فارسی برای استفاده در خانواده و فامیل و یک اسم انگلیسی برای استفاده بین دوستان و محیط کار. شاید برای ناظران از ایران این جالب نباشد اما اکثر اسامی فارسی برای انگلیسی زبان ها قابل تلفظ نیست و اسم ها را اشتباه تلفظ می کنند. مثلا به آرش می گویند a-rash که معنی خوبی ندارد. به همین دلیل پدر مادر ها هم هنگام تولد هر دو نام را برای بچه خودشان انتخاب می کنند.

رفتار ایرانی ها باهم در لس آنجلس کاملا یکجور نیست. آنطور نیست که آرش در وبلاگش نوشته و همه منفی نیستند. اما به طور کلی ایرانی هایی که از خیلی سال پیش اینجا هستند خط فکریشان با ما که به تازگی از ایران آمدیم یکی نیست و خیلی سخت حرف همدیگر رو می فهمیم. بعضی از ایرانی ها هم دنبال مهاجر تازه وارد می گردند که سرش را کلاه بگذارند یا از او سو استفاده بکنند. اینها در ایران هم هستند و مهاجرت فیلتر انسانهای خوب یا بد نیست. اینجا ایرانی هایی بسیاری هستند که برای هموطنانشان کار می کنند و خیلی هم راضی هستند. وقتی تعداد ایرانی ها در یک شهر زیاد بشود اون شهر بیشتر به شهرهای ایران شبیه می شود، خصوصا برای ایرانی های آن شهر که دوست دارند با ایرانی ها در تماس باشند. خیلی از ایرانی ها مثل من برایشان فرقی نمی کند که با چه ملیتی کار کنند و خودشان را به کار با ایرانی ها محدود نمی کنند.

یلدا

2010-12-21T15:50:00.000-08:00

امشب شب یلداست. امشب خانه ی یکی از دوستانمون دعوتیم. دوست داشتیم یکی از تنقلات مهمونی رو ما تقبل کنیم و انار رو انتخاب کردیم. البته این دوستانمون اونقدر تعارفی هستند که زیر بار نمیرفتند و هی تعارف که "خودمون همه چی خریدیم و شما مهمون مایید و ...." ولی بالاخره راضی شدند. الان که دارم مینویسم دونه کردن انارها تازه تموم شده و منتظر آمدن محسن هستم.

در دلم دعا میکنم دوستانمون دیوان حافظ داشته باشند. وقتی از ایران می آمدیم وزن بارها زیاد شده بود و به کل از آوردن هر جور کتابی منصرف شدیم. هر چند به فال و رمالی اعتقادی ندارم اما گرفتن فال حافظ و شعر خواندن از سنتهایی است که من خیلی دوست دارم چون باعث میشود دور هم باشیم و لحظات زیبایی داشته باشیم. قشنگی خوندن دیوان هم به این است که از زبان یک فرد مسن شنیده شود، این یک مورد برای ما که اتفاق نخواهد افتاد چون همه جوان هستیم.

خود من به اینکه شب یلدا تمام فامیل دور هم جمع بشوند عادت ندارم. همیشه فقط خانواده خودمان بودیم، پدرم، مادرم، من و خواهرم. گاهی هم پیش می آمد که مهمانی داشته باشیم و تعدادمان درنهایت 7-8 نفر بشود. برای همین است که امروز خیلی احساس تنهایی و دلتنگی ندارم. به اینکه دور و برم خلوت باشد عادت دارم. اما فکر میکنم امشب برای محسن جور دیگه ای باشد. هرسال یلدا، برادرها و خانواده هاشون جمع میشدند خانه پدرش و اون شب رو همه باهم میگذروندند.

خودش که هیچ وقت در این باره صحبتی نمیکند اما میبینم که این تنهاییِ نسبی اذیتش میکند. از اینکه همیشه دوست دارد مهمون داشته باشیم یا مهمونی برویم میفهمم چه حالی دارد.

حسم بهم میگوید امشب برامون شب خوبی خواهد بود و خوش میگذرد.

امیدوارم برای شما هم شب خوبی باشد.

عمرتون به بلندی یلدا.........

یلداتون مبارک

یک روز به یاد ماندنی در کنار اقیانوس

2010-12-03T12:10:00.000-08:00

چند روز پیش من و محسن برای گذراندن اوقات و تعطیلات به کنار ساحل رفتیم. محسن تمام تنقلاتی که به ذهنش میرسید را توی کیف گذاشت و آمادهٔ رفتن شدیم. از اونجایی که هنوز ماشین نداریم سوار اتوبوس شده و حرکت کردیم. این دومین باری بود که به ساحل می‌رفتیم. بار اول با دوستانمون بودیم و از اونجا که هوا گرم بود در ساحل جایی‌ برای قدم زدن هم نبود و با توجه به اینکه الان هوا سرد شده حدس میزدیم افراد زیادی اونجا نباشن.

و صد البته که حدسمون درست بود. با اینکه یکشنبه بود روی هم رفته پنجاه نفر هم اون دوروبر نبودند. من و محسن هر دو عاشق جاهای خلوتیم و از این جمعیت کم نه تنها ناراحت نشدیم بلکه کلی‌ هم خوشحال شدیم.

برای اولین بار میتونستیم بدون اینکه تعداد زیاده مردم مزاحم بشن تو ساحل قدم بزنیم و مهمتر از همه اینکه تونستیم تعداد زیادی عکس و فیلم بگیریم و با خیال راحت برای خانواده بفرستیم!!

دست آخر هم خسته شدیم. نشستیم و مشغول خوردن خوراکی‌ها بودیم که چند تا مرغ دریایی‌ محاصرمون کردند و کمی‌ بعد چند کبوتر هم به اونها ملحق شدند. به نظر میومد دلیل اومدنشون خوراکی‌هایی‌ بود که یکی‌ پس از دیگری از کیف بیرون میکشیدیم و نابودشان میکردیم. به همین خاطر کمی‌ چیپس خورد کردیم و براشون پاشیدیم. اگه بدونید چطور تو سر هم می‌زدند و چه سرو صدایی میکردند! همهٔ افرادی که اون اطراف بودند برمیگشتند تا ببینند دلیل این همه سرو صدا چیه. بالاخره چیپسا تموم شد. پرنده هارو پروندیم، وسایل رو جمع کردیم و قدم زنان به سمت ایستگاه اتوبوس به راه افتادیم.

نزدیک ایستگاه اتوبوس شده بودیم که یکهو چشمای محسن گرد شد و گفت "سحر! حلقه ام!!!" بله......آقا حلقه شون رو گم کرده بودند. اول شک کردیم که آیا از اول حلقه دستش بوده یا نه؟ خوشبختانه کلی‌ عکس انداخته بودیم و با چک کردن اونا دیدیم تو یک سری از عکسها حلقه دستش است و از یک جا به بعد دیگه خبری از حلقه نیست.

حدس خودش این بود که "لابد وقتی‌ چیپس میخوردم دستم چرب شده و حلقه افتاده" فرقی‌ هم نمیکرد که کی‌ و چه جوری؟ مهم این بود که با وجود اینکه می‌دونستیم دیگه باید اون حلقه رو فراموش کنیم؛ بریم و دنبالش بگردیم. عرض ساحل دست کم ۵۰ متر بود و ما نمیدونستیم از کجا اومدیم که بریم همون جا و دنبال حلقه بگردیم. با حدس و گمان راه افتادیم و از روی عکس‌هایی‌ که با iphone انداخته بودیم محل عکس‌ها رو مشخص کردیم. حالا iphone که محل دقیق رو نشون نمیده، یه فضای ۸*۸ متر بود. روی ماسه‌ها دنبال جای پا یا اثر جیب پشت شلورمون بودیم تا محل دقیق حادثه رو پیدا کنیم.

محسن در اوج اندوه و سرشکستگی قدم میزد و با بی‌ حوصلگی به ماسه‌ها نگاه میکرد و من به دنبال همون نشونه‌هایی‌ که ذکر شد می‌گشتم و طبیعتا اثری نبود. فقط چند جایی‌ بود که میشد حدس زد احتمالا اونجا نشستیم. یک به یک می‌نشستم و لابه لای لایه ماسه ها دست میکشیدم تا با جابه جایی ماسه‌ها حلقه بیاد بیرون. تمام مدت هم به این فکر می‌کردم که به جای حلقه‌یی که گم شد چی‌ بگیریم که محسن بندازه انگشتش تا یک وقت کسی‌ فکر نکند مجرّد است. یا اینکه نکند کسی‌ به خیال اینکه محسن مجرّد است قاپش را بدزدد؟! دیگه خدا میداند تو اون لحظات چه فکر‌های خنده دار و مسخره ای تو ذهن محسن بوده است.

همینطور میگشتیم و من لابلای ماسه‌ها دست می‌کشیدم که یک هلال طلایی براق توجهم رو جلب کرد و.....بله! من ناجی محسن و زندگی‌ مشترکمون شدم! باید بودید و محسن رو میدید که چطور مثل بچه‌ها بالا و پایین میپرید و من رو بغل میکرد. خیلی‌ وقت بود که محسن رو اینقدر خوشحال و ذوق زده ندیده بودم.

خم و چم: گواهینامه رانندگی بین المملی برای آمریکا بگیریم؟

2010-11-13T17:02:00.000-08:00

بستگی به ایالتی که تشریف می برید داره.

اگر کالیفرنیا میایید به نظر من بهتره پولتون رو خرج نکنید برای اون. اینجا باید گواهینامه بگیرید. اهالی ایالات دیگه هم اینجا بخوان مدتی بمونن باید گواهینامه بگیرید. اما تو مدتی که گواهینامه ندارین میشه با اتوبوس سر کرد. مخصوصا تو شهر های بزرگ مثل لس آنجلس و سن فرانسیسکو. نکته دیگه اینه که گواهینامه بین الممللی سازمان اتومبیل رانی یا حتی خارج از ایران(در کل IDL) در کالیفرنیا اعتبار نداره و اگر خواستید گواهینامه بگیرید بهتره همونی که دارید رو ترجمه کنید. اگر حدود 10 سال سابقه بیمه بدون تصادف دارید اون رو هم می تونید ترجمه کنید بیارید اینجا بهتون تخفیف بیمه بدن.

اما اگر مثلا میرید تگزاس حتما گواهینامه بین المملی بگیرید. چون تو تگزاس خیلی زود باید رانندگی رو شروع کنید و بدون ماشین نمیشه سر کرد. برای خرید خونه باید ماشین سوار بشید. تگزاس تقریبا همه ماشین دارن اما اینجا در کالیفرنیا خیلی از دانشجو ها کلا با اتوبوس و قطار سیر و سفر می کنند!

خم و چم: اتوبوس رایگان در لس آنجلس (سانتا مونیکا)

2010-11-13T16:47:00.001-08:00

در این سری از پست ها «خم و چم» هایی که یاد گرفتیم رو اینجا به اشتراک می گذاریم. باشد که برای دوستان مفید باشد.

دوستانی که اطراف سانتا مونیکا میان توجه کنید که یکی از اولین کارهایی که باید بکنید اینه که به کالج سانتا مونیکا بروید و یک کارت دانشجویی ESL بگیرید. حتی اگر دوست ندارید کلاس های ESL رو برید اون کارت رو بگیرید 13$ هزینه داره اما در عوض هرچقدر دوست داشته باشید می تونید اتوبوس های شهر سانتامونیکا را به صورت رایگان سوار بشید. کارت ها برچسب فصلی که برای کلاس ها ثبت نام کردید دارند و شما هر فصل جدید می تونید بروید و کارت ها رو تجدید اعتبار کنید. مدارک لازم فقط پاسپورت است. عکس هم همونجا از شما می اندازند.
این هم آدرس سایت دانشگاه:

http://www.smc.edu

این آدرس شرکت اتوبوس رانی برای نقشه:

http://www.bigbluebus.com

اومدیم آمریکا

2010-10-19T16:49:00.000-07:00

تقریبأ یک ماه می‌شه که اومدیم آمریکا‌. اولش همه چی‌ جدید و عجیب بود. با دیدن همه چی‌ تعجب میکردیم یا ذوق زده میشدیم. همه چی‌ برامون غریب بود. البته هنوز هم تا حدی همین طور.

همهٔ ما برای اومدن به این کشور باید سختی‌های زیادی تحمل کنیم. این سختیها می‌تونن کوچیک و بی‌ اهمیت یا بزرگ و غیر قابل تحمل باشن. طبیعتا ما هم این سختی‌ها رو داشتیم کوچیک و بزرگ.

لحظهٔ‌ خدا حافظی سخت‌ترین زمان بود. دیدن چهرهٔ گریان خانواده و این سوال که دفعهٔ بعدی که خانواده رو میبینی‌ کی‌ خواهد بود جدایی رو سخت تر می‌کنه. سختی بعدی انتظار طولانی‌ تو فرودگاه مسکو بود. مجبور بودیم ۸ ساعت رو به طور کسل کنندای تحمل کنیم. اما این انتظار طولانی‌ و خسته کنند همینجا تموم نشد. ۱۳ ساعت پرواز واقعا آدم رو خسته می‌کنه. هم خسته میشی‌ و هم کلافه. ما ساعت ۵ بعد از ظهر از مسکو به سمت لوس انجلس حرکت کردیم و.... میدونید چی‌ بیشتر از همه آدمو کلافه می‌کنه؟ در تمام مدت پرواز (۱۳ ساعت) همیشه بعد از ظهر بود! هم خسته کنندس و هم جالب!

بالاخره رسیدیم!

تو فرودگاه خیلی‌ معطل شدیم. همهٔ مسافرهایی که با ما بودند از gate رد شدند و ما موندیم. پلیس فرودگاه که باید پاسپورتها و مدارک مارو چک میکرد تا فهمید ما از طریقه dv اومدیم گفت "منتظر باشید". به نظر میرسه بررسی مدارک ما کمی‌ سخت یا طولانی‌ تر از بقیه است. لاقل چهرهٔ اون پلیس اینطور نشون میداد که علاقه‌ای به انجام کارای ما نداره. اما خدا رو شکر خیلی‌ هم طول نکشید. ما تو چمدونمون یه قالیچهٔ دستبافت داشتیم و از اونجا که وارد کردن فرش به آمریکا‌ از ۲ روز قبل از سفر ما ممنوع شده بود نگران بودیم نکنه هوس کنن چمدون‌ها رو چک کنند اما خوشبختانه اونها هیچ علاقه‌ای (شاید هم حوصله) به این کار نداشتند و بدون هیچ مشکلی‌ از gate رد شدیم.

بیست روزی رو تو خونه دوستامون گذروندیم. بلاتکلیفی، نداشتن کار، نا آشنایی به شهر و مردم و مسائلی‌ از این دست اذیتمون میکرد. با جدیت دنبال کار و خونه بودیم و به هیچ نتیجه‌ای نمیرسیدیم. تا اینکه یک خونه پیدا کردیم. محلهٔ زیبا (و پر از ایرانی‌) خونه خوب و با کرایهٔ مناسب! از اونجا که کردیت نداریم به صاحبخونه گفتیم حاضریم تا ۶ ماه رو یک جا بدیم (به خاطره فرار از بلا تکلیفی و به دست آوردن این موقعیت خوب میخواستیم هر طور شده خونه رو بگیریم). خوشبختانه نیزی به این کار نبود و صاحب خونه قبول کرد که ما ماه به ماه کرایه رو بدیم.

همون شب که قرار داد رو بستیم رفتیم یه سری وسیله برای خونه خریدیم و شبونه اومدیم خونمون. خونه کوچیکو قشنگیه. به عبارتی اولین خونه زندگی‌ مشترکمون. تنها مشکلش اینه که خالی :د

هر روز میریم بیرون و کلی‌ خرید می‌کنیم اما هنوز خیلی‌ موند تا پر شه.

هنوز هم با جدیت به دنبال کریم. هر روز چند جا برای کار درخواست میدیم و منتظر جواب میمونیم. کاملا به آینده امیدواریم و منتظریم ببینیم چه اتفاقهای خوب دیگی‌ تو زندگیمون میافته

ریزنوشت

2010-09-18T22:53:00.000-07:00

امشب جشن عروسی برگزار میشه. من نشتستم منتظر تا ساعتش بشه ماشین رو ببرم گل بزنم و ادامه ماجرا...

روز تولد من

2010-09-15T13:40:00.000-07:00

امروز تولد من است. دقیقا 24 ساله شدم! اینکه ممکن است آخرین روز تولدی باشد که در ایران هستم برای من وحشتی به همراه ندارد. از کودکی همیشه خودم برای روز تولدم لحظه شماری می کردم اما وقتی که روز موعود می رسید می دیدم طبق سالهای گذشته کسی متوجه نشده! اصلا تو خونه پر از بچه ای که بچه ها از در و دیوار خونه بالا می رفتند تولد به خودی خود مفهوم دلپذیری برای اهالی خونه نبود که بخواهند سالروزش رو جشن بگیرند. بعد ها که نوجوان شدم از گذشته درس گرفتم که خیلی به روز تولد فکر نکنم و باور کنم جشن تولد و اینگونه رفتارها مربوط به من نمیشه. فقط هرسال از اینکه بزرگتر می شدم احساس خوبی پیدا می کردم. تو سنین دوازده تا هجده سالگی همیشه سنم رو یک سال بزرگتر حساب می کردم. مثلا اگر دوازده سال و یک روز سن داشتم می گفتم سیزده ساله ام! هر سال که می گذشت بیشتر به این نتیجه می رسیدم که کسی به فکر من نیست و گویی من در آمار نیستم! البته همانطور که سایر برادران نیز در ذهن و آمار بزرگترها نبودند. این پیشینه باعث شده من در مواجهه با تبریک هایی که اخیرا به لطف ازدواج شغل یا شبکه ها اجتماعی دیگر دریافت می کنم عکس العمل درستی نداشته باشم. اولین تبریک ها برایم عجیب بودند و فکر می کردم اینها برای ترحم است یا شاید دلیلی دیگر داشته باشد. خودم آنقدر به خودم بها نمی دادم که به خودم تبریک بگویم! چطور بود که آنها به این فکر بودند؟!
اما امسال سحر منو غافلگیرم کرد! هر سال بهم کادو می داد. اما امسال برای من رفته بود کیک خریده بود و همه برادر خواهر ها هم دعوت کرده بود و یه جشن تولد حسابی برای من گرفت. خیلی ذوق کردم چون تا حالا کیک تولد نداشتم! البته واسه من با این سن و سال خیلی جالب نیست اینقدر ذوق کنم اما ذوق کردم دیگه! چیکار کم؟! دستش درد نکنه. بهترین جشن تولد عمرم رو دیروز تجربه کردم.

این روزها (3)

2010-08-30T04:59:00.000-07:00

این روزها چقدر سخت میگذرند! درگیری و مشغله ی زیادی داریم. از یک طرف هیجان و دلهره های قبل از مراسم عروسی و از طرف دیگر ناراحتی و دلتنگی های خانواده ها؛ هر روز را برای ما سخت تر از روز قبل میکند. با هر کدام از دوستان و آشنایان که صحبت میکنیم از دوری و دلتنگی میگویند و خانواده ها...........

بیچاره مامانم! روزی نیست که اشک تو چشمانش حلقه نکند و بغض مانع ادامه صحبتهایش نشود. خیلی به خودم فشار میارم که جلوی اشکم را بگیرم و دلداری اش بدم، منی که سر کوچکترین مسائل هم گریه میکنم!

یکی از دلایل این بی تابی ها حرفهایی است که محسن از روی شوخی میزند. به خاطر همین حرفهاست که خانواده های ما فکر میکنند بعد از رفتن ما تا چند سال (حداقل 5 سال) ما را نمی بینند. هر بار که خانواده ها از دلتنگیشان می گویند سعی میکنم مطمئنشان کنم که به زودی برمی گردیم و بهشان سر میزنیم اما انگار حرفهای محسن را بیشتر از حرفهای من باور دارند.

دوست ندارم لحظه خداحافظی را ببینم. یکی از آرزوهام اینست که چشمهایم را باز کنم و ببینم در هواپیما نشسته ام، بدون اینکه از خداحافظی و اشک و ماتم چیزی دیده باشم.

فرهاد مهراد

2010-08-29T03:54:00.001-07:00

دیروز فیلم کوتاه «برف» که به یاد فرهاد مهراد از شبکه بی‌بی‌سی پخش شد رو دیدم. یادمه نوجوان که بودم هر هفته مجله «طنز و کاریکاتور» جواد علیزاده را می‌خریدیم و تو خونه با داداشها می‌نشستیم و می‌خوندیم و می‌خندیدیم. تو یکی از شماره‌ها کاریکاتوری از فرهاد مهراد چاپ شده بود و بالاش فکر کنم نوشته شده بود «فرهاد مهراد از دنیا رفت». از داداشا پرسیدم مگه فرهاد مهراد زنده بود؟ تا اون لحظه فکر می‌کردم فرهاد مهراد پیش از انقلاب فوت کرده. این خیلی دردناکه که هنرمندان ما چنان به حاشیه رانده بشن که کسی از زنده بودنشان خبر نداشته باشه و فقط لحظه مرگش رو بشه تو رسانه‌ها گزارش کرد. الآن هم خیلی‌ها هستند که زنده‌اند و دارن نفس می‌کشند اما پیش مردم مرده‌اند. به نظر من باید از همه نسل‌های هنر استفاده بشه. اینها حلقه‌های زنجیر هستند٬ اگر یکی‌شون نباشند هنر به بیراهه میره. مثل وضعیت موسیقی و سینمای الآن ما که دیگه همه می‌بینیم و می‌شنویم.

یک ماه دیگه

2010-08-20T01:16:00.001-07:00

تقریباً یک ماه دیگه عروسی و یک هفته بعدش هم پرواز داریم. خیلی از کارها رو انجام دادیم و خیلی‌ها هم مونده که تو این یک ماه باید انجام بدیم. خیلی دوست داشتم تو این ماه آخر به جاهای دیدنی ایران بریم. اما ماه رمضان و کارهای عقب افتاده اجازه این کار رو زیاد به ما نمیده. البته دو روز پیش همراه با خانواده سحر به «تنگه واشی» تو فیروزکوه رفتیم و خیلی هم خوش گذشت. چون ماه رمضان بود خیلی خلوت بود و جمعیت خیلی کمی اونجا بودند اما وجود زباله زیاد تو محیطش منو خیلی می‌رنجوند. تصمیم داریم چند تا جای دیگه هم مثل این قبل از رفتن بریم. امیدوارم جور بشه و بریم.

چند وقت پیش رفتیم بازار بزرگ تهران آینه و شمعدون خیلی کوچکی سفارش دادیم برامون بسازند. خیلی ریزه میزه. طوری که تو چمدان جا بشه و بعداً موقع جابجایی و اثاث کشی زیاد جلوی دست و پامون رو نگیره. من خیلی از آینه و شمعدانه خوشم اومده. چون طرحش خیلی ایرانیه.

این روزها دیگه همه می‌دونند که من قراره برم آمریکا٬ هرکسی که این رو می‌شنوه از من می‌پرسه «کسی رو اونجا داری؟» من هم میگم آره٬ دوستان خیلی خوبی اونجا داریم. واقعاً خیلی عالیه که چندین نفر تو آمریکا هستند که بشه بهشون تکیه کنیم. علی‌الخصوص اسپانسرامون که واقعاً برامون سنگ تموم گذاشتند و من هنوز نمی‌دونم چطور باید ازشون تشکر کنیم؟

ریز نوشت

2010-08-16T12:26:00.000-07:00

خط میکشم رو دیوار...

39 روز

برای چی؟

2010-07-09T01:00:00.000-07:00

در جواب دوستی که پرسیده بود برای چی مهاجرت می‌کنیم اینو نوشتم.

من بیشتر برای این مهاجرت می‌کنم که خانواده بگن «پسرمون آمریکاست». می‌دونید؟ خیلی کلاس داره!

اما جدا از شوخی من از کشور ایران فرار نمی‌کنم. من از آشنایانی که دور و برمون هستند فرار می‌کنم. ما اگه تو آمریکا یه خونه ۲۵ متری هم اجاره کنیم مشکلی نداریم. اما اگه تو ایران تو الهیه یا سعادت آباد یه آپارتمان ۱۰۰۰ متری هم بخریم باز هم این چشم و هم چشمی و ها حسادت ها و اخلاق‌های خوشگل فک و فامیلامون ممکنه زندگی‌مون رو خراب کنه. من تو آمریکا اگه پیتزا دلیوری کار کنم کلی خوشم میاد از کارم. چون تجربه باحالیه به نظرم. کسی هم کاری به کارم نداره و اگه حقوقش راضی‌ام کنه حق دارم و می‌تونم هرچه‌قدر که دوست داشتم به اون کار ادامه بدم. اما تو ایران اگه حقوق پارس‌آنلاین ماهی ۴۰۰ هزار تومان باشه و اگه پیتزا پخش کنم حقوقش ۵۰۰ هزار تومان باشه من محکومم برم پارس آنلاین کار Helpdesk بکنم تا خدایی نکرده به کلاس کاریم خدشه وارد نشه و مردم پشتمون حرف نزنند!

اگه تو ایران من یه جایی کاری پیدا کنم و پسرخاله عمه‌ی مادربزرگم اونجا آبدارچی باشه و تو روند استخدامم نقشی هم نداشته باشه بازهم تا آخر عم منتش رو گردنمه و هر بار دنبال اینه که یه کاری براش بکنم. یا اگه مثلاً یه جا وام بخوام بگیرم و کسی ضامنم بشه که دیگه واویلا دیگه... اما تو آمریکا نه برای پیدا کردن کار آشنا لازم دارم نه برای گرفتن وام. یا با توجه به توانایی‌ها به من کار می‌دن یا نمی‌دن. یا با توجه به حساب بانکی‌ام بهم وام می‌دن یا نمی‌دن.

بهترین مزیت آمریکا برای ما اینه که خودمونیم و خودمون! کسی با کارمون کاری نداره. این نعمت بزرگیه

جام جهانی

2010-06-24T03:50:00.000-07:00

این روزها دارم بازی‌های جام جهانی رو تماشا می‌کنم. کمتر از سه ماه دیگه به لس‌آنجلس پرواز می‌کنیم. گفتند اونجا فوتبال خیلی کمرنگه و خیلی‌ها حتی قوانین فوتبال رو نمی‌دونند! البته جدیداً تیم ملی فوتبال آمریکا پیشرفت زیادی کرده و تو دو تورنومنت اخیر خوش درخشیده. شاید این دلیلی بشه که مردم آمریکا بیشتر به فوتبال علاقه‌مند بشوند!
دوره بعد جام جهانی در برزیل برگزار میشه. یعنی دقیقاً چهار سال دیگه. امیدوارم تا اون موقع با سحر به موقعیت اقتصادی و شغلی برسیم که بتونیم به برزیل بریم و من فوتبال تماشا کنم و سحر هم طبیعت زیبای برزیل رو ببینه. خوبی مهاجرت ما به آمریکا اینه که اگر نتونیم هم به برزیل برای دیدن بازی‌های جام‌جهانی بریم حداقل من مجبور نیستم نصفه شب بازی‌های جام‌جهانی رو ببینم چون اختلاق زمانی برزیل و لس آنجلس چند ساعت بیشتر نیست و من می‌تونم بازی‌هار رو به راحتی ببینم! البته شاید تا چهار سال دیگه زندگی در جوار آمریکایی ها باعث بشه من هم به فوتبال آمریکایی علاقه‌مند بشم و بجای پیگیری بوندسلیگا دنبال نتایج بازی‌های NFL آمریکا باشم!!!

با سحر قرار گذاشتیم تو آمریکا به صورت جدی به ورزش و تناسب اندام بپردازیم. خصوصاً روزهای اول که کاری نداریم و فرصت کافی برای انجام ورزش داریم. قرار گذاشتیم هر روز صبح باهم بریم اطراف خونه دوندگی! این بیشتر بخاطر اضافه وزن منه. اگر نه سحر هم ورزشکاره هم مشکل اضافه وزن نداره. منم اگر ورزش نمی‌کنم بخاطر تنبلی نیست که! بخاطر اینه که خیلی وقتم پره! هر روز به اندازه سه روز برنامه چیدم که انجام بدم! حتی وقت ندارم یه سر به دندانپزشکی بزنم بدم دندان‌هام رو سرو سامانی بدهند!

سفرنامه آنکارا

2010-06-09T05:18:00.000-07:00

پرواز از ایران
ما دو ساعت قبل از پرواز در فرودگاه امام خمینی با تعداد قابل توجهی از بستگان حاضر بودیم. برای پرواز بهتره دو ساعت قبل در فرودگاه باشید. عوارض خروج از کشور چند روز قبل از پرواز ما از ۲۵ هزار تومان به ۵۰ هزار تومان افزایش پیدا کرده بود. محدودیت حمل بار برای پرواز ما ۲۵ کیلوگرم بوم. با این حال بار هر دوی ما رفتنی به ۲۵ کیلوگرم نرسید. عملیات دادن کارت پرواز و تحویل بار و گذشتن از گیت‌های فرودگاه زمان بر است. هواپیمایی ترکیش هواپیمایی گرون قیمتی است. بخاطر اینکه اسم «ترکیش ایرلاینز» خیلی خراب نشه پروازهای ارزانتر را با نام «آنادولو جت» انجام می‌دهند. ما هم سوار بر یکی از هواپیماهای آنادولو جت شدیم. کیفیت مهمانداری و صندلی‌ها قابل قبول بود. اما هواپیما خوب نبود. داخل هواپیما وقتی به ترکی صحبت می‌شد خنده‌ام می‌گرفت. نمی‌دونم چرا ترکی برای من اینقدر جالبه؟ از شنیدن هر کلمه جدید خنده‌ام می‌گرفت. اون موقع جرات صحبت کردن به ترکی نداشتم و می‌ترسیدم خراب کنم. با مهماندار‌ها هم انگلیسی صحبت می‌کردم. موقع رفت به ما صبحانه مختصری دادند و بعد از یک ساعت و نیم به آنکارا رسیدیم.
استقرار در آنکارا
ما صبح خیلی زود به ترکیه رسیدیم و با ترانسفر توری که گرفته بودیم به هتل رویال رفتیم. چند ساعتی در لابی منتظر ماندیم و صبحانه خوردیم تا اتاق را به ما تحویل بدهند. هتل رویال هتل خوبی است و نسبت به تعداد ستاره‌های آن سرویس خوبی به مسافرها می‌دهند. ما ابتدا به یک اتاق رفتیم که تخت بچه هم داشت! خیلی تعجب کردیم اما گفتیم شاید اتاق دیگری نبوده. اما بعد از گذشت چند ساعت متوجه شدیم در اتاق نمی‌توان زندگی کرد. سیستم تهویه هوا خراب و اتاق به شدت گرم بود. تو فکر تماس با رسپشن بودیم که ناگهان پوریا راهواری (مسئول امور تور در آنکارا) زنگ زد و ما هم مشکل را بهشون گفتیم و بعد از چند ساعت یک اتاق دیگر به ما دادند که تخت بچه نداشت و خیلی هم خنک‌تر بود.
بعد از استقرار کامل و گذاشتن لباس ها در گنجه و چیدن لوازم نمی توانستیم به هیچ چیز جز خواب فکر کنیم. کل دیشب را بیدار بودیم و در هواپیما هم نتوانسته بودیم درست بخوابیم و شدیداً نیاز به خواب داشتیم. بعد از اینکه از خواب بیدار شدیم به دنبال ناهار در خیابان‌ها سرازیر شدیم و اولین ناهار در آنکارا را خوردیم و بعدش هم خیابان‌گردی...

برنامه روزانه
برنامه روزانه ما در آنکارا به این ترتیب بود: صبح از خواب پا می‌شدیم و صبحانه می‌خوردیم و می‌رفتیم خیابان گردی، ناهار می‌خوردیم و برمی‌گشتیم هتل. بعدازظهر استراحت کوتاهی می‌کردیم و دوباره به خیابان‌ها می‌رفتیم و گردش و خرید می‌کردیم. شب هم یک شام می‌خوردیم و بعدش به هتل برمی‌گشتیم. هر بار که از خیابان‌ها به هتل برمی‌گشتیم با چهار دست پر از لباس برمی‌گشتیم و گوشه اتاق انبار می‌کردیم .
غذاها
غذاهای ترکی مشهور هستند و نیازی به معرفی ندارند. ما با شناخت قبلی و تعریف دوستان مهاجرسرایی غذاها را انتخاب می‌کردیم. اغلب غذاهای ترکی گوشتی هستند و معمولاً حجم زیادی هم دارند. ما از کوفته خیلی خوشمان آمد. اسکندر کباب را نباید از دست بدهید و دونر یک غذای روتین در ترکیه است. کوفته به دو صورت ساندویچ و آبکی وجود دارد. نوع آبکی آن خیلی خوشمزه است. هرجای دنیا هستید یک رستوران ترکی پیدا کنید و کوفته آبکی (خودشون می‌گویند Sulu Köfte) را امتحان کنید.

رستوران‌های ترکی غالباً دارای دو بخش داخلی و بیرونی هستند. قسمت داخلی در فضای سربسته است و در قسمت بیرونی هم میز و صندلی‌ چیده اند. البته این میز و صندلی ها به هیچ وجه مزاحم راه پیاده‌ها نیستند.
معمولاً در قسمت داخلی کشیدن سیگار ممنوع است اما در قسمت بیرونی ممنوعیت وجود ندارد. کشیدن سیگار برای ترک‌ها گاهی از کشیدن نفس هم مهمتر است. اگر شما هم به ترکیه بروید یا رفته باشید متوجه همت جمعی مردم برای ممنوعیت کشیدن سیگار در اماکن عمومی (در اینجا اماکن عمومی سربسته یا indoor) می‌شوید. در اکثر اداره‌ها و ساختمان ها تابلویی نصب شده که گفته کشیدن سیگار در این مکان ممنوع است و جریمه آن ۶۲ لیر است. به نظر می‌رسد این قانون به طور جدی اجرا می‌شود. چون ما قانون شکنی ندیدیم.
حضور فعال انواع برند‌های غذا در ترکیه برای ما خیلی جالب بود. شاید هم این جذابیت برای ما بود که در ایران زندگی می‌کردیم و برای افراد مقیم کشورهای دیگر جذابیتی نداشت. پرطرفدار ترین برند‌ خارجی، برگر کینگ بود که همیشه رستوران‌هایش شلوغ بود. طبقه آخر آنکامال هم همه برند‌ها مثل مک‌دونالند٬ پیتزا هات٬‌ کی اف سی٬ پیتزا دومینو و.... حضور داشتند و یک سالن بسیار بزرگ مخصوص این رستوران‌ها بود. اینجا من یاد گفته‌ای افتادم که می‌گفت «ما نفت داریم چینی‌ها کارخانه دارند و آمریکایی‌ها برند». نکته جالبی که دیدیم این بود که مک‌دونالند کوفته‌ی سنتی ترکیه را بصورت ساندویچ می‌فروخت! حساب کنید در این روند نقش مک‌دونالند دقیقاً چیست؟ غیر از مواد اولیه و کارگر و مشتری، حتی فرمول ترکیب غذا هم ترکی بود. اما سود به جیب مک‌دونالند می‌رفت!!! به این می‌گویند جهانی‌شدن یا به تعبیری؛ استعمار نوین!

ترکها به جای خوردن غذا بیشتر چای و نوشیدنی(!) می‌نوشیدند و سیگار می‌کشیدند. اصولاً وقت زیادی رو در رستوران‌ها و میکده‌ها می‌گذرانند. ما در جای خوب آنکارا معمولاً تردد می‌کردیم. اما شب‌ها بعد از ساعت ۱۰ جوانان مستی رو می‌دیدیم که کنار پیاده‌رو در تاریکی نشسته بودند و شیشه در دست با دوستان خود صحبت می‌کردند. گاهی هم همان شیشه را به زمین می‌کوبیدند و می‌شکاندند. با همه این اوصاف نگاه چپ به کسی نمی‌کردند. البته پلیس هم دائما در محله‌ها گشت می‌زد و با بلندگو تذکر می‌داد.
زبان
ترکها ترکی حرف می‌زنند! دقت داشته باشید که ترکی با آذری متفاوت است. درست است که کلمات مشترک زیادی با هم دارند اما به همین مقدار هم با زبان فارسی و انگلیسی و عربی کلمات مشترک دارد و قواعد دستوری زبانش هم با فارسی و آذری متفاوت است. بهتر است قبل از سفر به ترکیه کمی ترکی یاد بگیرید. مردم عادی خیلی کم انگلیسی می‌دانند و اگر با آنها بخواهید فقط انگلیسی صحبت کنید به همه کار‌هایتان نمی‌توانید به خوبی برسید.
اگر آذری بدانید و کمی هم مطالعه کنید می‌تواندی در حد ابتدایی ترکی یاد بگیرید. ما با تمرین قبلی توانسته بودیم خیلی از کلمات کلیدی را یاد بگیریم و در حدی که کارمان راه بیفتد ترکی حرف بزنیم. گاهی هم از Google translate کمک می گرفتیم و هر روز دایره لغاتمان بیشتر می شد. طوری که روزهای آخر وقتی با یک ترک شروع به حرف زدن می‌کردیم مجبور بودیم یادآوری کنیم ترکی زیاد نمی‌دانیم و بخواهیم که آرامتر و ساده تر صحبت کند.
مردم
ما هر جا بخواهیم از مردم ترکیه یاد کنیم به نیکی یاد می‌کینم. شاید دیگران تجربه متفاوتی داشته باشند اما ما خیلی مردم ترکیه را دوست داریم. آنها خیلی آرام و خونگرم و متمدن بودند. بعنوان مثال وقتی ما از کسی آدرس می‌پرسیدیم جواب ما را با حوصله می‌دادند. این در حالی بود که ما زبان همدیگر رو درست متوجه نمی‌شدیم و فهماندن آدرس به ما برایشان خیلی سخت بود. حتی وقتی از یک مرد جوان آدرس سفارت آمریکا را پرسیدیم ایشون با اینکه آدرس را درست نمی‌دانست رفت برای ما از یک راننده تاکسی نشانی را پرسید و ما را تا سفارت همراهی کرد. درحالی که مسیرش کلاً در جهت مخالف ما بود.

از شانس خوب ما در مدتی که ما در آنکارا اقامت داشتیم روز ملی استفلال ترکیه و جشن‌های بزرگداشت آتاتورک برگزار می‌شد. خیلی از مغازه‌دارها و صاحبان مشاغل یک پرچم ترکیه به صورت عمودی بالای سردر مغازه یا ساختمان نصب کرده بودند. این پرچم‌ها به طور خودجوش توسط خود مردم نصب می‌شد و بعضی از خانه‌ها هم حتی پرچم ترکیه را نصب کرده بودند. در مقابل ساختمان آنکامال چند گروه رقص دبستانی برای مردم اجرا می‌کردند.

در رستوران‌ها و مراکز خرید رفتارشان خیلی خوب و مناسب بود. حتی وقتی ساعتها لباس پرو می‌کردیم و دست آخر می‌گفتیم نمی‌خواهیم هیچ نگاه خاصی به ما نمی‌کردند یا وقتی برای خرید غذا گارسون بیچاره را نیم‌ساعت سوال پیچ می‌کردیم با لبخند ما را راهنمایی می‌کرد. نکته جالب دیگر استفاده کم مردم از موبایل بود. مثلاً دختر و پسرهایی که باهم قرار داشتند هم حتی با موبایل دائم به یکدیگر زنگ نمی‌زدند.

رفت‌وآمد در شهر
برای رفت‌وآمد در شهر ما بیشتر پیاده‌روی می‌کردیم. به دلیل این که برای خرید یا خوردن غذا بیشتر به بلوار آتاتورک و خیابان مشروطیت و کیزیلای می‌رفتیم. اما اگر می‌خواستیم به جاهای دیگر شهر برویم از مترو استفاده می‌کردیم. در مقایسه با تهران، قیمت بلیط مترو بالا است. یک بلیط رفت و برگشت ۳.۷۰ لیر قیمت دارد.

پیشنهاد من این است که اگر دو یا چند نفر هستید و قرار است بیش از یک بار از مترو استفاده کنید یک بلیط ۱۰ باری بخرید که هزینه‌ها کاهش پیدا کند. اتوبوس و مینی بوس‌ها هم در بلوارهای اصلی شهر تردد می‌کنند و در ایستگاه‌ها می‌توانید منتظر آنها باشید. روی اتوبوس‌ها و مینی‌بوس ها غیر از مبدا و مقصد جاهای معروفی که بین راه می‌روند هم نوشته شده. مثلاً مینی‌بوسی که از جلوی آنکامال رد شود حتماً رویش نوشته شده "آنکامال". کرایه تاکسی نسبت به ایران خیلی گرونتر نیست. اگر با راننده‌های تاکسی صحبت کنید به شما تخفیف هم می‌دهند. اما بخاطر ترافیک سنگین خیابانها در ساعات آخر روز بهتر است از مترو استفاده کنید.

معاینه پزشکی
ما قبلا از سایت دکتر اونگان وقت گرفته بودیم. روی برگه نوبت‌ نوشته بود 8:30 اونجا باشیم. ما پیاده تا مطب دکتر رفتیم و با کمی تاخیر، یک ربع به ۹ به مطب رسیدیم. مطب در یک ساختمان اداری-تجاری واقع در بلوار آتاتورک قراردارد. آسانسور و راه پله بعد از یک راهروی کوتاه قرار دارند. چند مغازه لباس‌فروشی و فرش فروشی هم در این راهرو وجود دارد. دفتر دکتر اونگان در طبقه اول واقع شده. بعلت فاصله زیاد طبقه اول تا همکف (به اندازه یک و نیم طبقه) توصیه می‌کنم منتظر آسانسور بمانید. یک خانم منشی چاق که فارسی را تقریباً خوب حرف می‌زند افرادی که تازه وارد می‌شوند را راهنمایی می‌کند. ابتدا پاسپورت‌ها را می‌گیرد و متقاضی‌ها را به آزمایشگاه طبقه سوم می‌فرستد. یک برگه به شما داده می‌شود که باید به آزمایشگاه ببرید. آنجا هم یک خانم منشی که فارسی بلد است برگه را از شما می‌گیرد و می‌گوید منتظر باشد تا صدایتان کنند. ما هم نشستیم و منتظر ماندیم. ابتدا برای گرفتن نمونه خون صدا می‌زنند، سپس جهت گرفتن عکس قفسه سینه. البته کسانی که کودک داشتند مراحل بیشتری را باید طی می‌کردند. هزینه آزمایشگاه برای هردوی ما ۹۵ دلار شد. پس از دریافت هزینه به متقاضی‌ها گفته می‌شد چه ساعتی جهت انجام معاینه پزشکی مراجعه کنند. آزمایشگاه با مطب دکتر خیلی هماهنگ است و کارها را به صورت روتین انجام می‌دهند. به طوری که وقت دکتر را آزمایشگاه به ما اعلام کرد. نوبت دکتر ما ساعت ۳:۲۰ اعلام شد. در این فاصله ما فرصت داشتیم به کارهای روزانه و خوردن ناهار بپردازیم.

بعدازظهر به مطب دکتر رفتیم. افراد زیادی در مطب منتظر بودند. طوری که که همه صندلی‌ها پر بود و ما مجبور بودیم سرپا منتظر باشیم. به نظر من لازم نیست حتما راس همان ساعت آنجا حاضر باشید. دکتر تا همه را معاینه نکند نمی‌رود. البته اگر خیلی دیر بروید شاید برود! دکتر از من سوالات همیشگی که چه امراضی داری و آیا جراحی داشتی یا خیر رو پرسید. چون انگلیسی صحبت می‌کردم هرچقدر خواهش کردم افاقه نکرد و همان آمپول گرون‌قیمت را زد! به سحر هم واکسن آبله مرغان را زد. بعد از معاینه هم باید چند دقیقه منتظر بمونید تا هزینه را دریافت کنند و نتایج را بدهند. نتایج یک پاکت مهر و موم شده به همراه یک CD است.
سفارت
وقت مصاحبه ما ۸:۱۵ بود. ما ساعت ۸ جلوی در سفارت رسیدیم و دیدیم افراد زیادی جلوی در با گردن های کشیده منتظر هستند از بالای سکو چیزی بشنوند. روزی که ما رفتیم هیچ صفی وجود نداشت و مامور جلوی در سفارت اسم‌ها را از روی لیست صدا می‌زد. بعضی‌ها که به زور می‌رفتند جلو را هم به داخل راه ‌داد. تعداد افراد متقاضی ویزای توریستی خیلی زیاد بود و مامور برای حفظ عدالت به ازای هر ۵ متقاضی ویزای توریستی یک متقاضی گرین‌کارتی را داخل می فرستاد. در نهایت وقتی شماره‌ها در سالن سفارت اعلام شد تازه من فهمیدم که هرچقدر هم زودتر به داخل سفارت بروید به نوبتی که در سیستم آنجا وجود دارد صدایتان می‌زنند و اصطلاحاً "زرنگ بازی" کمکی به کسی نمی کند. مامور سفارت از کسانی که به داخل راه می‌داد می خواست در یک صف قرار بگیرند تا به نوبت وارد اتاق بازرسی شوند. درب اتاق بازرسی دارای قفل الکترونیکی بود و به محض اینکه نفر قبلی می‌رفت و اتاق خالی می‌شد ماور بازرسی درب را باز می‌کرد و از پشت شیشه با دست اشاره می‌کرد که "بیا تو"! بعد از ورود کیف‌ها را از اسکنر اشعه ایکس رد می‌کنند و از متقاضی‌ها می‌خواهند که از گیت رد بشوند. گوشی و کمر بند و اجسام فلزی بزرگ را نیز باید تحویل بدهید. سفارت یک سالن بزرگ برای انجام روند مصاحبه دارد. جلوی ورودی سالن هم صف بود و باید کمی منتظر می‌ماندیم. یک خانم جوان که فارسی را به خوبی صحبت می کرد مدارک را می‌گرفت و شماره می‌داد. ما کارت ملی‌ها را نبرده بودیم و ایراد گرفت. اما گفت بنشینید و منتظر بمانید.
در سالن انتظار تعداد ۷۲ صندلی وجود دارد که پشت به باجه‌های مصاحبه است. دوستان قبلاً به من گفته بودند مثل بانک است. اما بانک‌ها برای مشتری صندلی دارند در حالی که آنجا ما باید ایستاده کارها را انجام می‌دادیم. در همین حین نام سحر را صدا زدند و گفتند به باجه 7 برود. وقتی رفتیم باجه 7 فرم DS-230 را به سحر داد و گفت که دوباره این فرم را پر کند. فرم را با استرس زیادی پر کردیم. فکر می کردیم اشکال مهمی در کار است. بعد از تکمیل فرم آن را به همان باجه تحویل داده و دوباره منتظر ماندیم. دوباره شماره ما با شماره باجه ۷ افتاد. رفتیم جلوی باجه ۷ که انگشت‌نگاری را انجام دهیم و دوباره منتظر ماندیم. بعد از مدتی دوباره شماره ما با باجه ۴ نمایش داده شد. رفتیم و پول پرداخت کردیم. دست آخر شماره ما افتاد برای باجه ۵. خیلی نگران نبودیم اما بازهم ترس داشتیم. من سعی می کردم آرامش خودم را حفظ کنم. رفتیم جلو. آفیسر روزبه‌خیر گفت و ما هم سلام کردیم.

دست راستتون را بالا بگیرید و هرچیزی من می‌گویم تکرار کنید
- ما چند نکته هست که باید به شما بگوییم.
- (با پوزخند) باشه. بگید
- من موقع ثبت نام قسمت اول فامیلی‌ام رو تو middle name نوشتم. اون موقع اصلاً نمی‌دونستم middle name چی هست؟
-(با خنده) آّه! من هم همین مشکل رو دارم. تو آمریکا همه قسمت آخر فامیلی منو بعنوان فامیلی حساب می‌کنند. (تو کامپیوتر نگاه کرد) اشکالی نداره...
- پس این مشکل من در آمریکا بازهم پیش میاد. نه؟!
-(با خنده) آره... شاید...
- مشکل بعدی ما اینه که اسم مادر سحر یک جا با دو تا O نوشته شده یکجا با OU...
- (دیگه نگاه نکرد) اشکال نداره... مهم نیست. حالا هرچیزی من می‌گویم تکرار کنید.
-(من دست چپم رو اول گرفتم بالا با چشم اشاره کرد اون دست و سه تایی خندیدیم. راستش از قصد این کارو کردم کمی بخندیم) باشه. برو بریم
- من هرچه در این مصاحبه می گویم و هرچه در این فرمها نوشته‌ام عین حقیقت است
- (صدای من و سحر) من هرچه در این مصاحبه می گویم و هرچه در این فرمها نوشته‌ام عین حقیقت است
رو به من
- شما محسن هستید؟
- بله من محسن هستم.
- تاریخ تولد شما چند است؟
- تاریخ تولد من - - - است.
- شغل شما چه هست؟ منظور از IT اینجا نوشتید چه بوده؟
- من تخصص کامپیوتر دارم. مهندس نرم افزار. Engineer (اینو که گفتم فهمید)
- شما چطور از سربازی معاف شدید؟ (تو ترجمه کارت معافی نوع معافی رو زده «موارد خواص» براشون شک برانگیز شده بود)
- شانسی! تو سال گذشته گفتند هرکس سه برادرش خدمت کرده باشد معاف است و من هم معاف شدم!
- شما سه برادر دارید؟!
- بیشتر! (با خنده) ۵ تا خدمت کرده دارم و ۲ تا خدمت نکردند. رو هم ۷ تا!
- (در حال خنده) این برگه را امضا کنید
- این برگه برای چیه؟
- در آمریکا مردها از ۱۸ تا ۲۶ باید برای سربازی ثبت نام کنند!
- (با خنده) نمی‌خوام! من معاف شدم حالا اونجا باید سربازی کنم؟! عجب کاریه!
- (با خنده) باید امضا کنید تا کار شما انجا شود.
- (در حال امضا) باشه دیگه. البته من ارتش آمریکا را دوست دارم.
- اما من دوست نداشتم و حالا اینجا هستم!
- من هم سفارت رو دوست ندارم. دوست دارم بعنوان مهندس کار کنم. (بازم نفهمید مهندس چیه!) Engineer
- آها! (خنده)

رو به سحر
- سحر شما هستید؟
- بله
- تاریخ تولد شما چند است؟
- تاریخ تولد من - - - است.
- شغل شما اینجا دانشجو نوشته شده است. دانشجو چه رشته‌ای هستید؟
- مهندسی پزشکی. Biomedical Engineering
- درس شما تمام شده؟
- دو ترم مونده. البته قبل رفتن تمام نمی‌شه... (حرفهاش ناتمام ماند)
- باشه. فهمیدم

دوباره رو به من
- اسپانسر شما چه رابطه‌ای با شما داره؟
- باید توضیح بدم؟
- نه لازم نیست (اینجا معلوم میشه مجبور نیستید همه چیز را براشون توضیح بدید)

بعد یک نگاهی به ما کرد و پروند را بست. ما برگه آبی را دستش دیدیم و حسابی خورد تو ذوقمون. اما بعد دیدیم همون برگه را به همراه پاسپورت‌ها گذاشت لای پرونده و یک کش انداخت دورش و گفت "تبریک میگم! این قبض را به UPS بدهید". بدون اینکه بپرسیم "یعنی ما قبول شدیم؟"... گفتیم "می‌شه پاسپورت ها‌رو زودتر به ما بدید؟"(رو که نیست...) گفت "ما همه سعی‌مون رو می‌کنیم." تشکر کردیم و رفتیم UPS.
تو صف UPS به سحر گفتم بپرسد تکلیف کارت ملی من چی‌ میشه؟ اون موقع فکر می‌کردیم فقط کارت ملی سحر رو نیاوردیم. و کارت ملی من اونجا گم شده (چقدر پیش دیگران بهشون بد و بیراه گفتم!). اونها هم گفتند "اگر اینجا پیدا کنیم با پاسپورت‌ها براتون پست می‌کنیم.".
نوبت من که رسید برای UPS، قبض را گرفت، آدرس را پرسید و پرسید "چندتا پاسپورته؟" با مامور UPS ترکی صحبت می کردم و به همین دلیل وقتی اسم من را پرسید و گفتم «محسن» نگاهم کرد و با تعجب پرسید "شما ترک نیستید؟!" من هم گفتم "خیر"!
از سفارت اومدیم بیرون. کمی که دور شدیم سحر گفت "جیغ نکشیدیم چرا؟" گفتم "هنوز دیر نشده"... دوتایی جیغ بلندی کشیدیم و پریدیم بالا...
بازگشت به تهران
بعدازظهر روز مصاحبه، بسته ویزا را از طریق سایت UPS ردگیری می‌کردیم. نگران بودیم نکند تا عصر روز بعد که ترانسفر از جلوی هتل حرکت می‌کند پاسپورت ها به دستمان نرسد. فردا صبح از خواب که بیدار شدیم سایت UPS را چک کردیم. نوشته بود بسته ما در مرکز پخش شهر آنکاراست. مطمئن شدیم که همان روز ویزا به دستمان می‌رسد. تا ساعت ۱۲ وسایل را جمع کردیم و اتاق را تحویل دادیم. چمدان‌ها را در لابی هتل گذاشتیم و تا ساعتی که ون UPS بیاد در لابی نشستیم. حدود ساعت ۱ بعدازظهر پاسپورت ها را با اهدای ۱۰ لیر به عنوان شیرینی تحویل گرفتیم. همانجا متوجه اشتباهی در پاسپورتم شدم. وضعیت تاهل من رو مجرد زده بودند! یک عکس از ویزای داخل پاسپورت انداختم و برای سفارت میل کردم. بعد از ظهر رفتیم بیرون و آخرین ناهار را در ترکیه خوردیم و ساعت ۵ برگشتیم هتل.

با ترانسفر به فرودگاه آنکارا رفتیم. جلوی درب فرودگاه خانم مسنی را دیدیم که وسایل زیادی داشت و دست تنها بود. در حالی که کمکش می‌کردیم دیدیم چه روحیه جوانی دارد! در سالن انتظار فرودگاه برای ما کلی داستان از سفر به آنکارا و خرید‌های خود تعریف کرد. حتی همه بسته‌هایش را باز کرد تا به ما کفش ها و لباس هایی که خریده بود نشان دهد. چون سیگار می‌کشید گفت "شما از گیت رد بشید، من آخرین لحظه میام". در فروشگاه DUTY FREE فرودگاه چرخی زدیم تا زمان تحویل بار و اخذ کارت پرواز شد. هنگام سوار شدن به هواپیما مردم بازهم جلوی پلکان هواپیما ازدحام کردند و کلی شلوغ پلوغ شد.
ساعت ۳ به وقت تهران به تهران رسیدیم. خانواده‌های ما به مثال کسانی که فرندانشان از المپیک؛ با مدال برمی‌گردند؛ برای ما گل آورده بودند و ما را حسابی خجالت زده کردند...

نمای ۳۶۰ درجه یکی از اتاق‌های هتل

حمل با جرثقیل

2010-04-22T10:07:00.001-07:00

اصولاً اعتقادی به خرافات ندارم اما برای ماجرایی که اخیراً سرم اومده دارم به چشم حسود و این جور چیزا اعتقاد پیدا می‌کنم! ما چهارشنبه از طرف دوست سحر برای جشن نامزدی‌اش در رشت دعوت داشتیم. بخاطر دوری مسیر و اینکه ما نمی‌تونستیم بعد از عروسی که معمولاً تا دیروقت طول می‌کشه برای ما هتل هم گرفته بودند. من سه‌شنبه ماشین‌ رو بردم یک سرویس فنی کردم که تو جاده شمال چرخش در نره خدایی نکرده بریم تو باقالی‌ها و گاز و بنزینش رو تا کله پر کرده بودم. بعد‌ازظهر هم بعد از مدت‌ها تروتمیزش کردم که حسابی آماده سفر شده باشه! صبح چهارشنبه یک ساعت زودتر از خواب بیدار شدم که همه چیزو چک کنم و کمی هم به سروکله برسم برای عروسی. صبح ها از ۸ تا ۱۰ کلاس زبان دارم. به سحر گفته بودم من صبح می‌رم کلاس زبان بعدش یک دقیقه مدارک رو ارسال می‌کنم و میام خونتون که از اونجا بریم. همین کار رو هم کردم٬ رفتم کلاس زبان و بعدش رفتم اداره پست تو خیابان ستارخان نزدیکای فلکه اول که از اونجا مدارک رو با DHL بفرستم. برای پیدا کردن یک جا پارک نزدیک یک کیلومتر جلوتر پارک کردم و خوشحال خندان رفتم مدارک رو پست کردم. یک ربع هم طول نکشید که برگشتم و با جای خالی اتومبیل عزیز مواجه شدم. قبل از اینکه بتونم فکر کنم که چی شده یک پیرمرد رو دیدم که اونجا ایستاده و از چهره من فهمیده که من راننده ماشینی بودم که با جرثقیل بردند! سریع گفت «اصلاً نگران نباش! من دیدم که ماشینت رو پلیس برد. من اینجا منتظر تو بودم که بهت خبر بدم. برای درآوردن از پارکینگ باید بری نزدیکای مترو طرشت» بدون اینکه ازش تشکر کنم پریدم تو یه ماشین و رفتم به سمت «اداره ترخیص پلیس راهور ناجا». تو راه به این فکر کردم که چه حرکت بدی کردم از اون انسان خیر تشکر نکردم و اصلاً حواسم نبود که امروز داشتیم می‌رفتیم مسافرت. همین که از ذهنم گذشت مثل این فیلم آبگوشتی‌ها با کف دست زدم به پیشونیم! همچین خورد تو ذوقم که نگو! به سحر که داستان رو گفتم اون هم خیلی ناراحت شد. بقیه داستان هم که روشنه. با پرداخت همه جور عوارض و جریمه و پول نیسان محترم و پارکینگ گرون فروش و گذشت ۲۴ ساعت تونستم ماشین رو از پارکینگ بگیرم. دلیل حمل با جرثقیل ماشین تا امروز برای من ناشناخته بود. امروز از دوستی پرسیدم و ایشون گفتند که شما قبل از یک پارکینگ مخصوص معلولین پارک کردید و به این دلیل ماشین شما را Toll کردند! طبق قانون به اندازه یک ماشین قبل و یک ماشین بعد از محل پارک معلولین کسی نباید پارک کنه!

من هنوز هم به چشم شور و این چیزا اعتقادی ندارم. همونطور که به شانس اعتقادی ندارم.

یک روز

2010-04-15T06:26:00.001-07:00

یک روز داشتم تو وب گشت می‌‌زدم که تبلیغ‌های چمک زن و رنگ‌ و وارنگ «ثبت نام گرین‌کارت آمریکا» خیلی نظرم رو جلب کرد. اما بر خلاف کاربران عادی اینترنت به توصیه تبلیغات که گفته بود «اینجا را کلیک کنید» عمل نکردم و تصمیم گرفتم ببینم اصل داستان چه هست و این سایت‌ها از چه طریقی کلاه‌برداری می‌کنند؟! اون روز مطمئن بودم این سایت‌ها که تبلیغ می‌‌کنند کلاه‌بردارند. برای شروع تحقیق عبارت «گرین کارت ویکی پدیا» رو تو گوگل جستجو کردم و به صفحه گرین‌کارت در ویکی‌پدیا فارسی رفتم. اونجا اطلاعات خوبی بود اما چون مقاله کوتاهی بود برای من کفایت نکرد و به صفحه انگلیسی اون مقاله هم یک سری زدم. اینبار چون مقاله خیلی بلند و مفصل بود و با توجه به اینکه اطلاعات اولیه راجع به موضوع رو می‌دونستم دیگه همه مقاله رو نخوندم و فقط از اول تا آخر مقاله رو یک نگاه اجمالی انداختم. آخر مقاله تو بخش لینک به بیرون لینک‌های زیادی بود و من دقیقاً خاطرم نیست که روی کدوم کلیک کردم که فرم ثبت‌نام ظاهر شد؟! اینجا بود که فهمیدم این سایت‌های متقلب چطور کلاه‌برداری می‌کنند! اونها به نیابت از مشتر‌ی‌هاشون این فرم رو پر می‌کنند. (چه کار سختی!) تا اینجا برای من کافی بود. فقط می‌خواستم بدونم اونها چطور کلاه برداری می‌کنند. آخه من خیلی علاقه دارم مچ افراد کلاه بردار را بگیرم. قبلا هم مبارزه خیلی زیادی با فعالین گلد کوئستی کرده بودم. یک وبلاگ بود که خیلی توش فعال بودم. خودم هم حتی وبلاگ داشتم که الآن آدرسش یادم نیست. وقتی فرم ثبت‌نام رو دیدم گفتم نکنه امکان ثبت‌نام از ایران وجود نداره و این شرکت‌های بنده خدا واقعاٌ یک کاری می‌کنند. برای همین شروع کردم به طی کردن روند ثبت‌نام. موقع ثبت‌نام اصلاً فکر برنده شدن نبودم و فقط جهت کنجکاوی این‌کار رو کردم. خاطرم هست دوستی اون روز کنارم نشسته بود و وقتی صفحه مانیتور رو دید فهمید که درحال چه کاری هستم و به من خندید و گفت: پسر تو می‌دونی شانس برنده شدنت دو صدمِ درصده؟! گفتم من برای برنده شدن ثبت‌نام نمی‌کنم. دارم می‌بینم قضیه چیه؟ همین موقع بود که فهمیدم از ایران هم می‌شه ثبت‌نام کرد و کار اون سایت‌ها کاملاٌ تقلبه. با توجه به حرف دوستم و اینکه سایت یک عکس با هزار جور قید و بند می‌خواست کمی از ادامه روند ثبت‌نام دلسرد شدم و می‌خواستم از صفحه ثبت‌نام خارج بشم. اما نمی‌دونم چی شد که تا آخرش رفتم. شاید چون یک عکس مناسب تو هارد کامپیوتر بود ادامه دادم. در هر صورت وقتی به آخرش رسیدم کد رهگیری به من داد که بیخیالش شدم و اون تب رو بستم و رفتم پی کار و زندگیم.

یک روز من و سحر داشتیم تو خیابون با ماشین چرخ می‌زدیم که از خونه زنگ زدند که یک پاکت از سوئیس برات اومده. خیلی از خونه دور بودم و بعدازظهر تونستم برسم خونه. تو راه خیلی این نامه رو جدی نگرفتم. فقط حدس زدم که شاید از این موئسسه‌های غیرانتفاعی که تو سایتشون فعال بودم واسم نامه‌ای چیزی اومده و بخاطر این تخیل که آدم مهمی شدم که از خارج واسم نامه می‌فرستند کلی به خودم افتخار می‌کردم. رسیدم خونه و داداش کوچیکه اومد نامه رو داد بهم که بخونمش. قبلش هم بازش کرده بود بچه شیطون. به پاکتش نگاه کردم دیدم از آمریکاس. این لحظه دیگه واقعاً هیچ ایده‌ای نداشتم. داستان لاتاری یک لحظه به ذهنم خطور کرد اما به سرعت رد شد رفت. چون اصلاُ برام قابل تصور نبود قبول بشم. نامه رو از پاکت درآوردم و شروع کردم به خوندن. دو پاراگراف اول رو خوندم و دیدم همش داره تهدید می‌کنه ممکنه ویزا نگیری. دوباره برگشتم خط اول تا ببینم ویزای چی چی نگیرم٬ دیدم نوشته شما برنده قرعه کشی ویزای تنوع فرهنگی شدید. اینجا بود که این Diversity منو یاد فرم ثبت‌نام انداخت و تازه فهمیدم چی‌شده! دقیقاً در همین لحظه یک فریاد زدم و دیدم داداش کوچیکه موهاش سیخ شده از شدت بلندی صدا!

چند دقیقه اول خیلی خوشحال بودم اما بعدش نگران شدم. از اینکه اگه بخواهم از این فرصت استفاده کنم باید مدت زیادی از سحر دور بمونم. از اون موقع که ویکی‌پدیای مقیم‌های دائم آمریکا رو خونده بودم این اطلاعات رو داشتم. اون موقع برای حرف زدن با سحر از جی‌میل استفاده می‌کردم. به سحر گفتم که موندم چیکار کنم. اگه برم باید از تو جدا بشم اگه بمونم باید فرصت به این گندگی رو از دست بدم. به سحر گفتم اگه قرار باشه تنها برم نمی‌رم. فکر جدا شدن برای ما به خودی خود کابوس بود چه برسی جدایی در حد هزاران کیلومتر! در حین این حرفها بود که اشک از دیده‌ها می‌ریخت به روی کیبردها!‌ (قدیما اشک روی کاغذ می‌ریخت اما زمونه عوض شده دیگه!) قرار شد من تحقیق کنم ببینم چیکار می‌شه کرد.

یک روز متوجه شدم با توجه به قانون موقت و جدیدی که در ایران وضع شد من به طور غیر منتظره‌ای از سربازی معاف شدم. طبق این قانون هر پسری که سه برادر خدمت کرده داشته باشد از خدمت سربازی معاف خواهد بود. این قانون تنها در سالهای ۸۸ و ۸۹ معتبر است و من شانساٌ امکان این را داشتم که از این قانون استفاده کنم و معاف شوم. به خاطر اینکه مشکل سربازی نداشتم ازدواج برای من راحت تر بود. گرچه پدر سحر تا مدت‌ها باورش نمی‌شد که من واقعا معاف شدم و تصور می‌کرد من خیلی زیادی خوشبین هستم و این قانون شاید خیلی معتبر نباشد! اما در آخر به صحت این موضوع اطمینان کرد.

شروع کردم به تحقیقات و در سایت وزین مهاجرسرا دریافتم که اگر ما قبل از مصاحبه ازدواج رسمی (عقد به عبارتی) امکان اینکه دوتایی برویم وجود دارد. اوایل سحر در اینکه برویم یا نه خیلی بیشتر از من شک داشت. اما با گذشت زمان و توصیه اطرافیان این شک‌ها برطرف شد و الآن به حدی رسیده که اگر نتونیم به آمریکا برویم برای ما باید در بیمارستان کمپوت بیاورند.

مأموریت من شروع شد. اول باید خانواده خودم را راضی می‌کردم و بعد خانواده سحر‌ را راضی می‌کردن که یکی از تنها دو فرزندشان را به دست من بدهند تا به آمریکا برویم. شاید داشتن گرین کارت برای خیلی از خانواده‌ها یک امتیاز بسیار بزرگ باشد اما ایده‌آل خانواده‌های ما این بود که من یک مهندس کامپیوتر در یک شرکت دولتی باشم و سحر هم یک مهندس پزشکی در یک شرکت دولتی دیگر باشد. یک خانه در تهران یا دوروبر تهران اجاره کنیم و مثل تراکتور صبح تا شب کار کنیم و شاید هم من شب تا صبح در آژانس باید کار کنم تا بتونیم انواع اقساط رو بدیم تا بعد از ۱۰ سال یک خونه با وام مسکن بخریم. جمعه‌ها مهمانی بدیم و مهمانی بریم و تا جایی که سوراخ‌های کمربندمان اجازه می‌دهد شام بخوریم و بریم درکه نان داغ٬‌ کباب داغ با دوغ بخوریم و عارق بزنیم و این داستانها. از این رو برای خانواده‌ها پذیرش این موضوع خیلی سخت بود. من باید به پدرم توضیح می‌دادم که کلاٌ لاتاری برای چیست و در آمریکا ما چه حقوقی داریم و اینها... پدرم خودش یکی از سختی کشیده ترین مهاجران دنیاست. اما با این حال با مهاجرت خیلی موافق بود. می‌گفت مهم نیست به کجا مهاجرت می‌کنی٬ مهم این است که از وطن دور بشی تا سختی بکشی تا پخته شوی تا آدم بشی! من هم ازش تشکر کردم که پذیرفت من مهاجرت کنم و قول دادم آدم بشم. اون هم آدم حسابی.

اولین بار که به پدرم گفتم حالا این وسط زن هم می‌خواهم بگیرم عکس‌العملش خیلی جالب بود! گفت مشکلی نداره. خیلی هم خوبه. فقط باید بدونی مسئولیتت سه برابر می‌شه. مسئولیت خودت٬ زنت و خودت و زنت. من که نفهمیدم چی گفت اما فهمیدم کار سختی رو دارم شروع می‌کنم و باید چندین کیلو پی و چربی به تنم بمالم. راضی کردن خانواده خودم برای ازدواج سخت نبود. چون خانواده من ید طولایی در زن گرفتن برای پسرها دارند. قبل از من برای پنج تای دیگه زن گرفته بودند و وقتی فهمیدند من هم زن می‌خوام شوکه نشدند و پروژه اخذ زن برای من رو استارت زدند. شروع کردند به زمانبندی و تعیین روز خواستگاری و تهیه مواد لازم.

وقتی با خانواده سحر تماس گرفتیم که ما از شما یک عدد دختر می‌خواهیم. اونها قبل از اینکه از ما توضیحی بخواهند همه چیز را نمی‌دونم چطوری(!) می‌دانستند! به ما گفتند قبل از اینکه بیایید خواستگاری بهتر است این دختر و پسر کمی باهم باشند و رفت و آمد کنند تا بیشتر همدیگر را بشناسند و خانواده‌ها باهم بیشتر آشنا شوند. ما سه سالی دوست بودیم و فقط غلط دیکته‌های دوران دبستان همدیگر رو نمی‌دونستیم. این تاخیر بیشتر برای این بود که خانواده سحر بیشتر با ماجرای آمریکا آشنا شوند اگرنه آنها به من شناخت کافی داشتند و نیاز به این تاخیر نبود. خوشبختانه پدر سحر هم به طور اعجاب‌آوری با رفتن ما موافق بود. شاید به خاطر این بود که خودش مدتی در اروپا بوده. با همه اوصاف قرار بر این شد و این دوران آشنایی باعث شد که ما برخورد شدیدی با ماه‌های محرم و صفر کنیم. همه می‌گفتند چه اشکالی دارد که در محرم و صفر اگر عقد کنیم اما مردم ممکن است پشت سر ما حرف در بیاورند. یعنی کسی مخالف عقد ما نبود جز حرف مردم که ممکن بود برامون حرف در بیاورند که دستمون با یزید و معاویه تو یک کاسه بوده! از طرفی عید هم نزدیک بود و ما دوست داشتیم قبل از عید عقد کنیم تا بتونیم تو عید باهم باشیم. بالاخره ۱۶ اسفند و فقط دو هفته به عید عقد کردیم.

بعد از عقد ما فقط یک دغدغه داشتیم و آن هم مشکل بزرگ اسپانسر بود. این مشکل چیزی نبود که با تلاش و تو مخ این و اون رفتن من قابل حل بشه. تنها راهش این بود که کسی رو در آمریکا داشته باشیم که ما هم نداشتیم. ما هم از اینکه روزی مدارک اسپانسر تو مدارکمون باشه کاملاٌ نا امید شده بودیم و تو فکر این بودیم که من حساب بانکی‌ام رو پرینت بگیرم و ببرم. این مساوی بود با ریسک و امکان داشت به ما بخاطر ویزا مثل یکی دیگه از اعضای مهاجرسرا ویزا ندهند و بگویند ما حساب بانکی شما را قبول نداریم.

یک روز اومدم ببینم وبلاگم چه خبره دیدم یک نظر اضافه شده. همیشه از اینکه یکی روی بلاگ‌های ما نظر می‌ده خیلی خوشحال می‌شم اما اینبار نظری رو دیدم که از دیدنش خیلی شوکه شدم. نوشته شده بود که ما حاضریم برای شما اگر بتونیم راجع به اسپانسر کمکتون کنیم. خیلی عجیب و غافلگیر کننده بود برای من. به هر حال با فرستنده کامنت تماس گرفتم و دیدم که با انسانهایی طرف هستم که نیتشان خیر است و قرار است به ما کمک کنند. این بزرگترین هدیه‌ای بود که ما در سال جدید گرفتیم. این دو انسان آنقدر به ما لطف داشتند که در فرمی که برای ما ارسال کردند گزینه intend را انتخاب کردند و در فرم توضیح دادند که به ما جای اسکان موقت٬ امکانات زندگی و کمک برای آمدن از فرودگاه خواهند داد. این کار خیلی بیشتر از انتظارات ما از یک آشنایی که ما شاید در آمریکاداشتیم(که نداریم!) بود. این درحالی است که این دو دوست عزیز شناخت زیادی از من ندارند و فقط با نیت خیر و کمک به من این لطف را به من کردند. از این موضوع آنقدر خوشحال هستم که نمی‌دانم چطور بیان کنم. حتی نگرش من به زندگی تغییر کرده و من به کمک خدا و بندگان نیک خدا در آینده بسیار خوشبین هستم و ترسم از مهاجرت به میزان بسیاری کم شده. من همیشه برای موفقیت و شادکامی آنان دعا می‌کنم.اینجا نام آنها را نمی‌برم چون شاید راضی نباشند.

با تشکر که این متن را خواندید.

کارنت شدن و مشکلات آن!

2010-04-01T08:28:00.001-07:00

اگر شما هم روزی برنده قرعه‌کشی گرین‌کارت بشوید متوجه خواهید شد که انتظار برای کارنت شدن (به جریان افتادن پرونده برای پردازش در سفارت) چقدر خسته کننده است. روزهای اول که نامه برنده شدن به دست من رسید خیلی خوشحال بودم و چند روز روی ابرها راه می‌رفتم!‌ به هرکس که می‌رسیدم نامه برنده شدنم را نشان می‌دادم و از او سوال می‌کردم بلکه اطلاعاتی کسب کنم. حتی خود نامه قبولی خیلی برایم جالب بود. چون قطع کاغذ‌هایش برخلاف کاغذهای اداری ما letter بود. این اختلافات جزئی برای من خیلی جالب بود. اما بعد از اینکه با روند گرفتن گرین‌کارت آشنا شدم متوجه شدم که تازه اول راه هستم و قبل از هرچیزی باید صبر کنم تا شماره پرونده‌ای که به من دادند به جریان بیفتد و من را برای انجام مصاحبه در سفارت آمریکا فرابخوانند. از آنجا انتظار برای فراخوانده شدن آغاز شد تا اینکه نزدیک عید نوروز برای ماه می پرونده ما را هم فرا خواندند.

بعد از کارنت شدن تازه متوجه شدم که چقدر کار هست که انجام نداده‌ام! با اینکه از قبل خودم را آماده کرده بودم و خیلی کارهای مهم (ازجمله ازدواج و ثبت آن) را انجام داده بودم اما هنوز کارهای بسیاری مانده که باید انجام بدم. مثل گرفتن بلیط هواپیما و هتل٬ گرفتن وقت از دکتر در آنکارا و از همه مهمتر گرفتن مدارک تحصیلی از دانشگاه برای ترجمه. اشکالی که وجود دارد این است که من هنوز کارت معافیت را دریافت نکردم و برای گرفتن مدارک از دانشگاه باید به نظام وظیفه بروم و از آنجا نامه بگیرم که «بخدا این یارو معاف شده کارش را راه بیاندازید»! البته رفتن به نظام وظیفه در این تهران وامونده کار بسیار سخت و اعصاب خورد کنی است و به همین دلیل من الان عزا گرفتم که چطور باید برم اونجا؟! بعضی از خورده کاری‌ها مثل ترجمه شناسنامه و... هم مونده. اما با همه این مشکلات خدارو شکر اکثر مسائل ما حل شده است و اگر به اسپانسر ما گیر ندن ما باید اصولاً همون روز ویزامونو بگیریم.

این روزها 2

2010-04-01T07:04:00.000-07:00

تقریبا یک ماه از عقد ما میگذره. تو این مدت اتفاق های زیادی افتاده که البته همش هم مربوط به ما نیست. مثلا بازنشستگی بابا، فوت شوهر عمه ام و... اتفاق هایی هم هست که مربوط به ماست مهمترینش هم کارنت شدنمونه. از چند هفته قبل از روز عقد من و محسن داریم میدویم تا همین الان. از خرید عقد گرفته تا خرید عید، آزمایشات لازم برای ازدواج، عید دیدنی، انداختن عکس و تهیه مدارک لازم برای مصاحبه و... و هنوز هم کلی کار هست که فرصت نکردیم انجام بدیم.

از اونجایی که در حال حاضر مهمترین اتفاق زندگی ما عقد کردنمونه میخوام کمی از این روزا بنویسم.

از اول قرار شده بود عقد ما به بعد از ماههای محرم و صفر موکول بشه. انگار قرا نبو هیچ وقت این ماهها بگذرند اما بالاخره تموم شد. چند روز بعدش روز بله برون رو مشخص کردیم. یه صحبتهایی هم شد که بعد از عید عقد کنیم. ما هم تقریبا هیچ کاری نکرده بودیم و همچنان منتظر بودیم. نه آزمایش دادیم نه خریدی کردیم. روز بله برون به دلایلی خونواده ها به یکباره تصویب(!) کردند که 3 روز بعد عقد کنیم!!! از روز بعد ما کفشهای فولادین به پا کردیم و رفتیم دنبال انتخاب محضر و خرید حلقه و دادن آزمایش و........ خدا رو شکر همه چیز به خوبی و خوشی برگذار شد و ما دو تا مرغ عشق (!!!!) به هم رسیدیم ;)

اما هنوز هم یه عالمه کار داریم. هنوز مدارکمون رو ترجمه نکردیم و واسه سفر به ترکیه آماده نیستیم.

اخیرا سفرنامه چند نفر از بچه ها که ویزاشون رو فردای روز مصاحبه دریافت کردند خوندم و خیلی امیدوار شدم. ترس من بیشتر از اینه که به دلیل عقد دیر هنگاممون برامون مشکلی پیش بیاد یا حساب بانکی پُری نداشته باشیم. البته دوستانی هستند که با هر کدوم از این وضعیتها رفتند و ویزاشون رو گرفتند.

می خوام خوشبین باشم. با وجود اینکه برخی ما رو میترسونند و عقیده دارن اونجا آینده خوبی نخواهیم داشت اما ما می خوایم بریم. زندگیمون رو اونجا تجسم می کنیم و به آینده امیدواریم.

تا الان زندگیمون تقریبا همون جوری بوده که دلمون می خواسته. به اغلب خواسته هامون هم رسیدیم (مهمترینش هم این آخری بوده). بقیه راه رو هم توکل می کنیم به خدا و میریم. نمیذاریم ترس مانع بشه و توقف کنیم.

قرار بود تو این پست راجع به عقدمون بنویسم اما انگار منحرف شدم!!

این روزها

2010-03-10T07:05:00.001-08:00

خیلی علاقه دارم از حس و حال این روزها بنویسم.این نوشتن‌ها برای این نیست که الآن خوانده بشوند٬ بلکه برای آن است که بعدها به این نوشته‌ها مراجعه کنم و با مرور این نوشته‌ها یاد این روزها را بکنم. امیدوارم روزی که به این نوشته‌های خاک‌خورده نگاه می‌کنم احساس خوبی مثل احساسی که الآن دارم داشته باشم.

چند روزی بیشتر نیست که عقد کرده‌ایم و مهمانی‌ها تمام شده. برای اینکه تعطیلات نوروز بتوانیم باهم سفر کنیم تصمیم گرفتیم قبل از سال تحویل عقد کنیم. این تصمیم باعث شد خیلی از کارها با عجله انجام شود. از خرید حلقه ازدواج تا ثبت عقد در محضر.

دیروز باخبر شدم که پرونده ما به جریان افتاده و حالا که عقدنامه داریم باید فرم‌ها رو دوباره به KCC ارسال کنم. البته اینبار به‌صورت متأهل و به همراه فرم‌ها و عکس‌هایی برای سحر. باید دنبال گذرنامه هم برم٬ اینطور که اخبار اعلام می‌کرد تا الآن باید کارت معافی‌ام آمده بود اما مثل همیشه وعده‌هایی که داده بودند عملی نشد و صبح تو سازمان نظام وظیفه شنیدم که دو ماه بعد از عید قراره کارت‌ها را بفرستند. بخاطر همین از همونجا شروع کردم برای اقدام گذرنامه. کارهایی که باید انجام بدم زیاد سخت نیست٬ گرفتن گذرنامه٬ ترجمه مدارک٬ ارسال مدارک بهKCC و سفارت و پرسیدن زمان مصاحبه.

خداروشکر همه چیز تقريباً به خوبی پیش می‌رود. تنها مشکل ما الآن اسپانسر است. احساس خوبی دارم و از اینکه دو کار بزرگ مهاجرت و ازدواج باهم به خوبی درحال انجام هستند راضی هستم.

خواستگاری

2010-02-14T14:34:00.001-08:00

ما هنوز خواستگاری نرفتیم! واسه خودم هم عجیب است اینهمه مدت به این و اون گفتیم نامزد هستیم اما من هنوز خواستگاری نرفتم٬ البته بصورت رسمی نرفتم اگر نه پیشتر صحبت‌هایی کردیم و رفت و آمد داریم؛ اما باید یک بار بطور رسمی برویم خواستگاری٬ با گل و شیرینی! تا حالا منتظر گذشتن محرم و صفر بودیم تا خدایی‌نکرده به اهل مذهب برنخورد چرا تو این دو ماه که مردم صبح تا شب تو سرشون می‌زنند و عزاداری می‌کنند و اصلاً هم نمی‌خندند داریم کاری می‌کنیم که توش شادی هست٬ لبخند و از همه بدتر شیرینی هست! به هر نحو این ماه‌های عزاداری٬ گریه و ماتم درحال تمام شدن است و ما درحال آماده شدن برای رفتن به خواستگاری هستیم.

من خیلی خوشحالم که این رسم ایرانی را اجرا می‌کنم و هرچه بتوانم این مراسم را رسمی تر و بهتر اجرا خواهم کرد. گرچه درحال حاضر بین من٬ سحر و خانواده‌ها حرف نگفته‌ای وجود ندارد و همه برنامه‌ریزی‌ها انجام شده اما ما باید اینکار را بکنیم. سحر باید برای من یک چای بیاورد و من حین نگاه کردن به چهره سحر که سعی می‌کند نخندد چای را از درون سینی بردارم. گویی اگر این مراسم شب خواستگاری انجام نشود یک جای کار خواهد لنگید! البته شخصاً این مراسم را دوست دارم و خیلی برایم جالب و هیجان انگیز است. امیدوارم شب خواستگاری به خیر و خوشی بگذرد و من گزارش آن را در این وبلاگ بنویسم.

هدیه ی تولد

2010-02-11T09:04:00.000-08:00

5شنبه واقعا غافلگیر شدم. البته من عاشق غافلگیر شدنم و این دومین باریه که محسن غافلگیرم میکنه.

اون روز بهم زنگ زد و گفت بعد از کلاس زبان میاد دنبالم. غیرمنتظره بود اما فکر نمی کردم دلیل خاصی داشته باشه. گفتم شاید چون میخوام برم شمال و چند روزی همدیگه رو نمی بینیم داره قرار میذاره.......

داشت بارون میومد. با اینکه یک ساعت زودتر راه افتاده بود باز هم نیم ساعتی دیر رسید.......

محسن یه جا پارک کرد و خواست پیاده شه. هوا سرد بود، برگشتم از صندلی عقب کاپشنشو بهش بدم که....... چرا جیغ زد؟؟؟....... سر جام نشستم. مگه اون پشت چیه که نباید ببینم؟ با خودم فکر کردم حتما برام چیزی خریده و می خواد سورپرایزم کنه (همیشه دوست دارم به یه اتفاق غیرمنتظره و دوست داشتنی فکر کنم). پس نگاه نمی کنم. اما به چه مناسبت؟ عجیبه! به محسن نگاه کردم. یه نگاه به من می کرد و یه نگاه به صندلی پشتی و لبخند میزد. برگشتم عقب. درست بود....... یه جعبه ی کادو!!!.............."تولدت مبارک عزیزم!".......وااااای!!!

تازه دوزاریم افتاد. دلیل این دیدار تولد من بود و چون روز تولدم تهران نبودم محسن میخواست هدیه شو زودتر بده.......

راستش وقتی دیدم جعبه س یه حدسهایی زدم که چی می تونه باشه، می دونست که از گوشی موبایلم خوشم نمیاد و دنبال یه گوشی دیگم. اما جعبه بزرگتر از جعبه ی یه گوشی بود. کاغذ کادو رو باز کردم، یه جعبه ی مقوایی ساده! ای کلک! یه جعبه از مغازه برداشته بود تا نفهمم چی برام خریده.

از اونی که دنبالش بودم هم بهتر بود. اصلا انتظارشو نداشتم.......واقعا شوکه شدم!

ممنونم عزیزم، تو بهترینی.......

نسل ما

2010-02-10T05:36:00.001-08:00

مهاجرها را به دو سه نسل تقسیم می‌کنند. نسل اول اونهایی هستند که بعد از بلوغ مهاجرت می‌کنند و نسل دوم اونهایی که قبل بلوغ یا تولد وطنشون عوض می‌شه٬ تکلیف نسل سومی ها هم که مشخص است.آنها فرزند نسلهای دوم هستند. تو این جور تقسیم‌بندی ها افرادی مثل من و سحر باید تو نسل اول قرار بگیریم. اما من فکر می‌کنم خیلی هم نسل اولی نباشیم. من زیاد احساس بلوغ نمی‌کنم٬ حداقل با معیارهای آمریکایی من الآن خیلی جا دارم برای رشد و تحصیل و تغییر. شاید چون با اولیا مهاجرت نمی‌کنیم نشه دقیقاً اسممون را گذاشت نسل دومی اما از بعد فردی که به موضوع نگاه می‌کنم اصلاً نمی‌تونم قبول کنم که نسل اولی هستم! مثلاً من با اون آقایی که با دوتا بچه مهاجرت می‌کنه خیلی فرق دارم. حتی با اونایی که بچه ندارند هم فرق دارم! چون اونها تجربه زندگی زیر یک سقف را دارند اما من این تجربه را هم ندارم و باید این تجربه را بعد از مهاجرت داشته باشم. بنظرم ترتیب این دو خیلی مهمه. کسایی که قبل از مهاجرت تجربه ازدواج را دارند شاید دچار یک جور دوگانگی بشن. اصولاً زندگی زناشویی تو ایران با آمریکا خیلی فرق داره از کوچکترین نکات مثل اتوبوس سوار شدن فرق داره(تو ایران باید جدا بشن!) تا مسائل مهمی مثل شغل و مدیریت مالی خانواده.

زن و شوهر هایی که تو ایران باهم زندگی کردند به خیلی چیزها عادت دارند٬ شاید حتی براشون قابل قبول نباشه یه روز باهم برن استخر یا آقا قبول نکنه که خانمش تو باشگاهی بره که بیشتر اعضاش مرد هستند. . مردها عادت کردند همیشه حق با اونا باشه و خانم ها به اینکه واگن جداگانه تو مترو داشته باشند عادت کردند. خیلی‌ها ادعا می‌کنند که اینطور نیستند اما فرهنگ جامعه تو فرهنگ خانواده‌ها نفوذ کرده و اینو نمی‌شه انکار کرد. برابری زن و مرد برای کسایی که تجربه بیشتری در زندگی مشترک دارند غیرقابل هضم تره. از این نقطه نظر من و سحر یک امتیاز داریم و اون اینه که تا حالا باهم زیر یک سقف زندگی نکردیم و تجربه زندگی مشترکمون کلاً آمریکایی خواهد بود.

از نظر مالی هم خیلی بصرفه ‌تره! ما آینه شمعدان هم نداریم که دلمان نیاد با خودمان نبریم و چندصد دلار هزینه حملش را بدیم یا هیچ وسیله‌ای در خانه نداریم که به چوب حراج بزنیم یا به این و آن به ناچار کادو بدیم! این قسمت از داستان مهاجرت ما از قسمت‌ها خوب مهاجرت ما است و می‌تونه به ما امید می‌ده. البته مجید هم شرایطش مثل منه و به همین شکل خوش به‌ حال اون!‌ خوشبختانه ما می‌توانیم با دوتا جامه‌دان شامل لباس‌ها و دیگر وسایل ضروری به آمریکا برویم و مجبور به حمل وسایلی که ضروری نیستند نمی‌شویم.

ما مزیت دیگری هم نسبت به نسل اولی‌ها داریم. گرچه گفته می‌شود که تحصیل در آمریکا بسیار گران است و گاهی باید چند سالی کار کرد تا بتوان شروع به تحصیل کرد اما من نسبت به ادامه تحصیل در آمریکا خیلی خوشبین هستم. اولاً برای اینکه سن ما مناسب تحصیلات آکادمیک است٬(شنیدم بعضی از دانشگاه‌ها محدودیت سنی برای اعطای وام دارند) دوماً ما تحصیلات نیمه‌کاره در ایران خواهیم داشت که احساس می‌کنم اهرمی باشد برای تشویق ما به ادامه‌ی تحصیل. سوماً ما آمادگی بیشتری برای یادگیری زبان داریم و از طرفی پدر و مادر سحر و پدر خودم تأکید دارند که «بچه جون! درست رو بخون!»

بدون دور برگردان

2010-02-09T04:14:00.001-08:00

خیلی نگران شدم. وقتی سپهر (از کاربرای مهاجرسرا) گفت که حساب بانکی‌ش رو قبول نکردند فکر کردم اگه برای من هم قبول نکنند چی می‌شه؟ من عملاً کسی رو در آمریکا ندارم و خیلی برام سخته که بخوام کسی رو پیدا کنم که برام کاغذ امضاء کنه. تو فکرم خاله زن سهراب هست. اما اون مگه کی‌ من می‌شه که برم بهش بگم بیا اسپانسر من شو؟! بذار حساب کنم؛ خاله‌ی خانم همکار سابق شریکم تو مغازه٬ خیلی دور می‌شه٬‌ اصلاً خنده‌داره! دختر دایی زهرا زن ابوالفضل هم هست٬ اما مادرش گفته جلوی اون اسم اون دخترش رو نیارن. آخه از خونه فرار کرده و شوهر کرده رفته آمریکا. اصلا من نمی‌دونم تو آمریکا اون الآن شهرونده یا مهاجر غیر قانونی! همسایه عادله زن رضا هم هست. اما اون هم با اینا ارتباطی نداره. من که چشمم آب نمی‌خوره بتونم یک اسپانسر پیدا کنم. فقط باید منتظر بمونم بعد عقد با سحر از باباش بپرسم ببینم فک و فامیلی تو آمریکا ندارند که اسپانسر ما بشه؟ البته نباید فراموش کرد که مامان سحر دشمن سرسخت رفتن ما به آمریکا است. اون نمی‌خواد با این واقعیت کنار بیاد که بعد ازدواج دخترش خیلی ازش دور می‌شه. یکی از امیدهای من «کشف» یک فامیل فی‌مابین فامیل‌های ناشناخته سحر است که رفته باشه آمریکا. حالا فامیل٬ دوست٬ هرچی...

البته همه‌ی این کاندیداهای اسپانسری فعلا فقط در حد کاندید هستند و من سراغشون نمی‌رم. باید برم ترکیه اونجا با مصاحبه کننده صحبت کنم و ببینم حساب بانکی رو قبول می‌کنند یا نه؟ اگر قبول نکرد اونوقت بیام دستم رو بندازم به دامن این اسپانسر ها تا اسپانسرم بشن. شنیدم تو فرم گزینه‌ای هست که اگر اسپانسر اون رو علامت بزنه دیگه واسش مسئولیتی نداره. خدا کنه با توضیح این چیزا بتونم راضی‌‌شون کنم که بیان اسپانسرم بشن. جدیداً تو سایت یک نظر سنجی گذاشتم ببینم چنددرصد مردم اسپانسر دارم. نتیجه جالبه. نزدیک پنجاه درصد ندارند. پس احتمال اینکه حساب بانکی رو قبول نکنند زیاد نیست. رو این حساب این حرف رو می‌زنم که ۹۰درصد کسایی که رفتن مصاحبه ویز گرفتند و باقی هم منتظر چک امنیتی هستند. این وسط فقط سپهر بخاطر حساب بهش ایراد گرفتند. نباید زیاد هم ناامید باشم.

اسم وبلاگمونو گذاشتیم بدون دور برگردان. دلیلش اینه که می‌خواهیم به خودمون بقبولونیم که راه بازگشتی نداریم. ما نه اونقدر پول داریم که بتونیم بریم آمریکا ببینیم هوا چطوره و برگردیم و نه اونقدر وقت داریم که چند سال از زندگی رو برای این آزمون و خطا از دست بدیم. رفتن به آمریکا می‌تونه نعمت باشه واسه ما به شرطی که تا آخرش واستیم و کم نیاریم. سحر به من قول داده کم نیاره. خودم هم به خودم قول دادم. اما مشکلات خیلی زیاده. خیلی هم ریشه‌ای هستند. ما تو فک و فامیل تجربه مهاجرت به کشورهای دیگه را نداریم٬ همه به این موضع بدبین هستند. معمولا مردم وقتی چیزی ازش ندونند ازش بد می‌گن. این به من ثابت شده است. من برای اینکه بتونم هزینه بلیط رو بدم باید ماشینم رو بفروشم! یا برای هزینه چند ماه اول زندگی باید کل سرمایه‌ام رو خرج کنم. این مهمترین دلیلیه که باعث شده جاده زندگی ما دوربرگردون نداشته باشه! من خودم دقیقاً نمی‌دونم دارم به کجا و اصلاً واسه چی‌ می‌رم اما می‌خوام برم. می‌خوام دنیا رو ببینم و تو این عمر کوتاهم چیزهای بیشتری از پدرم رو ببینم. ناگفته نمونه پدرم هم یک مهاجره و تو هفت سالگی از روستای کوچیکشون اومده تهران. اون می‌تونه مهاجرت رو درک کنه. واسه همین وقتی نامه برنده شدنم تو لاتاری اومد بدون یک ثانیه فکر گفت «برو». نه اینکه بدونه لاتاری چیه یا آمریکا کجای دنیاست. اون این چیزارو نمی‌دونه اما یک چیز رو خوب می‌دونه: «آب یک جا بمونه می‌گنده». آدم از گروه نباتات نیست که بخواد یک جا بمونه باید حرکت کنه و سیاحت کنه. باید ببینه مردم جاهای دیگه رو و ازشون چیز یاد بگیره. حتی اگر این«رفتن» مثل کوچ پرستو تعداد زیادی طلفات بده یا مثل حجر بوفالو‌ها اونهارو تو دردسرهای بزرگ بندازه.

No title

2010-02-02T01:42:00.000-08:00

این وبلاگ تازه شرع به کار کرده. من و محسن تصمیم داریم خاطرات و اتفاقات زندگیمان را از این لحظه در این وبلاگ یادداشت کنیم.

سرآغاز

2010-02-02T00:57:00.000-08:00

در این وب‌نوشت من و سحر عزیزم تصمیم داریم بنویسیم آن‌چه بر ما می‌گذرد. ما اکنون در ابتدای مسیر مهاجرت قرار داریم و هنوز افق روشنی از آینده برای ما نمایان نیست.